168. Dood, wie is nou bang vir jou?

[Johannes 11]

Dit is nou maar die een sekerheid van die lewe. Dood volg op lewe op aarde. Sedert die eerste mens en dier begin asemhaal het, was die dood ‘n werklikheid en daarby nog ‘n misterie wat vrees skep en hewige filosofiese debat ontlok. Oor eeue en eeue worstel die mens met die dood. Al wat ons weet is die eensydige stories van mense met ‘n ondervinding van ‘n wasige visioen wanneer hulle in ‘n doodsgreep “oorstap” en daarna weer wakker word met ‘n wonder-vertelling van iets buite ons realiteit.

Die misterie van die dood behoort aan God. So word ons beveel in Deuteronomium 29:29 (The Message):

God, our God, will take care of the hidden things but the revealed things are our business. It’s up to us and our children to attend to all the terms in this Revelation.

Lewe op aarde het genoeg om te hanteer. Ons werk, maak kinders groot met waardes en durf om die volgende geslag te versterk, ons bekommer oor ons aarde en strek ons hande uit as die liefdeshand van God na die onmeetlike pyn en lyding van die gemeenskappe rondom ons. Dit is genoeg om ‘n verantwoordelike lewensuitkyk voluit besig te hou. Hoe kan ons nog oor die dood bekommer?

Tog is die dood deel van ons daaglikse lewe. Soms word dit in somber afwagting verwelkom wanneer ‘n ouer persoon uit lyding verlos word. Ongelukke en misdaad skok en traumatiseer die geliefdes wanneer die dood ‘n pynlike en onverwagse uitklophou is, wat ons innerlike wese verbrysel met wrede onomkeerbaarheid.

Dood is so deel van ons bestaan. Laat ons dan noukeurig let op die besonderhede van Jesus se hantering van dood, wat so ‘n vreesaanjaende wreedheid in jonk en oud se realiteit in ou Palestina gedurende die eerste eeu was.

Die woorde wat Hy gebruik om die situasie te beskryf wys op die oorwinning wat Hy gebring het. Hy het altyd van die dood gepraat as slaap…

Lazarus en sy susters het aan Jesus ‘n tuiste verskaf. Jesus het self gesê dat Hy geen huis het nie (Lukas 9:58), maar daar in Betanië het Hy ontspan. Hierdie drie mense het Hom waarlik lief gehad en Hy kon daar by hulle ‘n welkome ruskans kry, weg van die skare.

Die naam Lasarus beteken God is my hulp. Lasarus het siek geword en sy susters het ‘n boodskap aan Jesus gestuur dat hy siek is. Let wel, hulle het nie gevra dat Jesus moet kom nie. Hulle het Jesus laat weet en vertrou dat Hy sal kom. Dit was voorveronderstel, sonder om te vra. Hulle nood sou Hom laat kom.

Dit is genoeg dat Jesus weet. Jesus sou nie Sy siek vriend ignoreer nie. Jesus was nie ontsteld of haastig nie. Hy het Sy Vader geken en geweet dat Hy enigiets kan hanteer.

Die krag van gebed is dat jy weet Hy weet. Die Bybel sê God weet alles en Hy weet wat ons nodig het, nog voor ons vra. Ek weet uit jare se getuienis dat Hy beter weet wat ek nodig het as ek self. Selfs my noodlysie is onvolmaak.

Wanneer ons bid, dan verwag ons die glorie van God in aksie.

Jesus maak ‘n verklaring wanneer Hy die boodskap kry. Wat ‘n wonder-antwoord op ‘n noodroep!

Hierdie siekte sal nie op die dood uitloop nie, maar op die openbaring van die wonderbaarlike mag van God sodat die Seun van God daardeur verheerlik kan word.”

Jesus praat van Sy kruisdood as Sy verheerliking (Johannes 7:39). Toe die Grieke Hom kom sien het, het Hy ook gesê dat Sy uur van glorie en verheerliking nog nie gekom het nie (Johannes 12:23).

Is hier nie die wonderbare versekering dat die dood nou verbind word met die glorie van ons Jesus nie?

Hy praat in Johannes 12:16 van die koringkorrel wat moet sterf om te lewe. Johannes noem dat die dissipels onthou het wat Jesus van die dood gesê het.

Dit is in die mate wat ons eie ek sterf, dat ons die glorie van God se saligmaking en redding in ons lewe ervaar.

Die kruis was Jesus se weg na glorie. Om Lasarus gesond te maak was die begin van die pad na die kruis. Jesus het die kruis aanvaar om Sy vriend te help. Dit was die prys en Hy was bereid om dit te betaal.

Hy het twee dae gewag voordat Hy na Lasarus gegaan het.

Daar word verskeie menings in die kommentare op hierdie gedeelte uitgespreek.

Jesus het gewag sodat daar sekerheid kon wees dat Lasarus werklik dood is. Dit sou die wonderwerk onderskryf. Daar was ‘n bygeloof dat die siel van ‘n mens vir drie dae om die lyk sweef . Daarna verlaat die siel finaal die liggaam en die persoon is waarlik dood.

Jesus het op Sy eie inisiatief gehandel en sou nooit onder die druk van die mense tot aksie oorgaan nie. In Kana het Hy vir Maria gesê dat Hy die wynkrisis op Sy eie manier hanteer (Johannes 2:1-11). In Johannes 7:1-10 het Jesus aanvanklik geweier om Jerusalem toe te gaan vir die Fees, maar later op Sy eie gegaan.

Dit is ons gebed: Here, hier is my nood. Ek laat dit oor aan die wysheid van die eeue om dit te doen op God se manier.

Jesus het geweet dat om Judea toe te gaan op daardie stadium was so riskant dat Hy doodgemaak kon word. Die dissipels het dit geweet en was geskok dat Hy dit oorweeg.

Jesus het geantwoord: “Is daar nie twaalf uur in ‘n dag nie? As iemand in die dag loop, struikel hy nie, omdat hy die lig van hierdie wêreld sien.

 Terwyl ons hier op aarde in die beperking van tyd leef, is dit noodsaaklik om die volheid van hierdie woorde van Jesus te verstaan.

‘n Dag kan nie eindig voor die son sak en die donker kom nie. Die tyd is vasgestel en niks kan dit verkort of verleng nie.

Daar is twaalf ure in ‘n dag. Daar is tyd vir alles wat mens moet doen. Daar is geen rede om te haas nie.

Daar is genoeg tyd, maar nie te veel nie. Ons moet die tyd gebruik. [Sien Bodemklippe 158: En jy? Wat sê jy?]

As ‘n mens in die lig loop sal hy nie struikel nie. As hy in die duisternis loop, sal hy val en seerkry. Die woorde kan twee betekenisse hê: oppervlakkig en dieper.

Die Joodse dag soos die Romeinse dag, was in twaalf gelyke ure verdeel – van sonsopkoms tot sonsondergang. Die lengte van die uur en gevolglik die dag, het gewissel ooreenkomstig die seisoen.

‘n Persoon sou nie struikel terwyl die son skyn nie, maar wanneer dit donker word kan hy nie sien nie. Die paaie was nie verlig nie. Reis was onmoontlik in die donker ure van die nag.

Dit het ook beteken dat ‘n mens die dag se werk in die lig ure moes afhandel.

Johannes gebruik duisternis om ‘n lewe sonder Jesus te beskryf. Duisternis word met boosheid in verband gebring. Hy skryf so in 13:30 toe hy sê dat Judas die brood by Jesus neem en toe in die nag uitgaan om die verraad te pleeg.

Die beperking van tyd lê aan die kern van die Evangelie. Ons tyd op aarde is beperk en daar is baie werk. Jesus sê die oes is groot en ryp en die arbeiders min.

Binne tyd is daar die wonder van betyds en die tragedie van te laat.

In die volgende gedeelte (11:11-16) sien ons weer die gewone patroon van Jesus se gesprekke. Jesus maak ‘n eenvoudige stelling wat verkeerde verstaan word. Hy verduidelik dan wat Hy werklik bedoel.

Jesus sê: Lasarus slaap. Die dissipels het gedink dis goeie nuus. Slaap was goed vir siekte. Slaap het egter ‘n dieper en meer ernstige betekenis. Jesus het vir Jaïrus gesê sy dogtertjie slaap (Matteus 9:24). Aan die einde van Stephan se steniging skryf Lukas hy het aan die slaap geraak (Handelinge 7:60). Paulus praat van die mense wat in Jesus slaap (1 Tessalonicense 4:13) en diegene wat die Opstanding meegemaak het, wat nou slaap (1 Korintiërs 15:6).

Jesus moes aan die dissipels reguit sê dat Lasarus dood is en dat dit boonop ‘n goeie ding is., Dit sou ‘n geleentheid bied waarin hulle geloof gebou word, soos nog nooit vantevore.

Die finale bewys van Jesus is God in aksie. Woorde kan faal, maar daar kan geen argument teen Sy wonderwerke wees nie. Die krag van Jesus maak die skeptiese hart, ‘n hart van geloof, maak die selfsugtige ‘n dienskneg, maak die hooghartige nederig, maak die sondaar met ‘n hopelose lewe, ‘n gelowige met ‘n toekoms en ‘n vol lewe.

Ons behoort die lewende bewys van Sy krag te wees. Ons taak op aarde is om Jesus in aksie te demonstreer.

Een teoloog het dit so gestel: “I do not like crises; but I like the opportunities which they supply.”

Dit sou nie snaaks gewees het as die dissipels op hierdie stadium geweier het om Jesus te volg nie. Hulle het besef om naby Jerusalem te kom, sou beteken dat Jesus in doodsgevaar is. Dit is Thomas wat dit uitspreek: Kom ons gaan dat ons saam met Hom kan sterwe.

Meeste Jode het twee name gehad – ‘n Hebreeuse naam vir sy eie kringe en die Griekse naam vir meer publieke gebruik.Thomas is Hebreeus en Didimus is Grieks wat tweeling beteken. So is Petrus Grieks en Sefas is Hebreeus vir rots. Tabitha is Hebreeus en Dorkas is Grieks vir gemsbok.

Thomas was dapper. Miskien was dit eerder ‘n desperate lojailiteit. Hy was egter gedetermineerd om nie op te gee nie.

Dit is waarlik dapper om presies te weet wat die slegste gebeure kan wees en selfs verskriklik bang daarvoor te wees, maar nogtans die regte ding te doen.

Death swallowed by triumphant Life!
Who got the last word, oh, Death?
Oh, Death, who’s afraid of you now?

(1 Corinthians 15:55, The Message)

 

165. Gesond en gered – die volle pakket.

Die mens se liggaam is ‘n wonderwerk. ‘n Pasgebore babatjie is so bewus van liggaamlike behoeftes. Die voorsiening daarin is die eerste bewuswording van ‘n vriendelike of ‘n onvriendelike wêreld. Stadig ontwikkel ‘n baba en begin kommunikeer en speel. So ontdek hy sy wêreld deur aanvanklik net sy ouers. As volwassene het liggaamlike behoeftes tweede plek in die groter ontwikkeling van die intellek.

Meeste van ons ure as volwassenes word aan werk, vermaak en daarna fisiese aktiwiteite spandeer. Dit is met ons intellek dat ons in ons fisiese behoeftes voorsien en nie instinktief soos ‘n baba nie. Wanneer ons gesond en aktief is, dink ons nie in besonderhede oor die funskionering van al ons organe en onsienlike ligaamsdele nie. Wanneer ‘n siekte of besering oor ons pad kom, is ons intellek op daardie liggaamsdeel, wat nie meer goed funksioneer nie, gefokus. Siekte is dan voorop in ons gedagtes en beïnvloed ons denke met betrekking tot dieet en aktiwiteite.

Wanneer ons met ‘n gebrek saamleef, wat gesonde mense vanselfsprekend neem, moet ons kompenseer vir ‘n onvolmaakte liggaam. Stel jouself voor hoe dit moet wees om blind gebore te wees. Die basiese beelde van bome, water, huise, gesigte, lig en sonskyn – die lys is lewenslank – is slegs ‘n afskynsel van wat jy kan voel met jou hande of ervaar in jou denke. Die genesing van blindheid verander jou lewe op alle vlakke en laat jou op die wêreld reageer op ‘n heel ander manier. Genesing van blindheid laat jou nie toe om dieselfde persoon te bly nie. Die genesing, ‘n aanraking van God, verander alles. ‘n Gesonde liggaam verander die siel en gees.

Genesing van blindheid in die tyd van Jesus was omtrent onmoontlik. Die mediese wetenskap was nog nie ontwikkeld genoeg om eers die oorsake vas te stel nie en kon geen genesing bied nie. Blindheid was algemeen in die midde-Ooste.

Uit ‘n teologiese oogpunt het alle blindheid by God begin (Exodus 4:11) so-ook alle genesing daarvan (Psalms 146:8). Nêrens in die Bybel word blindheid as ‘n straf vir sonde genoem nie, hoewel dié gedagte as bygeloof algemeen was. Blindheid word dikwels metafories in die Bybel gebruik. Dit kan verwys na ‘n gebrek aan intellektuele of morele begrip (Jesaja 29:9-10,18). Regters word gewaarsku dat omkopery en geskenke die oë van onderskeiding verblind (Exodus 23:8; Deuternonomium 16:19). Jesaja word geroep om die oë van Israel te veblind sodat hulle nie kan verstaan nie (Jesaja 6:10). In Jesaja 56:10 word blindheid met nalatigheid geassosieer en in Numeri 16:14 word misleiding met die gebrek aan oë gekoppel.

Blinde mense is hulpeloos vir sekere eise van die lewe. Blindheid in antieke tye het gewoonlike ‘n mislike lewe van bedel en armoede uitgespel, met min geleenthede vir enige verbetering. Die genesing van die blinde man wat ons verlede week bespreek het, was ‘n rede vir vreugde en feesviering. Die hele gemeenskap het geweet daar is een minder bedelaar op straat. Hy was nou in staat om na homself te kyk en ‘n hele nuwe lewe te begin.

Maar… die genesing het op die Sabbat plaasgevind. Jesus het die Sabbat oortree. Hy het klei gemaak en dit is as werk beskou.

Ons het al oor die belaglike wette aangaande die Sabbat gesels. Die spyker in die sandale het veroorsaak dat loop op die Sabbat sonde is omdat die gewig van die spykers ‘n las was. Vingernaels sny, hare of baard versorg of selfs n lamp uitblaas was alles werk en daarom verbode. Genesing op die Sabbat was ook sonde. Mediese versorging kon geskied solank ‘n lewe in gevaar was en dan moes dit slegs wees om te keer dat dit erger word. Enige versorging wat die pasiënt beter maak, was verbode.

Moenie lag nie. Het jy niks wat jou dryf om belaglike dinge te doen om onsienlike dinge te laat gebeur nie? Gryp jy aan ‘n stukkie hout as jy praat oor iets goed wat gebeur (touch wood)? Vrees jy die slegte wanneer goeie dinge gebeur?

Die Fariseërs het waarlik gedink dat hulle God plesier en hulle manier die enigste regte manier was.

Die blinde man is nogal ‘n karakter. Die Fariseërs irriteer hom. Lees maar weer die dialoog soos dit opgeteken is. Hy kon nie Jesus in hulle teologiese model inpas nie, en het ook nie probeer nie. Sy wonderwerk was ‘n probleem. Jesus was in sy hart en niemand kon Hom daar uit kry nie, selfs al kon hy nie die wonderwerk met sy verstand verklaar nie.

Ons het Jesus lief, nie die teorieë oor Hom nie.

Die blinde man was braaf. Hy het direk met die kerkleiers gepraat. Miskien was hy in sy blinde toestand nie so bewus van hulle wurggreep op die gemeenskap nie en kon hy meer direk met hulle praat.

Die man se ouers is bang. Die leiers was magtig om jou lewe baie onaangenaam te maak deur verbanning uit die sinagoge. Hulle kon selfs op jou besittings beslag lê. Die Fariseërs het gedink daar is bedrog rondom die wonderwerk. Hulle moes in die eerste plek seker maak dat die man werklik blind was. Valse profete het op slinkse maniere wonderwerke nageboots, om hulle eie geloofwaardigheid aan te help (Deuteronomium 13:1).

Hulle daag hom uit soos in ‘n hof om die waarheid te praat. Hulle is woedend omdat die blinde man se argument skrifgebaseer en volgens hulle eie voorskrifte is. Die wonderwerk is ‘n wonderlike ding. Jesus kan dit nie doen as Hy nie van God is nie. God hoor nie die gebed van ‘n slegte mens, daarom moet Jesus ‘n goeie mens wees.

Die feit dat God nie die gebed van ‘n slegte mens verhoor nie, kom uit die Ou Testament (Job 27:9, Psalms 66:18, Jesaja 1:15, Esegiël 8:18, Psalms 145:19, Spreuke 15:29). Die Here sorg vir die regverdiges en luister na hulle hulpgeroep. (Psalms 34:15)

Hulle argument was so swak dat hulle begin boelie en beledig het. Hulle het hom tot met geweld gedreig en weggejaag. Dit is ‘n teken van paniek en desperaatheid.

Jesus kry die man buite die Tempel. Die Here sal jou altyd vind as die kerk en die mense jou sleg behandel. Sy geloof het groot openbaring meegebring. Die Seun van God is aan hom openbaar – wat is daar meer in hierdie lewe? Hy het voor Jesus gekniel en die ewige lewe ontvang – sy geestelike blindheid is ook genees. Iemand wie sy eie blindheid besef, kan genesing ontvang. Die mens wat dink hy kan sien, is in werklikheid heeltemal blind en onmoontlik om te help. Om swakheid te erken, is krag. Om sonde te besef, is die eerste stap na vergifnis.

Kennis kan verdoem, as die waarheid nie herken word nie. Die Fariseërs het al die kennis gehad, maar hulle kon nie die waarheid sien nie. Oor eeue is hulle vir hierdie oomblik, wanneer hulle Messias in hulle midde sou staan, voorberei. Hulle het Hom nie geken nie.

Die blinde man, daarenteen, het in sy kennis gegroei en sy openbaring aangegryp. Hy noem Jesus ‘n man (9:11). Daarna het hy gedink Hy is ‘n besondere man en noem hom ‘n profeet (9:17). ‘n Profeet bring mense na God toe (Amos 3:7). Daarna het die blinde man geweet met wie hy te doen het. Hy noem Jesus die Seun van God – dit is die resultaat van openbaringskennis.

Dit is die genesing vir blindheid – die volle openbaring van wie Jesus is deur die inwerking van die Heilige Gees. Dit is die volle pakket.

 

“Maar julle,” het Hy gevra, “wie, sê julle, is Ek?”

Simon Petrus het geantwoord: “U is die Christus, die Seun van die lewende God.” “Gelukkig is jy, Simon Barjona,” het Jesus vir hom gesê, “want dit is nie ‘n mens wat dit aan jou geopenbaar het nie, maar my Vader wat in die hemel is.

(Matteus 16:15-17)

So in die verbygaan…woorde van lewe.

Liewe Bodemklipvriende,

Ek wil graag iets heel persoonlik met julle deel.

Ons gaan volgende week voort met ons studie van Johannes.

Ons is in die middel van die heel belangrikste naweek op die Christenkalender. Vir baie jare vra ek die Here om my oor Paastyd iets nuuts van die Kruis te leer. Hierdie jaar so ver was nie altyd maklik nie en soveel dinge het gebeur wat ek nie kon voorsien nie; baie seën, baie genade maar ook hartseer.

Vir verskeie redes was ek hierdie jaar sover meer uit as tuis.

Een van die dinge wat gebeur het was die heengaan van my sussie op 11 Februarie 2018. Sy is baie ouer as ek. Ek is die jongste van vier kinders. Ons het baie jare gelede ‘n broer verloor in ‘n fratsongeluk. Dikwels as ek en sy en ons oudste broer bymekaargekom het, was ons gesprekke soos ‘n getuienisdiens waarin ons die goedheid van God in ons lewe gevier het.

Ek wil graag die fyn besonderhede van haar siekte en verswakking met julle deel as ‘n getuienis van God se perfekte tydsberekening en Sy hand in ons lewe vir bewaring en seën.

Ek was nog altyd vas oortuig dat ‘n getuienis, naas die Bybel as geskrewe woord van God, die kragtigste woorde op aarde is.

My sus het kanker geveg en gewen toe sy net 35 jaar oud was. Met radikale sjirurgie het sy kankervry geleef tot haar dood. In die verloop van verlede jaar het ons gemerk dat sy al hoe stadiger beweeg. Sy het probeer om haar aktiwiteite op te skerp en het meer en meer gestap. Tog het sy baie moeg geword.

Een dag teen die einde van September 2017 het sy Fourways Mall toe gegaan en haar kruideniersinkopies daar gaan doen. Sy het eers ‘n rukkie in die Mall rondgestap en was oppad na haar kar in die ondergrondse parkeerterrein, toe alles swart word.

Die volgende deel van die storie word vertel deur die twee mense wat in ons familie engele genoem word. Dit is die wonderbare, onverklaarbare gedetailleerde Hand van God wat ingryp en help wanneer ons dit die nodigste het. Haar lewe is met vier maande verleng waarin sy ‘n wonderlike tyd saam met haar kinders en familie oor Kersfees en Nuwejaar kon deurbring.

Ek plaas dit soos dit aan my geskryf is. Die eerste een is die storie van haar man en die tweede is sy vrou self wat skryf. Hy skryf die brief aan my twee nefies, haar seuns.

I am writing this letter to record something that can be passed on to your children and your children’s children.

This is not a mystical story of fantasy but an account of how God works in our lives, and if you doubt there is a God then try and analyze the possibility of this account being coincidence. Your mother and my wife were players in God’s plan that you all would have the time over Xmas to get together as a family almost like there was unfinished things God wanted answered.

 I am a Scot and was brought up leaning slightly to the right as a “Presbyterian” with both my feet planted firmly on the ground and definitely not belonging to the group who analyze our daily living looking for miracles, and God’s signs, so it is only fitting that I should write this account.

 Starting at the beginning, and looking at the events leading up to my wife and your mother getting together, has to be looked at in detail to begin to understand the exquisite timing and finite detail that was in place.

 I am not a lover of modern technology and my fancy I-phone was giving trouble. I had to revert to shouting as no one could hear me. My wife insisted I get it seen to, and as there was a I-phone shop in the Mall, off I went. The Mall is a real mess and the underground parking is badly lit and very, very confusing and I ended up parking miles away from the shops which did nothing to alleviate my already short fuse. I patiently stood in a queue like a lost sheep. When I eventually got to the front of the queue, I was told that I needed to make an appointment.

Needless to say this did not end well and I stomped out telling everyone who was prepared to listen that I was moving my loyalty to Samsung.

 It took me over an hour to find my car and by that time I was a wreck.

Where are we going with this screed – well, have patience and all will be revealed.

The next afternoon my wife insisted that I go back and get my phone repaired. I was not prepared to admit that going back to that hell hole was bordering on me going insane and I asked her to please come with me. We have a mature relationship and I was told in no uncertain manner that she had better things to do than hold my hand in the underground car park.

In the next few moments the power drops out at the house. My wife is interrupted in her work and I haven’t left. We stay in a fancy estate and seldom have power problems but on this occasion we had two in quick succession and after the second one it didn’t come back on.

Once again I ask in a pleading voice for her to consider my plight and come with me to which she concedes providing I behave myself.

Normally a trip to the Mall is solid traffic and takes up to 50 minutes, but on this day and at this time there was no traffic and we flew there. We had stuff to deliver to our daughter, which I wanted to deliver first but my wife insisted we go the Mall. To try and make her understand why I was gone the whole afternoon the day before I wanted to show her exactly where I went in to the underground car park and just how confusing it is.

As I went down the ramp your mother was pushing her shopping trolley along in front of me and as I looked she fell. Of all the people in the Mall to be in the right place at the right time my wife is by far the person you want as she takes over and has a God given talent for knowing what to do in a stressful situation.

Both of us were concerned about security as these circumstances lend themselves to unscrupulous criminals taking advantage. My wife had started CPR, which she is very proficient at, and I was trying to get help from the centre. After 10 minutes plus and no life signs I told my wife that I thought it was over and nothing could be done. Still she persevered and one of the highlights of my life was to see your mother come back to life, flicker her eyes and the colour come back into her cheeks.

No words can express when you are in the presence of God and the crowd gasps at the miracle we were witnessing. Time stood still for me as I looked in wonder as my wife and your mum started to talk. When you read of the miracles that Jesus performed it doesn’t quite sink in but on this day it really sunk in and all of us felt the presence of God.

To finish this account of one of the most beautiful things that I have been privy to see, I feel it was a privilege and honour. I know that whatever the reason for the extension of her life for a few months, it was God’s desire that she spend the time with you.

She now is by God’s side.

Finally try and work out the odds leading up to our meeting your mum at that exact time with all the background. You cannot rationalize it and let the doubting Thomas’s try and fathom it out.

We thank you for inviting us to the funeral and I could not but help thinking that this was a joyous occasion and that she would have agreed whole heartedly with the gathering of the family with fond memories.

What a pleasure it was to be a small part in God’s plan.

 

The following is his wife’s account of the same event.

 

God has a PLAN!

Sometimes God uses us in really amazing ways.  I was used by God just recently.  And trust me, I was worse than Jonah.  I ran and ran.  God won the battle with me and this is the story.

It was a Monday last year in late September.  My husband has an I-phone and every day I marvel that a person more unsuitable to this type of technology was persuaded to think he could master this device.  Shows how branding and advertising really pay off!

To get to the story.  His phone was giving him a really hard time.  I suspected a software upgrade was required.  Anyway the whole of the Monday he yelled into his phone.  I suffered this throughout the day.  Eventually, I said ” Sweetie, please go into town and get it fixed.” If you know anything about our nearest Mall, it is a nightmare. The road from our house to the mall is around 24 kilometers of which six kilometers were under construction for the past two years.

So off he went.  After about two hours I got a frantic phone call.  (He had used my car).  “What is your car registration number?”  I gave it to him.  “I have lost the car” he said.  “The parking is chaos and under construction and I have been walking around for the last hour and I can’t find it”

Now there are six brand new parking levels, none of which are marked or signposted and no entrances are yet marked.  It is still under construction.

“Call the security guards and they can help you,” I suggested.  Around 7 pm that night he arrived home. He was in a truly foul mood.  And, you guessed it, the phone was still not working.  That is a story for another day.

Tuesday he yelled into the phone.  Actually he couldn’t hear anyone and they could not hear him.  Wednesday was unbearable.  He yelled and yelled.

On Thursday morning I woke up to no electricity.  This is a very rare occurrence where we live.  I was not in the best of moods as I had listened to yelling for three days solidly and now I could not do my work.  This was really the last straw.  I did all the tasks that did not require any electricity.  (Walk the dogs, make breakfast on a gas stove, make beds, dust, mop etc.).

By 9am the electricity was back on and I could get onto my computer and work. I also had curtains to finish for my daughter who was expecting her first child.   So I worked solidly with my husband yelling around the house.

We have lived here for five years and we have never had two power failures in one day.   It just does not happen.  I had finished my work on my computer and I was just settling down to do my work on my sewing machine.  My husband appeared behind me.  “Please come with me to town”, he said.

“I need to sew and finish these curtains,” I said.  Just as I said it the power went out again.

“Well,” said my darling husband.  “Now, will you please go with me”.  “All right,” I reluctantly agreed.

We loaded washing into the car that I had done during the week for my other daughter whose husband had an accident and broke his neck a few years ago.  She and her husband are always so cheery that I love to help them in these small ways.

The ride to the Mall would always be around 50 minutes to one hour because of the road works.  We flew to the Mall in under 20 minutes.  As we turned into the road for the Mall, my husband asked;  “Shall we drop off the washing first”.  “No,” I said.  “Go straight to the Mall and we can drop off the washing afterwards”.

We turned into the Mall and he went to the same entrance where he had parked on the Monday. In the far distance, I saw a lady pushing a trolley.  She was walking extremely slowly.  I admired the beautiful way she held herself and she was beautifully dressed.  Then my attention was drawn back to assist in looking for a parking bay.

“The lady has fallen,”  yelled my husband.  I looked forward and she had indeed fallen straight backwards and was lying immobile on the road.  Two security guards rushed up, grabbed her by her arms and started dragging her along the road.  I jumped out of the car and raced up to them.  “Leave her,”  I yelled.  They put her back down on the road.  When I reached her, she was clearly dead.  Her eyes and mouth were open. Her pallor was dreadful.  She was a deathly grey colour.

My husband, who had pulled the car alongside got out and looked down as she lay there. “She is gone,” he said.

I knelt down and felt for a pulse. Nothing.  I put my ear on her face to feel for breath. Nothing.  I don’t know what made me do it.  I pulled her head back gently, pinched her nose and gave her a deep breath.  I then started pressing down on her chest doing compressions.  I was counting.  At about 20 compressions, I breathed again.  Still nothing.  I carried on. By this time a crowd had gathered around.  They were all watching.

I saw one man in the crowd filming me as I came up to give her another breath.  “Stop him,”  I asked my husband.  He walked over and spoke to the man.

Another man sidled in on his haunches.  “Give me her jewelry and I will look after it,”  he said.  “Sir,” I said.  “If you can’t help me, go away”.

I gave her CPR for about 15 minutes.  She was completely unresponsive.  My husband kept telling me that she had gone.  Suddenly a light came on in her eyes and she gave a very gentle little sigh.  “I have her back,”  I said.  I carried on the compressions as her heart was still very fluttery.  I was then asking about the paramedics.  Nothing.  I could hear sirens but they were a long way away.

A little lady came along to me and said: ” I am the hairdresser from the shop above, can I help.” I asked her to look for the lady’s cell phone in her handbag which was next to me.  “Take it up outside” as there was no signal in the parkade.  “Look for any number that she dials a lot and call it.”  Ask for her details.  My husband was nowhere to be seen and I presumed that he had gone out to get a signal to call the paramedics.

I continued with the compressions.  When I felt her heartbeat settle down, I turned her into the recovery position.  I had been talking to her all the time.  I continued talking to her but she was unresponsive for about another 10 minutes.  I remember saying things like “don’t worry sweetheart, you are going to be all right”.   I had kept talking.  Now with her eyes closed I saw the tears on her cheeks.  She whispered:

“Where am I, am I at the airport?”

” No” I replied,  “you are in a parking lot.”

“In Canada” she asked.

“No” I replied ” In the Mall.  What is your name?”  I asked her.

She gave me her name.  She opened her eyes and stared into mine.  I continued talking to her softly telling her the ambulance was on its way.  I could hear sirens blaring.

By this time my husband was back and I asked him to get me something out of the car to put under her head, which was at a very strange angle to the ground.  He got me some of my daughter’s washing.

Then finally the paramedics and ambulance arrived.  I immediately got up and told them that she had had no vital signs for approximately 15 minutes and that I had continued CPR for the entire time.  I told them that she had collapsed about 45 minutes before. They nodded and took over.  They put her on a defibrillator and oxygen.  My husband and I moved off and went to our car.  We waited and watched from a distance.

A young woman who had been watching the whole thing came over and grabbed me and gave me a huge hug. “I have never seen anything like that.  Are you professionally trained?” she asked.  “No,” I said and did not elaborate.  “You saved her life.  It is a miracle.” She stood there with her arms around me crying.  I really felt small.

God was the only way that she survived this.  Yes I knew what to do, but if God did not have a plan for her life, I could not have saved her.

The paramedics were busy with her for a long time.  In the meantime her cousin who had been called by the hairdresser arrived.  Such a really lovely person.  I asked her where they were going to take her.

My husband and I left and went upstairs and got a cup of coffee.  I was emotional, filthy from the parkade and I was doubtful that she would make it.  So very sad.  I phoned the hospital the next day and asked if she had survived.  Yes, was the answer.  I asked if I could visit her and they told me she was in ICU but that I was welcome.

I went to visit her in the hospital that day.  When I walked in she said to the doctors and nurses.  “This is my Angel I was telling you about.  She saved my life.”

Now I really felt small.  ” No, I said, I am flesh and blood and worse than Jonah and the whale. I did not want to go to town, but God even put the lights out to make me go and be at your side.”

We both smiled.  “You are my angel” she insisted.

Tragically she passed away four months after the incident.  However, she did spend wonderful quality time with her family who all flew in and spent Christmas with her.

I visited her a number of times in hospital where she underwent major heart surgery.  She was a truly beautiful soul and I will always think of her with love in my heart.

 

Liewe lesers,

Is dit nie ‘n pragtige storie van uitkoms en voorsiening nie?

Aan my kant het die Here my geseën met tyd saam met my sus. Ons koop altyd ons vliegkaartjies op uitverkopings en reis in die “goedkoop” seisoene. So het die Here bepaal waar ek sou wees. Ek kon by haar wees deur haar groot operasie na die gebeure hierbo beskryf en het in Januarie tydens ‘n langer besoek haar dikwels gesien. Toe ek terugvlieg was ek baie bekommerd oor haar verswakte toestand. Minder as 12 ure terug by my huis in Kanada het ek die hartverskeurende nuus gekry.

Met al die trane het ek genade en die vrede wat alle verstand te bowe gaan ervaar. Ons God regeer.

 

Daardie dag moet julle sing van die goeie wingerd;

Ek, die Here, sorg daarvoor: Ek lei dit gereeld nat, dag en nag staan Ek wag daarby sodat niemand dit kan beskadig nie.

 

(Jesaja 27:2,3)

 

 

 

 

 

 

155. Min word baie…oorvloed.

Ons hou tog so van die suksesstories. Mense wat uit niks iets word. Fabelagtige rykdom, bekendheid, invloedryke besighede, koninklike feëprinses lewens en asemrowende skoonheid dwing bewondering en verering af, soms met eerlike blydskap, soms met jaloesie daarby. Ons meet mekaar aan sukses en droomlewens wat met drif en determinasie nagejaag word. Ambisie om die toppunt van jou keuse te bereik is reg. Min sal ons bereik sonder dit. Die wêreld is soveel beter af met mense wat die beste wil doen en die hoogste sport wil bereik.

Dis tog goed om te besef dat berekende innerlike krag die enigste manier is om ‘n suksesvolle lewe suksesvol te leef. Mens kan dit dalk so uitdruk: welslae vir ‘n lewe van sukes.

Vroeg in Jesus se bediening was Hy bekend. Mense het oor Hom gepraat. Populêre opinine kom met oordeel en Hy was bewus van die omstredenheid van Sy bediening. In Sy eie woorde:

Moenie dink dat Ek gekom het om vrede op die aarde te bring nie. Ek het nie gekom om vrede te bring nie maar die swaard. (Matteus 10:34)

Net soos Hy die fel kritiek en die bewondering van mense moes verdra en hanteer, so is aardse beroemdheid vandag. Soeke na bekendheid is in sekere beroepe die seker teken van sukses. ‘n Naam op die lippe van die massas vereis sekere opofferings en die besef dat nie net die goeie, maar ook die mislukking en swak besluite die media se regbankhammer nie ontsnap nie.

As die lewe ‘n moeilike draai maak, is die nie aangenaam om die koue, hatige interpretasie in die publike domein te hanteer nie. Soms is daar jaloesie en ‘n goeie maat “schadenfreude” (vreugde oor die ongeluk van ander mense) by die woorde ingemeng wat diep kan verwond. Media aandag was al dikwels ‘n uitdaging aan kernwaardes. ‘n Lewe van roem kan net suksesvol wees met ‘n diep afhanklikheid aan die wysheid van God vir krag en leiding deur die brutaliteit van publieke opinie.

Wat van ons? Ons is die man in die straat met die klip in die hand. Ons voel vry om met woorde te stenig en die skandale van bekendes met die veiligheid van anonimiteit te dissekteer. In ‘n lewe van goddellike uitnemendheid is daar geen plek vir skinder nie. Ban dit uit jou woorde en laat jou woorde bou en nie afbreek nie. Onthou Lukas 6:31:

Behandel ander mense soos julle self behandel wil word.

As ons skinder, sal ons ook beskinder word. Ek glo daar is ‘n leuengees in elke brokkie skindernuus. Net my houding of stemtoon kan ‘n storie draai. As ons nie versigtig voor God ons woorde weeg nie, is ons tong ‘n instrument van geweld met bloedige gevolge.

In hierdie eerste verse van Johannes 6 vind ons Jesus by die See van Galilea met ‘n menigte wat Hom volg. Hy trek terug van die mense met net Sy dissipels by Hom. Jesus het altyd tyd gemaak vir diep gesprekke met Sy dissipels. Jesus het tyd gemaak vir gebed. Hy het bewustelik argumente vermy. Alleentyd is nie ‘n teken van nederlaag nie. Dit is die essensie van ‘n suksesvolle publieke lewe. Tyd saam met God is die sekerheid van wyse denke en ‘n suksesvolle lewe.

Van Kapernaum tot by die ander kant van die See van Galilea was ongeveer ses kilometer. Die mense het Jesus gevolg. Hulle was verstom oor Sy leer en het meer daarvan begeer. Hulle het op land gevolg. Naby die dorpie Betsaida was ‘n plein met korter gras. Dit was die ligging vir ‘n wonderwerk.

Die skare het gaan sit, sekerlik meer as normaalweg. Met die Paasfees naby was duisende mense op reis. Pelgrims oppad na Jerusalem moes hier verby op hulle roete om Samaria te vermy.

Die mense het Jesus se simpatie geroer. Hulle was honger en moeg. Filippus was oorspronklik van Betsaida, so dit was logies om hom te vra (Johannes 1:44). Dit sou meer as 200 denarii kos om die skare te voed. Ongeveer vier pennies het een denarius gemaak en dit was die gemiddelde dagloon van ‘n arbeider. Een maaltyd vir die skare sou meer as ses maande se arbeidsloon kos.

Andreas het die seun met die vyf gortbroodjies en twee vissies gevind en na Jesus toe gebring. Andreas het altyd mense na Jesus gebring. Gort was die goedkoopste van alle broodsoorte. Dit was eintlik net kos vir armes en diere. Die vissies was heel moontlik die grootte van sardiens. Gepekelde vis was stapelvoedsel daar om die meer. Vars vis was ‘n luukse. Vis moes preserveer word om te hou en is gewoonlik gedroog en gesout.

Die mense het gesit en Jesus het die voedsel geseën. Hy het opgetree soos die vader van die huis en ‘n dankgebed gebid. Hy het God as die Bron van die voorsiening erken.

Neem ‘n oomblik en dink aan jou tafelgebed. Toe Jesus die brood neem by die laaste ete saam met Sy dissipels het Hy gesê: Onthou my. (Gebruik dit tot my gedagtenis). Dit geld nie net vir Nagmaal (wat in elk geval heelwat later deur Paulus ingestel is) nie. Dit geld vir ELKE maaltyd wat ons eet. Onthou Jesus. Onthou God as ons voorsiener.

Bid ‘n unieke dankgebed by elke maatlyd waarin jy die Here loof en nie een van Sy weldade vergeet nie (Psalm 103:3). Moenie verval in ‘n rympie om die ritueel verby te kry nie.

[Moet ook nie so lank bid soos my Oupa sodat my Ouma aan die tafel op haar arms aan die slaap geraak het nie. Siestog, sy het sekerlik ‘n besige dag gehad. Hulle het haar jare lank daaroor gespot.]

Die mense het die voedsel uit die hande van die dissipels ontvang. Die dissipels was ‘n interessante groep uit ‘n verskeidenheid agtergronde. Hulle het die brood volgens elkeen se unieke persoonlikheid uitgedeel. Hulle verteenwoordig die groot verskeidenheid bedienings in die kerk vandag. Ons bedien volgens kultuur en persoonlikheid soos die omstandighede vereis.

Die belangrikste hiervan is dat die brood deur Jesus gebreek is, Jesus se stempel van goedkeuring dra en deur Hom geseën is.

Almal het geëet, almal het genoeg gehad. Die woord wat hier gebruik word beteken heeltemal genoeg, volledig.

Die oorskiet is opgetel in bottelvormige mandjies waarsonder geen Jood sy huis verlaat het nie. Dit was ook gewoonte om altyd iets vir die bediendes te los. Oorskiet spreek van oorvloed.

Pelgrims en arbeiders het gewoonlik kos byderhand gehad. Dit is baie moontlik dat elke persoon daardie dag kos by hom gedra het. Mense is selfsugtig en menslik. Gedurende ‘n reis sou die kos noukeurig slegs vir eie gebruik oor ‘n paar dae beplan word. Dit sou waagmoed kos om padkos te deel, met geen oorweging vir die dae wat volg. Vir enigiemand om sy kos te deel daardie dag was ‘n wonderwerk van onselfsugtige denke. Dit was geloof in aksie om fyn beplanning oorboord te gooi en ‘n fees van vreesloosheid te geniet. Die wonderwerk in die harte van mense maak die wonderwerk soveel meer intens.

Die maaltyd van goddellike voorsiening het ‘n heilige maal geword. Die woorde van Jesus het hierdie ete bo alle ander verhef. Sy teenwoordigheid het alles verander. Gewone kos het geeskos geword.

Kom ons kyk na die mense in hierdie wonderwerk.

Die kontras tussen Filippus en Andreas is merkbaar. Filippus is die realis en spel die feite uit. Andreas bring wat hy het.

Dit is ‘n super-belangrike beginsel. Wat gebeur as ek bring wat ek het met ‘n uitroep vir Jesus se seën? Jesus sal alle gebrek vul. Ons voorsien die goedere vir ‘n wondwerk.

Die seun het ‘n belaglike klein bydrae gemaak. Enigiemand kon daarna kyk en hom uitlag. Dit was totaal absurd om te dink dat ‘n skare met daardie bietjie gevoed kan word.

Jesus kan wonders doen met dit wat ons bring. Mis jy uit omdat jy dink wat jy het is te min?

Bietjie is baie in God se hand.

Is jy probleem-georienteerd? Sien jy eerder die desperaatheid van ‘n situasie onder die banier van realisme? Mense wat niks dink van wonderwerke komplimenteer hulleself met realisme en ‘n feite-oordeel.

Dink jy aan die mense wat jy na Jesus toe bring? Dink aan jou kinders en wat hulle in die Koninkryk van God gaan bereik.

 

[Daar is ‘n storie van ‘n ou Duitse skoolmeester wat elke oggend as hy die klas begin sy pet afgehaal het en voor die seuns in sy klas gebuig het. Een het hom gevra waarom hy dit doen en sy antwoord was: “Mens weet nooit wat hierdie seuns eendag sal bereik nie.” Hy was reg – een van hulle was Martin Luther]

 

 

 

 

 

 

 

153. ‘n Ou, ou storie vir die nuwe jaar.

Kom ons gaan terug? Tot by ons geboorte. Nee, selfs verder terug. Tot by Jesus hier op aarde? Baie verder terug. Kom ons gaan terug tot by die begin. Die begin van wat? Die begin van alles. Kom ons gaan leer ‘n les uit die heel eerste hoofstuk van Genesis wat die storie van die Skepping aan ons gelowiges vertel. ‘n Wonder-wêreld geskep aan die Hand van ‘n wonder-God met sy wonder-Woord.

Hoekom sou mens so ver terug wou gaan? Is daar dan enigiets om daar te leer wat hoegenaamd enige toepassing op ons moderne lewe kon hê? Wel, Dawid kon iets leer uit die ou, ou stories.

Maak my oë oop dat ek die kragtige werking van u wet ervaar. (Psalms 119:18)

Kom ons kyk met verligte oë na een van die mees bevrydende beginsels van alle tye en pas dit toe op hierdie jong jaar.

God-beginsels bring God-betrokkenheid. Dit is iets om oor opgewonde te wees.

In die vorige Bodemklippe het ons gesels oor die man by die bad van Bethesda wat deur Jesus genees word ten spyte van 38 jaar siekte en geloof in ‘n nuttelose bygeloof. Die verstommende en verblydende wonderwerk vind op die Sabbat plaas – en die Jode is woedend.

Ons het al oor die Fariseërs se noukeurige nakoming van die letterlik duisende reëls oor die Sabbat gepraat. Ek haal aan uit Bodemklippe 144: ‘n Koninklike ontmoeting:

‘n Voorbeeld hiervan was die reëls oor die Sabbat. Geen werk mag op die Sabbat gedoen word nie, ook nie deur bediendes of diere nie. Werk is oor eeue deur menige leermeesters definieer. Die Mishnah, die gekodifiseerde wet, het 24 hoofstukke net oor die Sabbat bevat. Die Talmud wat die Mishnah veklaar, het 64 kolomme fyndruk oor die Sabbat bevat. Die Babiloniese Talmud verklaar die Sabbat oor 156 dubbelblaaie. Een rabbi het twee jaar lank aan een van die 24 hoofstukke oor die Sabbat in die Mishnah studeer.

Net ‘n vinnige voorbeeld: Om ‘n knoop in ‘n tou te maak op die Sabbat was sonde, maar om ‘n vrou se onderrok te knoop was toegelaat. As jy op die Sabbat ‘n emmer in ‘n put sou wou laat sak, was dit toegelaat om dit met vroue onderklere te doen, maar nie met ‘n tou nie. Dit sou God tevrede stel en plesier – so het hulle geredeneer!

Die Skrifgeleerdes het die besonderhede uitgewerk en die Fariseërs het hulle lewe gewy om dit uit te leef. Net ‘n besondere soort mens sou sy hele lewe wy aan die uitlewing van die Wet in soveel detail. Die woord Fariseër beteken: afgesonderd en toegewy vir ‘n spesifieke doel.

Teen hierdie agtergrond kan ons kyk na die reaksie op die wonderwerk by Bethesda. So ‘n wonder-genesing was ‘n geleentheid vir ‘n vreugde-fees. Die nuus van die genesing het skerp veroordeling uitgelok omdat dit op die Sabbat plaasgevind het. Afgesien daarvan dat Jesus in die genesingsproses “gewerk” het, het die man sy bed opgetel en gedra. Die Skrifgeleerdes het 39 klassifikasies van werk uitgespel en om jou bed te dra was beslis een van hulle.

Jeremia het oor die Sabbat gepraat (17:19-27) sowel as Nehemia (13:15-19). In Nehemia is dit duidelik dat hy nie wou hê hulle op die Sabbat nie handel dryf nie. Die Rabbi’s in die tyd van Jesus was so streng dat ‘n naald in jou jassak, vals tande of ‘n houtbeen nie aanvaarbaar was nie. Die kleinste onbenulligheid is tot ‘n kwessie van lewe en dood verhef.

Hulle neem die man onder kruis verhoor en hy sê hy weet nie wie hom genees het nie. Later egter ontmoet hy Jesus in die tempel en rapporteer dadelik aan die kerkleiers dat dit Jesus is, wat hom genees het. Hy is onmiddellik van sy wonderwerk-vreugde beroof omdat hy sy lewe van steniging probeer red. Hy wou argumenteer dat dit nie sy skuld was dat hy die wet oortree het nie.

Die beskuldigings is na Jesus geslinger – die werkwoord is so gebruik dat dit ‘n aanhoudende proses beskryf. Johannes skryf hier om te verduidelik dat Jesus dikwels die argwaan van die kerkowerhede uitgelok het.

Jesus verdedig Homself deur daarop te wys dat God nie op die Sabbat ophou werk nie en dus ook nie Hy nie.

Soos een van die kommentare dit stel: “The sun shines; the rivers flow; the processes of birth and death go on the Sabbath as on any other day; and that is the work of God.”

Natuurlik het God ophou werk in die storie van die Skepping in Genesis 1. Wat is nou eintlik die verskil? God het gerus na Sy Skeppingswerk, maar Hy is in groter “werke” van genade, oordeel, liefde en hulp in tye van nood, sonder uitsondering te alle tye aktief.

Hoe sou dit wees as ons nie om Sy hulp en leiding sou kon bid nie, aangesien dit die Sabbat is? Is dit nie heeltemal belaglik nie? Natuurlik is dit! God is altyd daar en Sy wonderwerke kom vinnig en kragtig te alle tye, elke dag, maak nie saak wat die dag se naam of funksie is nie.

Dieselfde geld vir ons. Ons dade van liefde en genade oor almal om ons, gaan nie stilstaan omdat ‘n dag ‘n naam gekry het nie. Die Sabbat-beginsel is soveel hoër en meer kragtig as onbenullige klein reëltjies.

Die Jode het egter met groot drama en veroordeling gereageer. Jesus het Homself soos God voorgehou en geleer dat Hy vry is om altyd te help net soos God. Daar is geen groter taak as om die pyn en lyding van die wêreld om ons te verlig nie. Ons uitreik in liefde is goddellik en 24/7 beskikbaar net soos Jesus.

Wat dink jy van die Sabbat hier in die 21e eeu? Is dit toepasbaar op die moderne lewe? Is jy bereid om jou oor oop te maak vir die stem van die Here oor jou Sabbat? Wat hoor jy?

As jy nie op die sabbat oortree nie, op my heilige dag doen net wat jy wil nie, as jy die sabbat ‘n vreugde noem, as jy die heilige dag van die Here in ere hou, as jy dit eer deur nie jou gewone gang te gaan nie, nie te doen net wat jy wil nie, en nie handel dryf nie, sal jy vreugde vind in die Here. Ek sal jou die land weer in besit laat neem, Ek sal jou laat eet van die opbrengs van die land van jou vader Jakob. Ek, die Here, het dit gesê. (Jesaja 58:13,14)

Hoor hoe The Message dit stel:

“If you watch your step on the Sabbath
    and don’t use my holy day for personal advantage,
If you treat the Sabbath as a day of joy,
    God’s holy day as a celebration,
If you honor it by refusing ‘business as usual,
    making money, running here and there—
Then you’ll be free to enjoy God!
    Oh, I’ll make you ride high and soar above it all.
I’ll make you feast on the inheritance of your ancestor Jacob.”
    Yes! God says so!

Ons leef in die dispensasie van die Heilige Gees. Ons Sabbat hoef nie noodwendig op ‘n Saterdag of Sondag te wees nie. Dit kan verander soos dit prakties is om hierdie heerlike weeklikse fees oor die goedheid van God te vier.

Die onderliggende beginsel is dat God jou seën met rus wanneer jy jou tyd afsonder. Geniet die tyd om jouself uit die mallemeule van alles wat ons lewe noem, te haal en terug te sit met gedagtetyd oor God en jou lewe. Dit is ‘n guns van God oor jou en jy besluit self om dit uit te leef. Bou dit iewers in.

Dit is dalk een van die groter uitdagings vir hierdie nuwe jaar se ietise nuut.

Jesus het aan die man gesê om nie weer te sondig nie sodat daar nie dalk iets erger oor hom kom nie. Sonde en siekte was in die Joodse denke nou verbind. Vergifnis was die eerste stap in die soeke na genesing.

Goddellike genesing bring groot verantwoordelikheid. Dit is nie sommer terug na die normale as God so ‘n magtige ingrepe in jou lewe bring nie. Dit is ‘n lewe onder die vaandel van genade en liefde soos een wat ryklik vergewe is.

Ons lewe verander ingrypend as dit in ‘n wonderwerk vir ons gegee word.

Baie belangrik egter: ons kan nooit sonde en siekte verbind soos die Jode van Jesus se tyd nie. Ons leef in ‘n gebroke wêreld en dikwels kom lyding uit die verwonding van ‘n sondige wêreld. Ons dra nie die sondelas van die wêreld nie. Jesus het dit aan die kruis gedoen. Ons is egter grootliks onder die impak van ons leefruimte. Ons “verdien” nie siekte as ‘n gevolg van persoonlike sonde nie.

Ons “verduidelik” nie siekte aan die hand van sonde nie. Ons vra God om Homself in elke situasie opnuut te openbaar.

 Terwyl Jesus wegstap, sien Hy ‘n man wat van sy geboorte af blind was. Sy dissipels vra Hom toe: “Rabbi, deur wie se sonde is dit dat hierdie man blind gebore is: sy eie of sy ouers s’n?” En Jesus antwoord: “Dit is nie deur sy eie sonde nie en ook nie deur sy ouers s’n nie, maar hy is blind sodat die werke wat God doen, in hom gesien sal kan word. (Johannes 9:1-3)

Daar is mense in die kerk was hulle vryheid as ‘n verskoning vir sonde gebruik (Galasiërs 5:13). Daar is ook diegene wat sondig in die vertroue dat God se genade hulle weer sal red (Romeine 6:1-18).

Daar is altyd mense wat die liefde en genade van God as ‘n verskoning vir sonde sal gebruik. Ons kan maar net dink wat die vergifnis van Jesus gekos het om te weet dat ons sonde God se hart breek en Jesus weer kruisig. [William Barclay]

Genesing kom in ‘n nederige kniebuig en is nooit goedkoop nie. Jesus waarsku die man om verantwoordelik te leef en sy wonder-gawe nie as ‘n lisensie vir sonde te gebruik nie.

Na die wonderwerk onttrek Jesus. Dit beteken letterlik hy draai weg, kom uit die skare uit en gaan na ‘n plek van eensaamheid. Hy wou verdere argumente en bespreking vermy. Dit is soms goed om net weg te loop. Ons kan nie al die argumente wen nie. Neem jou Sabbat ook van die groot en moeilike kwessies van die lewe.

Uiteindelik is dit vir elkeen om self te besluit.

Julle moet julle met eerbied en ontsag daarop toelê om as verloste mense te lewe, (Filippense 2:13)

152. Tyd vir partytjie hou – dis Nuwejaar!

 

Die hele wêrreld hou partytjie. Dis Nuwejaar. As ‘n mens voor die televisie sou sit, kon mens die vuurwerke in elke tydsone van die wêreld dophou, terwyl die sekondes na elke Nuwejaar afgetel word. Daar is sjampanje bottelproppe wat skiet op elegante funksies, bierbottels wat rondlê op dronkpartytjies, danspartytjies, “fancy-dress” partytjies en ‘n publieke vakansiedag om op te ruim en soberheid terug te slaap, sodat almal die jaar in die oë kan kyk. Ek kan my net voorstel hoe daar met ‘n diep sug gebuk word om aan die kant te maak met gedagtes wat dwaal na die laste en verantwoordelikhede van die werklikheid

Wat het verander? Is daar werklik iets nuut?

Nuut kan twee dinge beteken: neos – meer van dieselfde, kwantitatief soos ‘n nuwe potlood maar daar is baie van dieselfde soort of kainos – uniek, soos daar nog nooit was nie, kwalitatief, een van ‘n soort.

Sal hierdie jaar dieselfde wees as al die ander wat jy al geleef het? Sien jy uit na iets nuut wat nog nooit in hierdie wêreld gesien is nie?

Johannes 5 sê Jesus het ‘n fees bygewoon.

Hierna was daar weer ‘n fees van die Jode, en Jesus het daarvoor Jerusalem toe gegaan…

Daar was drie Joodse feeste wat verpligtend was vir Joodse mans wat binne ‘n vyftien myl radius van Jerusalem af gewoon het: die Paasfees, Pinkster en die Loofhuttefees – twee in die Lente en een in die Herfs. Jesus het met groot vreugde die feeste bygewoon. Elkeen van die feeste is in Hom vervul.

Die Hebreeus vir “fees” (moadim) beteken letterlik “aangewese tyd”. God het noukeurig die tyd en opeenvolging van die feeste so bepaal om vir ons die storie van Sy genade en redding te vertel, jaar na jaar.

Dis God se partytjies en dit herinner ons aan Sy goedheid. Sy onverdiende genade is ons ondersteuning dwarsdeur die jaar. God se jaar het sewe partytjies.

Die sewe feeste van die Joodse kalender is alles in Jesus vervul. Die fees van die Ongesuurde Brood wys op sy sondelose wese, die Paasfees is die Lam van God wat geslag word in Sy kruisiging, Die Fees van die Eerstelingsgerf is die opstanding. Net soos die eerste gerf van die oes voor die priester gewaai is, so het Jesus voor God gestaan as die eerste gerf van die Kerk, in majesteit in die hemel verwelkom na die kruisiging. Pinkster vier die Heilige Gees en die geboorte van die Kerk.

Die Fees van die Trompette wys op die aankondiging van die profete vir sy koms na die aarde – eerste en tweede koms. Die Versoeningsfees (Yom Kippur) wys op die karakter van die kerk as belydende mense wat vergifnis ontvang en die Loofhuttefees wys op Sy heerskappy van vrede en vreugde en die bruilofsfees van die Tweede Koms.

Feeste is gesalfde partytjies, waar die seën van die Here bewustelik gevier word. Ons moet ook feesviering in ons jaar inbou, veral rondom familie en kinders. ‘n Eenvoudige ete saam is die geleentheid om die goedheid van die Here te vier.

Geseënd is hy was onderskei tussen die gewone en die heilige.

Maak die gewone heilig. Heilig beteken om iets af te sonder vir ‘n spesifieke doel. Dit is nie ‘n vals, hovaardige verheffing tot verveilige ontoeganklikheid nie. Verklaar ‘n maaltyd saam as ‘n feesviering van genade. Doen dit met vreugde en prys die Here in die proses.

Leer ons ons dae so gebruik dat ons wysheid bekom. (Psalm 90:12)

Jesus kom in Jerusalem in deur die Skaaphek om elke profesie te vervul wat die fynste besonderhede oor die kruisiging bepaal. Dit is die hek waar die lammers deurkom wat by die Tempel geslag word vir Paas. Hy is die Lam wat geslag sou word.

Bethesda kan beteken Huis van Genade of Huis van die Olyf. Die bad daar was diep genoeg om in te swem. Onder die bad was ‘n onderaardse stroom wat veroorsaak het dat die bad nou en dan opborrel. So het die bygeloof ontstaan dat ‘n engel die waters roer en die een wat eerste inspring genesing sal ontvang.

Sulke bygelowe was algemeen in daardie tyd. Die mense was altyd beïndruk met “heilige” water. Water was kosbaar en is met respek hanteer.

Jesus is ‘n vriend van diegene sonder vriende. Die man het niemand om te help nie. Jesus praat met hom sonder om hom ‘n lesing oor die nutteloosheid van sy bygeloof te gee. Hy gaan voort en genees die man.

Gebeure ontvou en woorde word gespreek:

  • Jesus vra of hy wil gesond wees. 38 jaar is ‘n lang tyd om hom in desperate, passiewe aanvaarding vas te vang. As hy gesond is moet hy die las van die lewe opneem en die verantwoordelikhede wat daarmee saamgaan. Sommige mense is so gemaklik in hulle siekte en die simpatie wat daarby kom, dat hulle nie ‘n gewone lewe wil ly nie. Die man spreek sy begeerte vir genesing uit.

 

  • Jesus sê hy moet opstaan. God se krag oorheers nie ‘n mens se wil nie.

 

  • Hy moes die onmoontlike probeer. Jesus se woorde was miskien nie wat hy verwag het nie. Hy het 38 jaar in nederlaag geleef – ‘n leeftyd lank. Wat wil jy hoor oor jou situasie?

 

  • Sukses – die woord van Jesus maak ons eie poging ‘n wonderwerk.

 

  • Bygeloof is wilsooreenstemming met boosheid. Dit is die woorde en gedagtes van nederlaag oor jouself.

 

Let noukeurig op wat gebeur. Die man, gekenmerk deur nederlaag en siekte, stem saam met die woorde van Jesus en loop in oorwinning weg. ‘n Oomblik vantevore was hy in verkeerde denke en vals hoop op bose beloftes vasgevang. Sy ontmoeting met Jesus verander alles. Hy stem ooreen met Jesus se vrae as ‘n uitdrukking van sy begeerte vir ‘n wonderwerk. Rou geloof maak die onmoontlike sy wonderwerk.

Glo jy Jesus se woorde dat Hy iets nuut maak hierdie jaar?

Gaan jy die onmoontlike probeer?

Maar moenie net aan die vroeëre dinge dink en by die verlede stilstaan nie.

Kyk, Ek gaan iets nuuts doen, dit staan op die punt om te gebeur, julle kan dit al sien kom;

Ek maak in die woestyn ‘n pad, Ek laat in die droë wêreld riviere ontspring. (Jesaja 43:18,19)

 

[Hierdie storie kan ook as ‘n allegorie interpreteer word. Die man = die volk Israel wat in die woestyn vir 38 jaar rondgedwaal het en nou weer in duisternis is. Die vyf pilare = die wet wat siek maak en skuiling bied maar nie genesing nie. Die water = die doop waaruit jy gered en genees uitkom]

Johannes skryf die storie as ware gebeure, maar in elke storie oor Jesus is daar altyd soveel meer…

 

 

 

 

151. Kry vir jou ‘n wonderwerk – dis nou die tyd.

…daarom sal Ek voortgaan om wonderlik te handel met hierdie volk, wonderlik en wonderbaar.  (Jesaja 29:14)

Behold, I will again do a marvelous work among this people, a marvelous work and a wonder

Die feesdae is naby. Daar is soveel om te doen – reisplanne, gaste, inkopies en die finale afrondings vir watookal ons fees behels.

Kersfees is spesiaal – sonder twyfel. In die Christelike of sekulêre kalender is dit uitgemerk vir ontspanning en familie. Dit is dae van vreugdevolle weersiens met uitsonderlike voorbereidings of dit is dae van ou wonde, diep woede of tragiese teleurstelling.

Waar bevind jy jou in hierdie week voor Kersfees? Is jy vas in ‘n maalkolk van aktiwiteite en voorbereidings en in ‘n staat van paniek? Is jy dalk alleen met niks om na uit te sien nie? Is Kersfees ‘n berg van bitterheid wat nog nie geskuif het nie? Is dit die eerste Kersfees na tragedie of die eerste Kersfees met ‘n nuwe baba in die familie?

Waarookal jy is en in watter omstandighede ookal jy jou bevind, is dit nou die tyd om stil te word en jou wonderwerk te ervaar. Een of ander tyd sal daar ‘n opdienbord vol lekkerte voor jou verbygaan vir jou om jouself te help. Selfs as dit nie in die fisiese wêreld moontlik lyk nie, is God gereed met ‘n wonderbord vol majesteit en glorie. Dit is gewaarborg in die geboorte van daardie baba so lank gelede in ons aardse tydsberekening. Hy wag op jou uitroep.

Sal jy saam met my ‘n oomblik stil word en jou gedagtes op die gebeure van Kersfees rig? Kom sit aan by die ware feestafel om as jou anker in die dae wat kom te dien. Die wonder van die spelonk buite Bethlehem ego daar waar jy is.

In hierdie oomblik van gebed is daar een ding wat uitstaan bo alles – die hart van die Vader. Kersfees is ons teleskoop om ons hemelse Pa se hart te sien. Dit is weer vir my onderstreep toe ek skryf. Sy hart is hier by ons in ‘n gebroke wêreld, Sy oog op die hart wat op Sy goedheid en liefde reageer. As jy die deur oopmaak, hou jy Kersmaal saam met Hom.

Die Here het sy oë oral op die aarde sodat Hy dié kan help wat met hulle hele hart op Hom vertrou. (2 Kronieke 16:9)

Sy hart is ontbloot in die gebeure van Bethlehem. Waar is jou hart? Veilig in vertroue op Hom? Jy kan feesvier in Sy teenwoordigheid. Dit is God se begeerte. Net soos die Psalmis dit stel (32:8):

Ek wil jou onderrig en jou die pad leer wat jy moet volg. Ek wil jou raad gee en my oog oor jou hou.

Ons het al in Bodemklippe oor die reënboog gepraat. Onthou ons het gesê dat die reënboog altyd daar is, dit hang net af hoe ons kyk. Ons het ‘n prisma nodig, ‘n Heilige Gees bril om te kan sien. Kersfees is so ‘n wonderprisma. As ons deur die Kersprisma kyk, dan sien ons die reënboog – die volheid van die verbondsbelofte wat aan Noag gemaak is. Die Verbond is die hart van die Vader wat belowe om jou te help as jy in jou hart vra.

Kies Hom in hierdie stil oomblik wat ons saam het en kry vir jou ‘n wonderwerk. Hoe gebeur dit?

Kom ons gaan na ons Bybelstudie in Johannes 4, die laaste verse, nie die storie van die geboorte nie, die storie van ‘n aktiewe Jesus wat tussen die mense in nood werk. Johannes 4:46 en verder:

In Kapernaum was daar ‘n sekere regeringsamptenaar wie se seun siek was…

Die man wat na Jesus toe kom is ‘n amptenaar (basilikos) aan die hof van Herodus. Jesus was die skrynwerker in een van die dorpies om die meer. Jesus was in Kana en die man van Kapernaum, sowat 50 kilometer uit mekaar, so dit sou die amptenaar ‘n rukkie geneem het om weer by die huis te kom.

Die toneel is eienaardig, om die minste te sê. ‘n Belangrike man reis na ‘n ander dorp om die hulp van ‘n onbelangrike skrynwerker te soek. ‘n Hele klomp trots is reeds afgesluk. Sy nood is groot. Dit maak glad nie meer saak wat die mense gaan sê nie.

Hy weier om ontmoedig te word. Jesus se woorde is nie baie positief nie.

Jesus sê toe vir hom: “As julle nie tekens en wonders sien nie, glo julle eenvoudig nie.”

Jesus het heel moontlik die skare wat om die gebeure gevorm het, aangespreek. Hy het seker gemaak dat die man ernstig is in sy soeke om hulp net soos met die Kanaänitiese vrou in Matteus 15:21-28. As die man in woede omgedraai het, was dit sy verlies.

Sy geloof het sy gevoelens oorbrug. Dit is uiters belangrik.

Hier is ‘n edelman, ‘n hoë amptenaar met verrassende geloof. Dink jy dalk dit was maklik om net die woorde van ‘n eenvoudige skrynwerker te glo, om te draai en met geen teken van uitkoms, huis toe te gaan nie? Ek dink nie so nie. Hy was soos ‘n reddelose drenkeling wat vasklou aan die laaste stukkie hoop in sy gemoed.

Die ontmoeting met Jesus illustreer die kragtige invloed van vrede wat die woorde van Jesus in die edelman gewerk het. Sy hoop het sy geloof aangevuur. Die waarheid van Jesus se woorde het hom kalmeer.

Hy het oorgegee. Hy en sy hele huis het geglo. Hy het nie net die genesing ontvang en vergeet nie. Die wonderwerk het groot impak op hom en sy huis gehad. Daar aan Herodus se hof kon dit nie maklik gewees het nie. Die nuus van die genesing het sekerlik opslae gemaak en aanleiding gegee tot aantygings van malligheid en spottery.

 Hy het die feite aanvaar. Hy het oorgegee aan sy wonderwerk. Sy behoefte is aangespreek, sy noodroep is gehoor en hy het die man wat die oplossing gebring het, vereer.

Dit is die ware Christenlewe.

Ons lewe in die dae na die opstanding. Ons ken God se krag. Sal jy oorgee en Hom vertrou? Vra Hom nou. Vra al verstaan jy nie.

Sy oog is alreeds op jou. Ontvang die vrede saam met die woorde:

Vandag is daar vir julle in die stad van Dawid die Verlosser gebore, Christus die Here!

 

54. Toemaar – jy is veilig!

Dit is die wonderlikste woorde om te hoor. Binne in die grootste krisis, deurmekaarspul, bakleiery en magtelose moedeloosheid as dinge verkeerd loop…

En by my stormsterkte kwessie

slaap ‘n Redder in die skuit.*

Jy is veilig. Jy is gered. Jy is in Sy hand. Altyd en oral – sonder uitsondering, onderbreking of verslapping. Dit is die waarheid, dit is gewaarborg.

Meeste getroue Sondagskool-lede ken die verhale van Matteus 14 maar al te goed – en ek bedoel al te goed. Familiariteit verdof die fokus en vervaag die skerpheid en krag van die wonder-verhaal.

Na die heerlike, vreugdevolle wonder-ete wil die skares Jesus kroon as koning en die politieke oplossing waarvoor so baie van hulle gesmag het, afdwing. [Johannes 6:15] Ek kan nogal dink dat ‘n piekniek vir ongeveer 10 000 mense (net die mans was 5000) waarlik indrukwekkend was. Dink net oor die menslike moeite van daardie hoeveelheid gepakte kosblikke.

Jesus stuur die dissipels op die boot weg, miskien omdat hulle deel van die probleem is. Hulle was maar al te bewus van ‘n moontlike opstand teen die Romeine met die wonderwerkende Jesus as waarborg vir oorwinning. Jesus glip alleen die berge in om van die skare af weg te kom. Aardse koningskap was nie die Plan nie.

Hy stap berg-uit en die disspels klim in ‘n boot om oor die meer te vaar. Geen wonder hulle noem die grootste varswatermeer in Israel, die see van Galilea, want die storms was onverwags, vreesaanjaend en rof. Storms het sommer vinnig opgebou uit die rigting van die Middellandse See deur ‘n windtonnel wat deur die Arbel Pas gevorm is.

Die dissipels was in ‘n vissersboot, gemaak van sedar- en eikehout, ongeveer 8m lank, so 2m breed en 1,5m diep. Die mates is afgelei van ‘n boot wat in 1986 deur argeoloeë op die noordwestelike oewer van die See van Galilea gevind is. Die boot kon ongeveer een ton vis vervoer saam met ‘n bemanning van 5 mense. In plaas van die vangs kon sowat 10 passasiers saamvaar.

Die nag is in periodes van drie ure elk opgedeel. Jesus het ‘n paar uur in die berge spandeer en toe om die meer begin loop om die disspels aan die ander kant te ontmoet. Teen die vierde periode – dit meen so teen 3 uur vroegoggend het Jesus hulle benoudheid in die boot gesien en op die water na hulle aangestap.

Hulle benoude geveg met die golwe, die donker en sekerlik die beweging van die boot het veroorsaak dat hulle nie kon sien wie Hy is nie. Probleme is presies net so. Dis ‘n geraas in jou ore, dis altyd erger in die nagure wanneer jy bewustelik of onbewustelik worstel en vrees verdof jou sig sodat jy nie die oplossing sien nie. Wat is die antwoord?

Sy stem wat bo die storm weerklink met die wonderlike woorde: Moenie vrees nie, dit is Ek. Hou goeie moed.

But instantly He spoke to them, saying, Take courage! I Am! Stop being afraid! [Amplified]

But Jesus was quick to comfort them. “Courage, it’s me. Don’t be afraid.” [The Message]

Die Afrikaans beklemtoon ook Jesus se onmiddellike gerusstelling. Hy speel nie rond nie. Hy weet jy is bang en benoud en Hy spreek jou vrese onmiddellik aan.

Hoor wat sê Hy: Dit is EK! Hy weet Hy is die bron van die oplossing. Hy maak nie die storm stil nie. Hy praat eers. Hy stel Homself bekend binne-in die storm. Die punt is nie die storm is nie, maar Sy teenwoordigheid in die storm. Dis die kern! Weer hoor ek die woorde van Elisa in 2 Konings 3:18: And this is a simple matter in the sight of the Lord… Die storm kan Hy stilmaak – die natuur is onder Sy gesag. Jou geloof in Hom is jou keuse.

Jesus se teenwoordigheid verhef die hele situasie van krisisvlak na verwagtingsvlak.

Dan maak Hy nie onmiddellik die golwe kalm nie. Op Petrus se aandrang, nooi Hy hom om uit te klim en te loop.

Kan jy nou meer. Is die storm nie erg genoeg om dadelik die oplossing te vereis nie? Alles kan net verder verkeerd gaan. Die boot kan omslaan, die mense verdrink en hier is Jesus en Petrus in ‘n eksperiment betrokke. Ons gaan nou eers bietjie speel in die stormgolwe. Kom ons kyk of jy ook kan loop. Dis teen-intuitief. Dis glad nie verantwoordelik nie. Bly in die boot en vra ‘n kalm see. Moenie die ding te ver dryf nie.

Binne-in die benoudheid praat die impulsiewe Petrus geloof in aksie.

En Petrus antwoord Hom en sê: Here, as dit U is, beveel my om op die water na U te kom.

And Peter answered Him and said, “Lord, if it is You, command me to come to You on the water.” 29 So He said, “Come.

Dit is die sleutel-woorde. Op Sy bevel, Sy Woord, sal ons op die water loop. Ek het geen twyfel dat Petrus saam met Jesus wal toe sou stap met sy oog op Jesus se glimlag van versekering. Maar – hy kyk na die golwe en sink. Jesus was altyd eerlik oor die ware omvang en impak van omstandighede. Hy het die komplikasie van ware dissipelskap uitgespel en nie toegelaat dat die besluit om Hom te volg ‘n oppervlakkige, emosionele meesleuring was nie. Petrus was impulsief en emosioneel en tog moes hy die volle omvang van die storm besef en uitroep na Jesus. Na die impulsiewe, spontane geloofsaksie om uit die boot te klim, sink hy, maar Jesus eer sy geloof en red hom uit die golwe. Dit mag lyk soos ‘n mislukking dat hy nie genoeg geglo het om tot op die wal uit te loop nie, maar Jesus sal nooit toelaat dat jy misluk nie. Mislukking was verdrinking.

Mislukking is ‘n perspektief. Petrus het op die water geloop en het ten spyte van twyfel nie vergaan nie. Ons kom nie uit die storm met ‘n skitterende goue sertifikaat vir ons meesterlike optrede in woeste storms nie. Soms kom ons gehawend en doodmoeg uit die storm, maar altyd aan die hand van Jesus, by Hom, veilig op die oewer. Selfs al struikel jy, al faal jy in jou reaksies – oorwinning is om die geloof te behou en saam met Jesus uit te stap.

Ek is seker meeste mense ken of weet van die moderne spanbou-aktiwiteite waaraan korporatiewe werknemers van tyd tot tyd blootgestel word. Een van die oefeninge is ‘n nou, hoë bruggie waaroor almal moet stap. Die hoogte is sodanig om jou bang te maak, maar elkeen is aan ‘n veiligheidskabel vas. Die kabel word beheer deur die spanleiers onder op die grond. As die deelnemer mistrap kan sy val beheer word deur die grondpersoneel.

Dit is nie maklik nie. Dis hoog en die gemak van die kabelmanne op die grond wek nie juis vertroue nie. Hulle staan en gesels en hoe sal jy weet dat hulle greep sterk genoeg gaan wees om jou te red. Die sentrale lokus van kontrole in ons brein gee een van drie opdragte in ‘n paniek-moment: veg, vries of vlug. Dis oorlewingsreaksies en gewoonlik kies jy een in ‘n splitsekonde.

In een so ‘n sessie het een van die deelnemers na ‘n paar tree op die brug heeltemal gevries. Hy kon nie vorentoe of agtertoe nie. Een van die ouens wat net klaar oor die brug was, het teruggeloop en die vreesbevange ou aan die hand geneem en beveel om in sy oë te kyk. So het hulle saam stadig, een ou agteruit, oor die brug geloop. Duidelik het die vertroue wat geskep is, tesame met ‘n fokus weg van die hoogte, die vrees genoegsaam onderdruk om die brugloop te voltooi. Vrees het nie gewen nie. Hy het oor die brug geloop, net op ‘n ander manier.

Waar is jou oog in die storm? Kyk jy Jesus in die oë, neem Sy hand en kyk weg van die wind en weer. Jy sal nog die storm voel, maar die fokus op Sy stem en seker Hand, sal jou red en jou op die water laat loop. Dit is oorwinning. Dit is nie die afwesigheid van struikeling en foute nie. Dit is die vertroue en geloof wat dieper wortels groei. Dis sukses.

Hoor die woorde van Jesaja 41:13

Want Ek, die Here jou God, gryp jou regterhand aan, Ek wat vir jou sê: Wees nie bevrees nie, Ek help jou.

Deutoronomium 33:26-28

There is no one like the God of Jeshurun, Who rides the heavens to help you, And in His excellency on the clouds. The eternal God is your refuge, And underneath are the everlasting arms; He will thrust out the enemy from before you, And will say, ‘Destroy!’ Then Israel shall dwell in safety, The fountain of Jacob alone, In a land of grain and new wine; His heavens shall also drop dew.

Toe Jesus in die boot klim, toe kalmeer die storm. Sy teenwoordigheid is die oplossing. Jou omstandighede is aan Hom onderworpe in die oomblik van jou besluit om Hom te vertrou en die storm aan Hom te onderwerp. Sy stem, Sy hand – niks meer nie.

Al dink jy Hy slaap, Hy is daar. Jy veg teen die storm, tot jy uitroep. Dan hoor jy die Stem wat beveel.

Matteus 8:26 : Toe staan Hy op en bestraf die winde en die see, en daar het ‘n groot stilte gekom.

Psalm 107:29 : He calms the storm, So that its waves are still.

Jesaja 4:6 :

And there will be a tabernacle for shade in the daytime from the heat, for a place of refuge, and for a shelter from storm and rain.

Die tabernakel is waar die ark is – simbool van die Teenwoordigheid van God.

Ter afsluiting: Wie is hierdie Jesus? Wat is Sy naam?

Jeremia 17:14: Heal me, O Lord, and I shall be healed;
Save me, and I shall be saved,
for You are my praise.

Die Hebreeus vir RED is yasha, met die grondbetekenis – om los te maak, om wyd oop te maak. Dit is in een woord God se reaksie op alle nood van die mens. Daarom het Hy sy seun die naam gegee:

Yeshua – Hy sal red.

Hy is die Redder in die skuit. Dis Sy naam.

 

 

 

* Uit Optelwoorde – Koos van der Merwe

 

As my een gram argument

Teen Sy tonne waarheid praat

En my sentimeter sentiment

Sy ligjaar passie wil verlaat

En my drie desibel gil

Teen Sy donderfluister skree

Dan word ek skielik stil

En my ongeloof gee mee

 

Dan moet ek glo al roep die twyfel

Dan moet ek glo al sê die sonde kom

Al sou ‘n 1000 paaie uitroep

Net 1 pad lei na Hom

Dan moet ek glo, dan moet ek glo

 

As my 1 emmer sonde

In Sy oseaan genade val

En my 5 krummels honger

Sy lewensbrood ontvang

En my 7 grade slimheid

Voor Sy dwaasheid dom gaan staan

Dan staan ek stom in stilheid

En ek hoor ‘n Skepper praat

 

Dan moet ek glo al roep die twyfel

Dan moet ek glo al sê die sonde kom

Al sou ‘n 1000 paaie uitroep

Net 1 pad lei na Hom

Dan moet ek glo, dan moet ek glo

 

As my 10 traan doodsdepressie

Hoor van Lasarus kom uit

En by my stormsterkte kwessie

Slaap ‘n redder in die skuit

En my mees verdwaalde wegkruip

Word sy raaksien en kom haal

Dan moet ek nederig opkyk

Na die Outeur van my verhaal

 

Dan moet ek glo al roep die twyfel

Dan moet ek glo al sê die sonde kom

Al sou ‘n 1000 paaie uitroep

Net 1 pad lei na Hom

Dan moet ek glo, dan moet ek glo

 

 

19. Vasdae – skuif jou grense!

Te veel mense is tevrede met te min.  Dit is werklik nie aangenaam om ‘n kragtelose, naam-Christen te wees nie.  Jy leef ‘n lewe van swakheid en skuld en voel gedurig asof iets kortkom want jy ervaar nie die daadwerklike krag van God in jou lewe nie. Jy kan nie getuig van antwoord op gebed en daarom nie die fees vier wat die ingrepe van die liefde van jou Vader in jou lewe maak nie. Frustrasie, ongeloof, twyfel en dalk selfs woede maak jou geestelike lewe kragteloos en vreugdeloos.

Daar is drie dinge wat ‘n Christen sterk en effektief maak. Dit kan mens sien as drie repe van ‘n tou. Gee, gebed en vas.

Lees saam met my Matteus 6: 2

waar Jesus sê: When you give to the poor….

Vers 6: But you, when you pray……

Vers 16: When you fast….

Vas was deel van die voorskrifte aan die Israeliete in hulle woestynleerskool saam met God. Hulle moes almal soos vandag nog op die Groot Versoendag – die Yom Kippur – rondom die Joodse Nuwejaar in September vas. Dit was om hulle fokus vir die Nuwejaar te hersien, ‘n dag van afsondering en toewyding aan die Here, gedagtig aan hulle sonde en die versoeningsofferande wat deel van die ritueel was.

Die onderwerping van jou liggaamlike behoeftes, dit wat jy nodig het om aan die lewe te bly, aan afsondering en gebed, is die hoofgedagte. Dit verskerp jou fokus op die Woord en maak tyd vir nuwe insigte en openbarings. Dit is nie ‘n manier om God se arm te draai vir beantwoording van spesifieke behoeftes nie, maar eerder ‘n kalm, berekende besluit om jou hele wese, gees, siel en liggaam, vir geestelike bediening deur die Heilige Gees oop te stel.

Die praktyk van vas het miskien in die slag gebly as gevolg van ‘n wegbeweeg van die strenger wettisisme in katolisisme en verkeerde praktyke in die ou kerkgeskiedenis. Ek wil beklemtoon dat vas ‘n baie individuele saak tussen jou en die Here is. Dit is vir my glad nie moontlik om op my eie te besluit ek vas nie. Ek vra altyd die Here om my in ‘n vas in te lei.  Party mense voel om as deel van ‘n roetine te vas, ander vas vir langer tye per jaar. Die Bybelse vas is gewoonlik van kos. Soms word mense aangemoedig om ander dinge te vas, soos televisie en die telefoon, om meer tyd vir afsondering te maak. As ons praat van Bybelse vas, gaan dit oor eet en drink. Vas is die weerhouding van kos met ‘n uitsluitlike geestelik doel.

Dink ‘n bietjie hoeveel dinge het verkeerd gegaan om die kospotte, as ek dit so kan stel. Die ganse mensdom is tot ‘n val gebring oor eet daar in die Tuin van Eden. Esau het sy geboortereg verkoop oor sop, die Israeliete het gekerm vir vleis in die woestyn en die gevolg van hulle ooreet is duisende dood (Num11) en daardie geslag het nie die beloofde land ingegaan nie.

  • Kom ons kyk liewer na al die wonderwerke wat gebeur het by vas. Moses ontvang die tien gebooie na 40 dae op die berg saam met die Here (Ex 34: 27-28).
  • Esther roep ‘n totale vas van kos en water vir 3 dae in die krisis van die Hamman-massamoordplanne. (Esther 4-7)
  • Hannah vas terwyl sy by die Here om ‘n kind pleit. (1 Sam 1:7)
  • So kan mens aangaan: Ezra, Nehemia, David (Ps 35:13 en Ps109:24,
  • Die hele stad Nineve in die boek Jona het hulle diere ook laat vas vir drie dae en hulle tot God bekeer. Nineve was die stad wat Nimrod gebou het en word in Gen 10:11 alreeds genoem. Jona 1:1 praat van die boosheid van Nineve (wickedness) en die Hebreeuse woord kan ook beteken: moeilikheid, ellende en verwonding. Lees maar die die oorweldigende boosheid van die stad in die boek Nahum en Jona se huiwering om die Woord daar te bring omdat hy hulle goddeloosheid so verafsku het. Die bekering van die stad en die koning was ‘n magtige wonderwerk en oorwinning oor boosheid.
  • Die profetes Anna (Luk 2:37) het God gedien met vas en gebed, nag en dag, dus as lewenswyse en haar oë was so oop dat sy die Messias gesien het, toe die meeste mense onbewus was van sy geboorte.
  • Paulus het minstens twee maal gevas: vir 3 dae en vir 14 dae.
  • Jesus het 40 dae in die wildernes gevas.

Hierdie geopende oë, geestelike heldersiendheid, verligte oë van die verstand soos Korintiërs sê is een van die heerlike belonings van vas. Petrus was honger toe hy nuwe insig oor die Joodse eetgewoontes in ‘n droom gekry het, wat hom die oortuiging gegee het om in ‘n heidense huis van die Romein Cornelius, in te gaan. Hy sou dit beslis nie andersins gedoen het nie. Die Here openbaar dinge aan jou, Hy verryk jou met diepe kennis en insig en begrip vir jou omstandighede. Die rigtinggewende gevolg van vas is kosbaar en noodsaaklik vir groot besluite.

Terug by wat Jesus sê in Matteus 6. Hy het gepraat asof bid, vas en gee deel van die algemene gelowige lewe is. Die normale gang van die gelowige het dus hierdie drie dinge ingesluit. As jy hierdie drie repe  invleg in jou lewe is jou Christentou sterk – ‘n oorbleklemtoning van net een, kan die hele ding dalk laat uitrafel. Vas en gee kan NOOIT sonder gebed wees nie, as jy bid sal die oortuiging vir vas en gee kom – veral as jy dit spesifiek onderwerp aan Heilige Gees oortuiging en so ook met gee. Alle gawes moet gepaard gaan met gebed vir leiding en wysheid – lees gerus 2 Korintiërs 9:6 -15 as die voorskrif oor gee.

By al drie hierdie geestelike dissiplines word diskresie en geheimhouding beklemtoon saam met openbare loon.

Vers 4, vers 6 en vers 18.   Is hierdie nie ‘n wonderlike beginsel wat die vlak van jou verwagting van die Here verhef tot nuwe hoogtes nie. Dit is die waarborg van ‘n Goddellike ingrepe in jou lewe.

Onthou: God sê dit, ek glo dit, dit is afgehandel.

Hoewel vas deel van jou normale Christelike wandel is, is die gevaar van sinnelose en ondeurdagte gewoontes duidelik. Jy kan dalk besluit om elke Donderdag te vas. Op die dag konsentreer jy om sonder kos te bly en dit word makliker met gewoonte, daarom kan jou afhanklikheid van die Here en die afsondering van gebed en studietyd maklik afgeskeep word.

Kom ons kyk na Jesaja 58 – ‘n pragtige hoofstuk oor die ware doel van vas en sommer die voorskrifte oor die Sabbat, waarna ons sal kyk in ons gesels oor FEESDAE.

Vers 3 – 5 is die kritiek op die vasdae  –  die stryd en ongeregtigheid.

Behold on the day of your fast, when you should be grieving for your sins, you find profit in your business, and instead of stopping all work, as the law implies you and your workmen should do, you extort from your hired servants a full amount of labor. The facts are that you fast only for strife and debate and to smite with the fist of wickedness. Fasting as you do today will not cause your voice to be heard on high.

Vers 6: die vas wat die Here verkies.

Rather is not this the fast that I have chosen: to loose the bonds of wickedness, to undo the bands of the yoke, to let the oppressed go free, and that you break every enslaving yoke? Is it not to divide your bread with the hungry and bring the homeless poor into your house—when you see the naked, that you cover him, and that you hide not yourself from the needs of your own flesh and blood?

Hoor die beloning in Vers 8 . Let daarop dat die grootste deel van die hoofstuk gewy word aan die beloning van die ware vas.

Then shall your light break forth like the morning, and your healing (your restoration and the power of a new life) shall spring forth speedily; your righteousness (your rightness, your justice, and your right relationship with God) shall go before you [conducting you to peace and prosperity], and the glory of the Lord shall be your rear guard.

Then you shall call, and the Lord will answer; you shall cry, and He will say, Here I am. If you take away from your midst yokes of oppression, wherever you find them, the finger pointed in scorn toward the oppressed or the godly, and every form of false, harsh, unjust, and wicked speaking, …….[lees gerus verder]

Hierdie is geestelike korreksie oor die woorde wat jy praat, dit wat jy kritiseer en jou vinger na uitsteek in skinder of oordeel. Dit is deur vas wat die Heilige Gees in jou binneste kan inspreek en jou hart sag maak vir Sy stem wat gesond maak en herstel. Dit is die Heilige Gees wat jou lig laat deurbreek en die heerlikheid van die Here in jou binneste laat skyn. Dit is kragtige Christenskap.

Dan sal jy Hom aanroep en Hy sal jou groot en magtige dinge meedeel wat jy nie geweet het nie. (Jeremia 33:3)

Vinnig iets oor soorte vas. Daar is absolute vas (kos en water) nooit langer as 3 dae nie, normale vas met water en geen kos en gedeeltelike vas, waarvan Daniël in Daniël 1 en 10 die beste voorbeeld is. Tydperke van vas wissel van 24 uur, 3 dae, 7 dae, 10 dae, 14 dae, 21 dae en 40 dae. Indien jy besluit om te vas en jy het nog nooit nie – bid eers. Begin klein, sny een ete uit. Vas een dag. Vas gedeeltelik vir ‘n paar dae. Drink dun sop vir drie dae. Vra die Here om jou daarin te lei en doen dit in Sy Teenwoordigheid. Ek weet ek praat meeste met vrouens wat dalk verantwoordelik is vir ‘n hele familie se maaltye. Dit help as mens so bietjie vooruit dink en voorberei, sodat jy nie baie tyd in die kombuis spandeer nie.

Geniet jou skerper geestelike sintuie en juig in die seën.

8. Grawe die gate van geloof.

‘n Fasinerende storie vind ons in 2 Konings 3 – ‘n storie van verantwoordelikheid, krisis, uitkoms en geloof.

Dis hier tog belangrik om ‘n bietjie meer te weet van die karakters wat betrokke is. Na die regering van Salomo is die koninkryk van Israel verdeel. Op hierdie stadium van die geskiedenis is Koning Josafat die koning van Juda (die suidelike koninkryk), wat hoofsaaklik die stamme van Juda en Benjamin is. Hy regeer op hierdie stadium saam met sy seun  Die noordelike koninkryk (wat al die ander stamme insluit) word deur Joram, die seun van Agab, regeer. Agab was die berugte, afvallige koning wat met Jesebel getroud was. Sy was ‘n Phoenisiese prinses uit die stad Tirus en het Baal-aanbidding in Israel ingebring. Dit was “haar” Baalpriesters wat op die berg Karmel die groot konfrontasie met Elia gehad het – vuur uit die hemel, reën na drie jaar, die priesterslagting en toe die marathon voor die perde uit.  [ 1 Konings 18] Die derde koninklike is die koning van Edom – sy naam word nie genoem nie.

Laasgenoemde word deur Joram bygesleep, heel moontlik omdat die weermag van Josafat en Joram deur Edom wou optrek en ook om hulle getalle te versterk. Die koning van Edom speel die rol van ‘n stille toeskouer. Hy praat nooit, maar sy teenwoordigheid word genoem. Josafat dien die Here, Joram is die afvallige heerser – hy weet iets van die Here af, maar is nie in verhouding met die Here nie. Mens kan aanvaar dat die koning van Edom nie God geken het nie, anders sou die Bybel dit gesê het.

Die verhouding van die drie konings met die Here is bepalend in hulle reaksie op die krisis.

Goed – terug by die storie. Moab is al deur Omri, Agab se pa, oorwin en moes ‘n belasting aan Israel betaal. Met Agab se dood besluit die Moabiete, dis ‘n goeie tyd om te rebelleer en hou op om te betaal. Joram wil so gou moontlik die rebellie onderdruk en besluit om Moab in te val. Hy vra Josafat se hulp. Daar is geen aanduiding dat Josafat die Here se leiding gevra het nie: Hy belowe dadelik sy ondersteuning.

Net voor hulle by Moab kom, is daar krisis. Na 7 dae se reis is daar geen water  nie. Alle aanduidings is dat die weermag beplan het om by ‘n rivier wou kamp en toe hulle daar kom, is die rivier droog.

Joram – die afvallige koning – vrees die straf van die Here en openbaar sy innerlike wroeging met sy eie sonde. Sy eerste woorde is :  God wil hom verdelg. Sy reaksie kom uit onkunde en skuld.

Josafat –  in sy krisis soek hy God se leiding en vra of daar nie ‘n profeet van die Here is om te raadpleeg nie. Die regte reaksie in die omstandighede.

Die koning van Edom is tjoepstil.  Ek kan my net voorstel dat hy met groot oë die geskarrel van die ander twee dophou. Die Bybel sê dit nie – dis net sommer my verbeelding. Indien hy iets gesê is dit nie opgeteken nie.

Die bediendes berig dat Elisa daar iewers saam uitkamp. Waarom Elisa saamgekom het, weet ons nie. Ek kan aanvaar dat hy Woord gekry het, met ander woorde in opdrag van die Here self daar was. God is alwetend en het geweet dat daar rede sal wees om Elisa naby te hê.

Baie interessant hier is dat die Bybel ‘n klein detail noem wat baie beteken. Die konings het na Elisa gegaan. ‘n Mens sou verwag dat die konings Elisa laat haal deur ‘n bediende. Die krisis was groot genoeg dat die konings, eintlik “van hulle trone afklim” en in nederigheid Elisa opsoek.

Elisa is in ‘n swart bui. Sy eerste woorde is in woede aan die koning van Israel gerig. Hy ken die geskiedenis – die jammerlike afval van Israel onder Agab, Baalaanbidding en kry sy sê in. Hy sê vir Joram: Het ons nog iets vir mekaar te sê?  Gaan na die (vals) profete van jou ma en pa. Joram sing sy ou deuntjie en gee God die skuld vir die krisis. Elisa gaan verder in sy tirade en vertel hom goed dat as dit nie vir Josafat was nie het hy hom wat Joram is nie eers aangekyk nie. [3:13 -14.]

Toe moet hy kalm word, want in die woede van sy onsteltenis, kan hy nie die stem van die Here onderskei nie. Hy vra vir ‘n musikant.

Nog ‘n klein, belangrike detail. Wat doen jy om jou siel te kalmeer? Hoeveel maal het ek nie met die sorge van die lewe in my kar geklim, die musiek aangesit en net die “regte” lied gehoor. Wat dink julle het die lierspeler gedoen vir Elisa?  Hy het die Here aanbid – weer die regte reaksie in krisis. Aanbidding van die Almagtige God is die sleutel tot oorwinning. Net sodra jy in kalmte mediteer oor die grootheid van jou hemelse Vader, Sy Almag, Sy liefde vir jou, Sy karakter soos deur Moses beskryf in Exodus 34 – abounding in goodness and truth, DAN word jou probleem kleiner en kry jy gesalfde oë, God-perspektief oor die situasie.

Maak seker dat jy jou aanbiddingsmusiek wat aanmoedig en opbou, byderhand het.

Die opdrag van die Here is duidelik. Grawe die vallei vol slote, maak die dal vol gate.[1933 vertaling]. Make this dry brook bed full of trenches. Amplified (Die nuwe Afr vertaling laat dit heeltemal weg).

Elisa voorspel dat die gate vol water gaan wees. Daar sal nie wind of reën wees nie, maar oorgenoeg om die hele weermag en al hulle diere se dors te les.

Dan hierdie wonderlike woorde:

…and this is a simple matter in the sight of the Lord.

 Ja, dit is nog te gering in die oë van die Here. Hy sal ook Moab in julle hand gee.

 Wat ‘n heerlike versekering van ons liefdevolle God wat in ALLES voorsien. Hy sien die hele pad – nie net die een krisis van dors nie. Hy sien nog die geveg met Moab wat voorlê en gee die versekering van oorwinning. Om die hele weermag en hulle diere water te gee is sommer net die eerste paaiement van die wonderwerk. Die groot uitkoms lê voor.

 Vir my is hierdie een van die kragtigste aanmoedigingsverhale van die Ou Testament en ek moet vinnig sê daar is baie.

In die volgende vers van die profesie word ‘n pad van vernietiging vir Moab uitgespel. ‘n Totale en verwoestende aanval wat diep skade aan die land rig. Dit is wat gebeur met jou vyande en diegene wat teen jou rebelleer. Jy as kind van God is verseker van ‘n afrekening van jou teenstaanders. Niemand kan teen jou seëvier as jy die Woord van God in jou hand en hart het nie, en in nederigheid van jou troon afklim en Sy WOORD soek.

Stel jou saak aan die Here, jou probleem, jou slagveld word in Sy hand geplaas en die oorlog se ganse aard verander.

Kyk verder:

Die volgende oggend, na die graanoffer, met ander woorde jou gewone aanbiddingstyd, die tyd wat jy offer aan die Here, het die water gekom – van Edom af. Edom, wat simbolies van die wêreld is, is in God se hand voorsiening.

Die riviervallei vol water dien toe verder om die Moabiete te verwar en vir hulle ‘n vals beeld van ‘n vallei vol bloed te skep. Hulle aanvaar toe sommer dat die drie konings mekaar aangeval het en storm daar in, net om baie sterk teenstand te kry en nederlaag te ly. Die drie konings gaan verder om die verwoesting aan te bring waarvan daar in die profesie gepraat is en die koning van Moab word so deperaat dat hy plan maak om deur die linies van Edom te breek. Toe dit nie slaag nie, gaan hy oor tot die ondenkbare en steek sy eie seun wat hom sou opvolg aan die brand by ‘n muur om sy god se guns te wen. Onthou ons Chistene is die enigste mense wat ‘n liefdevolle, goeie God dien. Ander gode is kwaai gode wie se guns met allerhande offers gewen moet word.

Die drie konings draai net daar om en gaan terug Israel toe. Die meeste kommentare stem saam dat hierdie daad vir almal so afstootlik was, dat hulle in weersin onttrek het. God sê dikwels dat kinderoffers soos in Jerigo en Amalek aan die orde van die dag was, vir Hom ‘n gruwel is. As ons mooi dink is kinders vandag nog net so die offers van die samelewingsafgode, in hongersnood as gevolg van politieke wandade, materialisme, in seksuele misbruik.

In opsomming:

         Reaksie in die krisis – God se Woord en aanbidding met musiek.

         Opdrag: Grawe gate – jy sal nie die reën sien nie, jou gate sal vol word. Dit is maar net ‘n klein dingetjie – Hy sal verder ook voorsien.

 Verwag ‘n wonderwerk. Tot volgende keer.