60. Laat daar Lig wees

Net Een het ooit gesê:

Ek is die Lig van die Wêreld.

LightoftheWorld

LAAT DAAR LIG WEES

Kotie Schoeman

Uit die eeue van vergetelheid

toe duisternis die hemelruim omring

het daar ‘n God’lik Wese afgekyk

om onbekende planne uit chaos voort te bring.

Met grootse skeppingsdrang

roep Hy die lig

en skoonheid onbeskryflik

het alle duisternis vervang.

 

Maar aan die sy van die Alwyse

werk ook die Medekunstenaar

en vol verlustiging het Hy aanskou

hoe die Alwyse, die mooiste

skoonste skepping bou.

Hy het die watervloede reggestel

en soet fonteine op laat wel

so het blydskap lig en lewe

God’s skepping sag omvou.

 

Vanuit ‘n ligpaleis so ver…

so ver in die verskiet

het hemelsang verrys, lofsange

wat net die Skepper prys

en oor die tralies van die hemelland

het engele ver geleun

om af te kyk en te aanskou

die skepping

van die Vader en die Seun.

En toe het God die hele land

met blom en gras en boom beplant

en diere vir die veld gegee

en visse vir die see.

Die Kunstenaar en die Alwyse wens

‘n wese daar te stel

om soet gemeenskap te geniet

en uit hul skeppingswens

maak Hul die mens.

‘n Weinig minder as ‘n God’lik wese

met eie sin en wil.

Afskynsel van die Ewige

met eer en heerlikheid gevul

om in gehoorsaamheid oor al die skone werke

te regeer, op Sy bevel.

En toe het God gerus,

maar in die awendwind…

wou God, die mens daar vind.

‘n Vreemde duisternis oorval die tuin

‘n helse rook vanuit die put;

die Kunstenaar kom, en vind die puin

en sien hoe lig moes wyk

hoe sielenag gebore is.

Waar is die mens, my skeppingskroon

berou… berou vervul My hart.

Die mens wat Ek gemaak het,

dié mens is nou My smart.

En deur die eeue heen

het daar ‘n stryd gewoed.

In die hart van die alwyse God

was daar ‘n toorngloed

‘n onbetaalde skuldlas

‘n mensdom wat sou boet.

Maar toe het God gespreek

en vir die Hemelkunstenaar het Hy

‘n menslik liggaam voorberei;

want in die Boekrol was dit opgeskryf

‘n Offerlam, ‘n Slaaf, ‘n Prins, ‘n Priestergod,

wat in die stof moes leef en ly.

Een donker nag in Bethlehem,

verrys vanuit ‘n stal ‘n babastem…

en oor die tralies van die Hemelland

het weer eens engele geleun

om af te luister en saam te sing

die lied wat aan die herders bring

die boodskap van die God’lik Lig.

Dié Lig wat daardie sielenag

vir ewig sal verdring.

En niks is daar in die gans heelal

wat hierdie Lig kan doof

Selfs ook die helse nag vanuit die put

moet wyk, voor die geloof

van Sy bemindes.

Want Hy, die Hemelkunstenaar,

het deur Sy eie dood die prys betaal,

en nou kan ons deur Sy geregtigheid

gemeenskap met die Vader hê,

en leef in alle ewigheid.

Dis met groot vreugde dat ek hierdie gedig van my ma publiseer vir hierdie Kerstyd.

Ek bid vir Bodemklippe oor die Kersseisoen,  vir elkeen wat hierdie lees en toelaat dat die Woord harte raak en verander.

Baie liefde

Ansophie

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s