173. Betower om te verraai.

[Johannes 13]

Ons het al oor Judas gepraat. Ek al baie oor hom gedink, miskien selfs meer as oor enige ander dissipel. Ek wonder hoe dit moes gevoel het om Jesus eerstehands te ervaar veral as Hy die gemeenskap en kerk teengestaan het. Daar is geen twyfel dat Judas baie beïndruk met Jesus was. Hy het in sy hart geweet dat Jesus die sleutel tot die verwerkliking van die droom was – Israel se herstel en heerskappy onder die nasies.

Judas was gefokus op hierdie ideaal. Jesus het hom die verantwoordelikheid oor die geldsake gegee heel moontlik om vertroue te bou en hom in die binnekring in te trek. Jesus het natuurlik sy hart onderskei. Daar was ook indikasies dat hy nou nie juis die deursigtige finansiële administrateur van moderne tye was nie en dat daar misbruik van die geldsak was. Judas het saam met Jesus geloop oor ‘n tydperk van drie jaar en baie wonderwerke gesien. Hy het sy tyd gekies om op te tree, sonder om na die woorde van Jesus te luister. Hy het sy plan in aksie gesit sonder om die eenmalige uniekheid van daardie punt in die geskiedenis van die wêreld te onderskei,wat die Jode ingesluit het.

Om Judas beter te verstaan is dit nodig om terug te gaan na een van Jesus se gesprekke met Sy dissipels.  (Matteus 16:13-20)

Jesus vra ‘n maklike vraag: Wie sê die mense is ek? Maklike antwoord gee die dissipels: sommige sê Elia, ander Moses, party Johannes die Doper of ander meen dat Jesus een of ander nuwe profeet is.

Skielik maak Jesus dit persoonlik.

 Maar julle,” het Hy gevra, “wie, sê julle, is Ek?”

Wel, natuurlik sal die voortvarende Petrus dit uitbasuin.

 “U is die Christus, die Seun van die lewende God.”

Hierdie inpsirerende, Heilige Gees-woorde laat Jesus ‘n seën oor Petrus uitspreek wat oor eeue tot in ewigheid sal weergalm.

 Gelukkig is jy, Simon Barjona,” het Jesus vir hom gesê, “want dit is nie ‘n mens wat dit aan jou geopenbaar het nie, maar my Vader wat in die hemel is. En Ek sê vir jou: Jy is Petrus, en op hierdie rots sal Ek my kerk bou, en die magte van die doderyk sal dit nie oorweldig nie. Ek sal aan jou die sleutels van die koninkryk van die hemel gee, en wat jy op die aarde toesluit, sal in die hemel toegesluit bly; en wat jy op die aarde oopsluit, sal in die hemel oopgesluit bly.”

Dit is openbarings-woorde van Petrus. Dit is wat ons begeer. Ons wil sien en praat soos wat die Vader in die hemel aan ons openbaar.

Jesus verklaar dat Petrus se insig wat in sy woorde uitkom die rots is waarop die kerk gebou word. Dit is nie Petrus self nie, maar sy insig wat die rotsfondament van die kerk is. Die kerk van Jesus is nie op ‘n mens gebou nie.

 Die kerk is gebou op die openbaring van wie Jesus is.

Onthou hierdie Rhema-woord (die gesproke woord van God in die hart van ‘n mens) van Petrus wanneer ons die maaltyd waar Jesus die dissipels se voete was, bespreek.

Judas tree heeltemal normaal op met sy bose plan ‘n diep geheim wat hy met niemand deel nie. As die ander dissipels geweet het, sou hulle hom probeer keer het.

Johannes was nader aan Jesus om te vra wie dit was wat Jesus bedoel het Hom sou verraai. Johannes noem homself die geliefde dissipel. Hy het geweet hoe lief Jesus hom het. Dit is weer eens openbaringskennis wat sy lewe bepaal. Jesus het nie Johannes meer as die ander liefgehad nie. Johannes het net besef hoe lief Jesus hom het.

Aan die gasheer se linkerkant was die plek vir die eregas. Judas het daar gesit. Dit was ‘n poging van Jesus om hom van sy plan te laat afsien.

Die gasheer het aan ‘n gas iets van die tafel af aangebied as uitnodiging tot gesprek.  Jesus het die stukkie brood in sous gedoop en dit vir Judas aangebied (13:26). [Vergelyk Rut 2:14 waar Boas Rut nooi om haar kos in die wynsous te doop.]

Weer en weer was die kans op versoening aangebied, maar Judas het toegelaat dat die duisternis oorwin.

Jesus het aanvaar dat die tyd verby is en dat Judas sal doen wat hy beplan om te doen. Die dissipels het nie besef wat aangaan nie. Hulle het seker gedink dat Jesus Judas uitgestuur het om aan die armes iets te gee soos dit die gewoonte was.

Toe Judas die brood by Jesus vat, het die duiwel in sy hart oorhand gekry. Hy was so obsessief oor sy eie plan dat hy Jesus se uitnodiging en liefde keer op keer verwerp het.

Johannes noem dat Judas in die naguitgegaan het om sy donker daad te verrig. Donker dade kies gewoonlik die duisternis vir uitvoering. Dit is simbolies van wat in sy siel aan die gang was. Weg van die teenwoordigheid van Jesus, is nag. Jesus is die Lig.

Dit verklaar die diep verskille tussen Petrus en Judas. Kom ons kyk na hulle rolle in die donker ure van Jesus se verhoor, voor die kruisiging.

Judas het behoort aan ‘n politieke party wat die Romeine met geweld wou uitdryf en ‘n onafhanklike Joodse staat uitroep. Na drie jaar saam met Jesus, het hy male sonder tal gesien hoe Jesus woedende argumente en selfs potensiele steniging vermy. Hy het net weggeloop al het sekere mense al klippe opgetel. Judas het besef dis ‘n wonderwerk dat hulle Jesus nie doodmaak nie.

Dit het hom laat dink om Jesus se hand te dwing en hom in konfrontasie met die Romeinse owerhede te bring. Dit sou ‘n wonderwerk afdwing en so Judas se visie tot werklikheid bring. Sy eie ambisie en toekomsvisie het sy ore doof gemaak vir die waarskuwings van Jesus dat Hy wel in hegtenis geneem en doodgemaak gaan word (Matteus 16:21; Markus 9:31; 10:33).

Judas het nie die tye onderskei nie. Hy wou Jesus “gebruik”.

Hy het sy 30 stukke silwer (die prys van ‘n slaaf op die mark) ontvang en die soldate na Getsemané gelei. Baie gou het Judas gesien dat dinge nie volgens sy plan verloop nie. Hy het Jesus se kalm oorgawe aan die soldate gesien en in verstomming aanskou hoe hulle hom na die hoë priester se huis neem. Later die nag, nadat Hy heen en weer tussen Pontius Pilatus en Herodus gestuur is, was ‘n aaklikge doodsvonnis die gevolg van die sogenaamde verhoor.

Judas was in doodspaniek. Sy hele plan het verkeerd geloop. Hy strompel terug na die kerkleiers met die woorde:

“Ek het gesondig. Ek het ‘n onskuldige man verraai.”  (Matteus 27:4)

Na ‘n hele drie jaar in Jesus se teenwoordigheid het hy nog nie besef met wie hy te doen het nie, die Christus, die gesalfde van God, die Een op wie die hele wêreld gewag het nie.

Hy sterf  deur sy eie hand, alleen en ontnugterd.

Sodra Judas die tafel verlaat praat Jesus uit Sy hart met die ander dissipels. Hy praat oor sy missie. Hy praat sodat hulle krag kry vir die donker ure van die kruisiging wat voorlê.

Die glorie van die kruis is seker. Gehoorsaamheid aan God is die heel belangrikste. Glorie kom deur gehoorsaamheid en vertoue is die fondament vir gehoorsaamheid.

God is teenwoordig in die ergste tragedie en “verkeerde” verloop van sake. God word verneder om verhoog te word, saam met almal wat Hom volg. Nogtans gaan Jesus heeltemal alleen kruis toe.

Sy afskeidswoorde is liefde.

Ek gee julle ‘n nuwe gebod: julle moet mekaar liefhê. Soos Ek julle liefhet, moet julle mekaar ook liefhê. As julle mekaar liefhet, sal almal weet dat julle dissipels van My is.”

In die lig van die gebeure by hierdie ete – die trotse pogings vir status en Judas se verraad, is dit die kragtige woorde van Jesus as oplossing vir al die stryd van die aand – LIEFDE.

Jesus het Sy dissipels liefgehad – met al die opoffering en vergifnis wat hulle nodige gehad het om saam met Hom te oorwin. Daar is geen twyfel dat Judas ook vergifnis sou kry, sou hy daarna uitgereik het.

Voortdurende liefde kan slegs oorleef in ‘n atmosfeer van vergifnis, selfloosheid en begrip.’

Die laaste woord van hierdie hoofstuk is aan Petrus.

Judas het Jesus verraai, Petrus het Jesus verloën – wat is die verskil?

Judas het koudbloedig sy aksies beplan, intensioneel en oor ‘n lang tydperk. Petrus was impulsief en swak in die oomblik van konfrontasie. Jesus het geweet hoe lojaal Petrus aan Hom was.

Jesus het Petrus liefgehad en geweet hoe lief Petrus Hom het. Jesus het geweet Petrus sal faal en weer opstaan. Sy swakheid het nie sy toekoms bepaal nie, net soos ons mislukkings nie ons toekoms bepaal nie. Sy liefde vir Jesus het sy toekoms bepaal.

In Petrus se uur van diepste vernedering en mislukking het sy openbaringskennis oor wie Jesus werklik is, hom staande gehou en teruggebring na sy broers toe. Hy was daar saam met hulle agter slot en grendel, baie vreesagtig, toe die skokkende, wonder-tyding van die opstanding kom. Hy was nie alleen nie. Jesus het vir Maria by die graf gesêom spesiaal vir Petrus te sêdat Hy opgestaan het.

Jesus het geweet wat Petrus sou word. Hy het geweet dat Petrus eendag braaf genoeg sal wees om dieselfde dood vir Hom te sterf.

Jesus sien wat niemand sien nie. Wat Hy in ons lewe doen, maak van ons iets wat niemand kan opdink nie.

 

 

 

146. Kyk op en leef.

Ons wil nie van oordeel hoor nie. Ons ken mos vir Jesus, dan nie? Hy het gekom om ons sonde te dra, om God se liefde te betoon en al die straf en oordeel op die kruis op Hom te neem en nou is alles goed. Tog sien ons soveel sonde, hel en vernietiging daagliks om ons. Wat gaan aan?

Sonde het gevolge. Ons ken tog die storie van die Tuin van Eden. Hoe die slang, God se teenstaander, satan, met Eva geredeneer het, haar oortuig het om die vrug van die Boom van Kennis van Goed en Kwaad te eet, vir Adam te gee en hoe hulle saam van God probeer wegkruip het. Sonde het hulle naaktheid ontbloot, ‘n groot kontras met die gemak en veiligheid in die teenwoordigheid van God.

Hier in Johannes 3:14-15 noem hy die snaakse storie in die Ou Testament wat in Numeri 21:4-9 vertel word.

Die hoofstuk in Numeri begin met ‘n groot oorwinning oor die Kanaaniete, toe Israel beloof om al hulle stede te vernietig, net soos sonde wortel en tak in ons lewe uitgeroei word. Om werklik van al ons verwonding en ou-lewe-denke ontslae te raak is die stryd om ware vryheid in Jesus. God het die Kanaanitiese leër in hulle hand gegee en hulle het geseëvier. Net in die volgende verse begin die gekla – ek hou nogal van die ou Afrikaans: murmureer. Dit is so beskrywend van ‘n onderlangse gemompel met ‘n frons en ‘n dik mond.

“Waarom het U ons uit Egipte laat trek net om in die woestyn te sterwe? Hier is nie brood en water nie, en ons is sat vir hierdie slegte kos.”

Die Here stuur toe giftige slange en baie mense is dood. Hulle pleit by Moses om hulp en hy bid om uitkoms. Toe sê God:

“Maak ‘n beeld van ‘n giftige slang en sit dit op ‘n paal. Elkeen wat gepik is en daarna opkyk, sal lewe.” Moses het toe ‘n koperslang gemaak en dit op ‘n paal gesit. As iemand wat deur ‘n slang gepik is, na die koperslang opkyk, het hy bly leef.

Ons dink dis geweldig dat soveel mense dood is. Ons kennis van God is anders nadat Jesus ons die Vaderhart kom wys het. Ons weet God is goed en Sy bedoelinge met ons is goed. Waarom word giftige slange onder sy volk ingestuur? Die verklaring van gebeure onder die ou profete was dat alles, goed en sleg van God af gekom het. Ons weet die slegte is die gevolge van sonde wat hierdie wêreld in ‘n toestand van gebrokenheid hou en daarom ondervind ons siekte en dood. Mense gaan steeds dood van sonde. Selfs in hulle gebrokenheid verwerp hulle God. Hy wag altyd vir die roep om uitkoms, sodat hulle gered kan word deur op te kyk.

Die slange was simbolies van die dodelike krag van rebellie teen God.

Die storie simboliseer die vernietiging van ontevredenheid en klagtes op jou persoonlike wildernispad. As jy sou sê jou siel is nou sat vir hierdie slegte kos, is dit ‘n klagte teen die voorsiening van God in jou lewe.

John Bevere het my denke geskok toe hy blatant die ware impak van klagtes so verduidelik: Complaining is like saying to God: I don’t like what You are doing in my life and if I were You I would have done it differently.

Daar is soveel van die Evangelie in hierdie verse oor die slange. Jesus gebruik self hierdie voorbeeld en verklaar dat net soos die slang in die woestyn op ‘n paal opgelig is, so moet die Seun van die Mens opgelig word, sodat almal wat opkyk kan leef. Ons kan ons moderne siektes almal met die gif van slange vergelyk. Ons kyk na die kruis en leef (Hebreërs 12:2).

Die gif van die slange het soos vuur gebrand en daar was geen water vir verligting nie. Om na ‘n slang op ‘n paal te kyk was geen natuurlike oplossing nie. Die genesing kon net van God af kom. Net so met die kruis. God se seun aan ‘n kruis was nie die gewone gang van sake nie. Dit was ‘n hemelse plan. Jesus aan die kruis het soos ‘n sondige mens gelyk, maar daar was geen sonde in Hom nie, net soos die bronsslang soos ‘n slang gelyk het, maar daar was geen gif in nie.

Vertrou ons die Here volkome met ons lewe? Is ons gewillig om ons lewe aan Sy manier van werk toe te vertrou sodat ons gesond en skoon kan word? Wat is jou reaksie op negatiewe omstandighede? Hoeveel van ons slaan die deur en haal ons frustrasie op ons verskrikte geliefdes uit? in plaas daarvan dat ons in ons bidkamer invlug en ons denke aan die kruis onderwerp.

Die storie van die woestynslang gaan voort:

Die werkwoord oplig is hupsoun. Dit is dieselfde woord wat gebruik is om te beskryf hoe Jesus aan die kruis opgelig is (Johannes 8:28, 12:32). Die woord word verder gebruik om te beskryf hoe Jesus in glorie opgelig word by die hemelvaart (Handelinge 2:33 en Filippense 2:9).

Jesus is opgelig aan die kruis en toe in glorie. Die een het nie sonder die ander gebeur nie.

‘n Onveranderde lewe is ‘n lewe sonder glorie. Eers aanvaar ons die kruis van Jesus, dan die kroon. Hoe sou ons as arrogante, sondige mense ooit aan die kruis gedink het, as ons nie ons giftige slange in die woestyn moes oorwin nie? Dit is juis ons omstandighede wat ons bring by die plek waar ons ons Vader van wonderwerke aanroep en om uitkoms bid. Daardie gebed sal ons verander sodat ons Sy glorie kan ervaar.

‘n Veranderde lewe is ‘n lewe van uitnemendheid wat ons na streef. ‘n Lewe wat saak maak is nie die welvarende, super-glansryke lewe van partytjies en vergrype wat die wêreld belowe nie.

Om waarlik te glo dat God is wat Jesus kom sê het Hy is, was vir die Jode baie moeilik; net so moeilik soos wat dit vandag vir ‘n ongelowige is om te glo dat God goed is en die beste vir ons wil hê. Vir die Jode was God ‘n vreesaanjaende figuur wat Sy wet bo alles afdwing met oordeel en straf. ‘n Liefdevolle God was ondenkbaar.

Om te glo dat Jesus sou weet hoe God is omdat Hy die seun van God is, was nog meer onverstaanbaar. Om Jesus te aanvaar was om Sy boodskap te aanvaar en die absolute waarheid daarvan te erken. Hulle rigiede denke en vooroordeel het hulle weerhou om Jesus as hulle Messias te herken. Net soos vandag, is dit net die Heilige Gees wat ons tot insig van die Vader kan bring.

Om te glo is die risiko om Jesus as absolute waarheid te erken. Ons werp ons lewe en alles wat ons het op die genade van God in onbevraagde gehoorsaamheid.

In ruil kry ons ‘n lewe van vrede met God, tuis by ons hemelse Vader en ‘n lewe in harmonie en vergifnis tot ons medemens. Ons glo alles sal ten goede meewerk, selfs al verstaan ons nie. Ons voel veilig in ‘n vreeslike wêreld van verwoesting. Die ewige lewe gee ons vrede met God en onsself sodat ons nie in vrees vir ons eie swakhede leef nie en weet dat ons toekoms die belofte van iets beter hou, ver bo wat ons ooit kan droom.

“This is how much God loved the world: He gave his Son, his one and only Son. And this is why: so that no one need be destroyed; by believing in him, anyone can have a whole and lasting life. God didn’t go to all the trouble of sending his Son merely to point an accusing finger, telling the world how bad it was. He came to help, to put the world right again. (Johannes 3:16-17)

Dit is almal se gunsteling-vers. Dit is na alles die essensie van die Evangelie.

Die inisiatief van saligheid is God s’n. Hy het Sy seun gestuur. Hy het die sondelose Jesus gestuur om ons met Hom te versoen. Dit raak ontslae van al die misverstande rondom ‘n kwaai God wat net straf.

Hoekom? Omdat Hy ons liefhet. Die ganse mensdom word met liefde nader getrek en gedissiplineer. Hy is ‘n Pa en kan nie rus voor Sy kinders almal veilig is nie.

Die volle impak van Sy liefde is die hele wêreld, net net ‘n nasie of ‘n persoon nie. Hy het die hele, wye, bose, aaklige en eensame wêreld lief. Almal wat Sy liefde verwerp is ook ingesluit.

Soos Augustinus dit stel: “God loves each one of us as if there was only one of us to love.”

Ek skryf dit weer. Die definisie van die woord wat so lank in onbruik in Grieks was, totdat een man die inhoud daarvan kom leef het, kom sterf het en die woord se ewigheidswaarde in redding, genesing en vernuwing kom vestig het.

Love = Agapao (verb)

Unconditional love, love by choice and by an act of the will. The word denotes unconquerable benevolence and undefeatable goodwill. Agapao will never seek anything but the highest good for fellow mankind. Agape (noun) is the word for God’s unconditional love. It does not need an affinity, chemistry or feeling. It is a word that exclusively belongs to the Christian community. It is virtually unknown to writers outside the New Testament.