130. Hemelwoorde wat die aarde verander.

Ons is deurgaans in die proses om God te soek, terwyl ons weet Hy is wonderbaar, daar is niemand soos Hy nie en dat Hy ons liefhet met ‘n ewige liefde volgens Sy karakter van goedheid en waarheid. Ons klop aan die deur van die hemel, biddend met die Heilige Gees wat Jesus belowe het, met die woorde wat ons omstandighede en gemeenskap verander.

In die lig van die glorie van God in die hemele, het ons vrese en bekommernisse ‘n agterstiplek in ons gdagtes omdat die teenwoordigheid van die Almagtige God wat hemel en aarde in Sy hand hou, dit beweeg. Ons fokus op Sy liefde en krag, hanteer ons aardse stryd.

In 1 Korintiërs 12 en 14 bespreek Paulus die gawes van die Heilige Gees sowel as die manifestasie daarvan in die samekomste van gelowiges.

Aan die een word deur die Gees die gawe gegee om ‘n woord van wysheid te praat, aan ‘n ander ‘n woord van kennis deur dieselfde Gees; aan die een geloof deur dieselfde Gees, aan ‘n ander genadegawes van gesondmaking deur die één Gees. Aan die een gee Hy die krag om wonders te doen, aan ‘n ander die gawe om te profeteer, en aan nog ‘n ander die gawe om tussen die geeste te onderskei. Aan nog een gee Hy die gawe om ongewone tale of klanke te gebruik en aan ‘n ander om dit uit te lê. (1 Korintieërs 12:8-10)

Hierdie gawes word uitgedeel deur die Gees soos Hy wil en en soos die behoefte ontstaan.

Paulus praat ook oor die gawes van die Heilige Gees in Romeine 12. Ons het die Heilige Gees nodig om te leef soos wat hy in hierdie hoofstuk ‘n geesvervulde lewe uiteensit. Die standaard is hoog en ons enigste hoop is die kragtige toerusting van die belofte van die Vader om ‘n lewe van uitnemendheid te leef.

Ons het genadegawes wat van mekaar verskil volgens die genade wat God aan elkeen van ons gegee het. As dit die gawe van profesie is, laat ons dit gebruik in ooreenstemming met die geloof wat ons bely. As dit is om te dien, laat ons dien. As dit is om onderrig te gee, laat ons onderrig gee. As dit is om mense te bemoedig, laat ons hulle bemoedig. As ons gee, laat dit sonder bybedoelings wees. As ons leiding gee, dan met toewyding. As ons ander help, dan met blymoedigheid. (Romeine 12:6-8)

Dit is die gawes vir elke gelowige om kragtig en effektief in die gemeenskap van gelowiges te funksioneer.

And God has appointed these in the church: first apostles, second prophets, third teachers, after that miracles, then gifts of healings, helps, administrations, varieties of tongues. 29 Are all apostles? Are all prophets? Are all teachers? Are all workers of miracles? 30 Do all have gifts of healings? Do all speak with tongues? Do all interpret? 31 But earnestly desire the best (those needed in a specific situation) gifts. And yet I show you a more excellent way. (1 Corinthians 12: 28-31)

Ek haal die Engelse vertaling hier aan, omdat die Afrikaans in die laaste sinnetjie heeltemal verskil. Die laaste sin is die inleiding vir die volgende hoofstuk. Wat is die uitnemende weg, die heel beste manier van leef en die basis vir alle genadegawes? LIEFDE.

Sonder liefde is alles tevergeefs en leeg. Die liefde wat beskryf word is agapé – liefde uit keuse, nie ‘n toevallige ek-hou-van-jou nie. Dit is liefde wat nie van ‘n gevoel of ‘n chemiese of natuurlike aantrekkingskrag afhanklik is nie. Dit is liefde wat onstuitbare goeie bedoelings teenoor ‘n ander mens uitleef, sonder om enigiets terug te verwag of die waarde van die ander persoon in ag te neem. Dit is liefde wat ons vir ewig vry maak van die reaksie en opinies van mense om ons.

Dit is in die eerste versie van hierdie hoofstuk wat Paulus praat van die tale van mense en engele.

Kom ons gaan terug na die storie van die toring van Babel in Genesis 11.

Die storie van die toring van Babel is eienaardig, om die minste te sê. Die mense van die aarde kom na die vloed bymekaar en beplan om ‘n toring te bou. Almal het een taal gepraat en was eensgesind oor die projek. Volgens die prentjies in die Kinderbybel het hulle al ver gevorder voor die taalverwarring gebeur het. Hulle taaleenheid het hulle baie kragtig gemaak. God self sê dat niks vir hulle onmoontlik sal wees nie en verwar hulle taal. As gevolg daarvan versprei hulle oor die aarde soos wat Hy oorspronklik bedoel het.

Eeue later gebruik God ‘n wonderwerk van taal om Sy kerk te verenig sodat hulle die krag van eenheid kan ontvang. Op Pinksterdag het taal die ongelowiges verbyster en die kerk gevestig. (Handelinge 2:4)

Op Pinskterdag het die dissipels bekende tale gepraat – in Grieks: dialektō (Handelinge 2:8)

Twintig jaar na Pinsterdag kom Paulus by bekeerlinge in Korinte en vra of hulle die Heilige Gees ontvang het. Hulle is herdoop (die enigste plek in die Bybel wat daarvan praat), omdat die doop van Johannes voor die bediening van Jesus plaasgevind het en Paulus die beginsel van doop in die Naam van Jesus wou vestig.

Paulus het hulle ook die hande opgelê. Toe het die Heilige Gees op hulle gekom, en hulle het ongewone tale of klanke gebruik, en hulle het geprofeteer. (Handelinge 19:6)

Die ongewone tale of klanke word hier vertaal uit die woord in Grieks: glossolalia en was die teken van die inwonende Heilige Gees om die gelowige toe te rus as ‘n kragtige getuie.

In Korintiërs praat hy van glossolalia wat onbekende tale was en in Handelinge 2 word daar van dialekto gepraat, wat bekende tale was.

Hier is die kommentaar daaroor:

The characteristic of this mysterious language is that it betokened a converse alone with God, such as the angels have. But rising out of this, is that the Holy Spirit gave impulse and power to the speaker to make his language for himself for what he had to utter at that very moment, so that the language moulded itself specially in the mouth of each individual respectively for that which had to be uttered.

Die gebed in ongewone tale is een van die pilare van gebed. Ons het tyd en pirvaatheid nodig sodat die Heilige Gees vir ons kan intree. Soms is dit deel van heeldag-kommunikasie. Dit is die onderwerping van enige moeilike situasie aan Koninkryksgesag enige plek en enige tyd – deurgaans – sommer in die kar, in die kombuis, tussen ander mense.

Hierdie gawe van die Heilige Gees is vir ons persoonlike aanmoediging en opbouing en gebeur volgens Jesus se voorskrifte oor gebed in Matteus 6 – in privaatheid.

Wat nou? Wees die kerk van Berea.

Die mense daar was ontvankliker as dié in Tessalonika. Hulle het met groot belangstelling na die woord geluister en elke dag die Skrif ondersoek om te sien of dit is soos Paulus sê. (Handelinge 17:11)

Hulle het sowaar seker gemaak dat wat Paulus sê die waarheid is!

Ons het die Bybel beskikbaar. Dit is hoe ons moet optree – altyd. Ons moet seker maak en die Heilige Gees vra om die Skrif aan ons te verklaar. Die Heilige Gees is ons leermeester. Hy sal ons lei in alle waarheid. Dit is wat Jesus sê. (Johannes 6:63)

Wat is ons volgende stap? Presies wat die mense op die dag van Pinkster gedoen het.

By die aanhoor hiervan is die mense diep getref en het hulle vir Petrus en die ander apostels gevra: “Wat moet ons doen, broers?”

Toe antwoord Petrus hulle: “Bekeer julle en laat elkeen van julle gedoop word in die Naam van Jesus Christus, en God sal julle sondes vergewe en julle sal die Heilige Gees as gawe ontvang.

Wat God belowe het, is vir julle en vir julle kinders en vir almal wat daar ver is, vir almal wat die Here ons God na Hom toe sal roep.” (Handelinge 2:37-39)

Gaan terug na jou binnekamer met jou geliefde Bybel daar en vra die Heilige Gees om homself aan jou te openbaar. In die soete en liefdevolle teenwoordigheid van jou Pappa sal jy die hemelse taal op jou eie tong vorm in ‘n stap van geloof.

 

Dit is nie ‘n onderwerp vir obsessie nie –

dit is ‘n gevolg van onderwerping.

 

 

 

107. Kom op na die berg!

[Openbaring 14]

Dit is een van die kragtigste metafore in die Bybel. God kies ‘n berg om Sy teenwoordigheid aan die Israeliete te openbaar. Moses is berg op om die Wet te ontvang. Toe die volk slawe was, het hulle in die steengroewe en slote vir die Farao se ambisieuse argitektuur geworstel. God het hulle uit die put na die berg in woestyn gelei.

Beelde van berge is majestieus en inspirerend. Bergklimmers meet en klim die berge van die aarde met ongelooflike passie en toewyding. ‘n Berg is so tekenend van iets wat groter en magtiger as die mens is. Twee skrifte was oor die jare vir my pilare van inspirasie.

Julle sal met blydskap uit Babel wegtrek en in vrede gelei word; die berge en die heuwels sal voor julle uit jubel en juig en al die bome in die veld sal hande klap. (Jesaja 55:12)

Kan jy jou voorstel – ‘n berg wat jubel en juig. Prys die Here in harmonie met die berge wat skuif.

Ek het van Habakuk 3 die eerste keer in my vroeë twintigs gehoor toe ek die klassieke boekie, Hind’s Feet on High Places (Hannah Hunnard) die eerste keer gelees het. Sedertdien is dit ‘n pilaar van krag en bemoediging; die hele hoofstuk, maar veral die laaste versie:

Die Here my God gee vir my krag.

Hy maak my voete soos dié van ‘n ribbok, op hoë plekke laat Hy my veilig loop. (Habakuk 3:19)

In my gedagtes sien ek die bergskape en bergbokke van Europa en Kanada wat met verstommende slim voetjies hoog in die kranse huppel.

Baie jare gelede is my broer in ‘n frats ongeluk ernstig beseer. Hy het perdgery op ‘n Sondagmiddag. Ses dae later is hy in die hospitaal oorlede. As ek terugkyk oor my lewe, was dit sekerlik die donkerste en hartseerste tyd in ons familie. Ten spyte van al die vrae en trane, het die Here vir my ma ‘n skrif gegee die nag waarin hy dood is, amper soos ‘n voorbereiding op die verskriklike telefoonoproep wat kort daarna gekom het. Sy het “gehoor” van die berg van die hemel.

Maar julle het wel gekom by Sionsberg en die stad van die lewende God, dit is die hemelse Jerusalem met sy miljoene engele, by die feestelike samekoms, die vergadering van die eersgeborenes wie se name in die hemel opgeteken is. Julle het gekom by God wat Regter oor almal is, en by die geeste van dié wat vrygespreek en wat nou volmaak is. (Hebreërs 12:22-24)

As daar ooit ‘n beeld is wat onstuitbaar in my gedagtes geplant is, is dit die berg van die nuwe Jerusalem, die stad van God, by God met ‘n feestelike samekoms. Hoe kan die dood ooit ‘n verskrikking wees met so ‘n versekering? Johannes beskryf die beeld nog verder.

Dit is die beeld van ‘n glorierijke kerk in Openbaring 14.

Die getal, 144 000, is die simbool vir al die heiliges van die Here (7:1-17). Hulle is verseël en getel in ‘n perfekte kubus – 10x10x10=1000 en 12×12=144. Die perfekte kubus is die vorm van die Allerheiligste in die Tempel en verteenwoordig die ruimte van die Teenwoordigheid van God, toeganklik gemaak deur die Kruis van Jesus vir almal wat Hom aanroep. Dit is ‘n simboliese getal en kan nooit letterlik geïnterpreteer word nie. Dit simboliseer genoeg plek vir almal wat die keuse uitoefen vir saligheid.

Die berg Sion is die simbool van die samekoms van God met Sy volk in wonderbare gemeenskap en feestelikheid, ontvanklik vir Sy woord. Die naam van die Vader is op hulle voorkoppe, herkenbaar as Sy eiendom, in teenstelling met die merk van die Bees van die vorige hoofstuk. (13:16,17)

 In die antieke wêreld was ‘n merk baie belangrik. Dit het verskeie dinge aangedui:

  • Eienaarskap: slawe en dier is gebrandmerk. Daar was geen dispuut oor so ‘n merk nie en dit kon nie verwyder word nie.
  • Lojaliteit: soldate het dikwels die naam van ‘n gerespekteerde generaal op hulle gebrand.
  • Sekuriteit: ‘n merk op ‘n persoon het hom selfs in die dood beskerm, net soos Jesus se bloed ons deur die dood beskerm.
  • Afhankliheid: die Arabiese stamleiers het hulle mense gebrandmerk as hulle verantwoordelikheid. Ons is afhanklik van die Lam van God.
  • Veiligheid: die Siriërs het hulle gode op hulle gewrigte getattoëer. In die tempel van Heracles was asiel beskikbaar, selfs vir ontsnapte slawe. Hy is gemerk om hom te beskerm. Niemand kon dit ignoreer nie. Net so is ons in die Tempel van die hemele veilig – die teenwoordigheid van Jesus.

Die stem van God klink soos ‘n groot watermassa en donderweer, maar terselfdertyd soos siterspelers. Dit is majestieus en sag tegelyk, ‘n buitengewone beskrywing van die klank van die stem van God wat vrede en kalmte in die hart van ‘n vreesagtige mens bring.

Die gereddes kan sing oor God en hulle getuienisse op ‘n manier waarop geen ander hemelse wese kan nie. Die engele ken nie die wonder van redding en vergifnis nie. Ons kan sing van krag deur moeilike tye en geestelike groei met Jesus self as die leraar in die dieper dinge van God.

Maar nou het God die ryke verskeidenheid van sy wysheid deur die kerk bekend laat word aan elke mag en gesag in die hemelruim. (Efesiërs 3:10)

Die woorde van Jesus aan Sy dissipels was: volg My. (Johannes 1:43, Markus 2:14) Hy het dit ook van die ryk jong man gevra (Markus 10:21) en die onbekende dissipel met die verskonings in Lukas 9:59.

Dit is ook ons prioriteit – om Jesus te volg.

Jesus antwoord hom: “As Ek wil hê dat hy in die lewe moet bly totdat Ek weer kom, is dit nie jou saak nie. Volg jy My!” (Johannes 21:22)

 Hierdie woorde van Jesus is vandag nog net so waar. Ons is sy volgelinge (Openbaring 14:4) waarookal Hy gaan, soms in die woestyn (Hooglied 3:6)

Jesus was die offer van die Eerstelinge of die Eerstelingsgerf met Sy opstanding. Hy het aan Maria gesê dat sy Hom nie moet aanraak nie. Hy was die heel beste van die oes van die kerk wat sou volg. Jesus is God se beste vir ons.

Uit hulle mond het daar nooit ‘n leuen gekom nie; hulle was onberispelik. (Psalms 32:2) ‘n Leuen in die tong van enigiemand is skokkende verraad wat verwond en aanstoot gee. Misleiding verdraai die waarheid en het ‘n impak op alle vlakke van die lewe.

Jesus is sonder vlek of rimpel en Hy verander ons om in Sy beeld te groei. Jesus was die volmaakte offer (Efesiërs 1:4, Kolossense 1:22).

Net soos Hy moet die kerk rein en heilig wees. (Efesiërs 5:26,27).

Drie engele word geroep om te aanbid en die goeie nuus van die Evangelie te verkondig. Die tweede engel voorspel die ondergang van Rome en die oordeel en verwoesting vir diegene wat die Lam verwerp en die bees aanbid.

Die evangelie van Jesus is vir almal sonder uitsondering en sonder aansien van persoon.

En hierdie evangelie van die koninkryk sal in die hele wêreld verkondig word, sodat al die nasies die getuienis kan hoor. Eers dan sal die einde kom.” (Matteus 24:14)

Die ewige, eeu-oue, oneindige en onveranderlike boodskap is soos God – geen begin en geen einde. Net soos Jesus sê:

Die hemel en die aarde sal vergaan, maar my woorde nooit.” (Matteus 24:35)

Die evangelie is altyd twee-snydend – dit red en oordeel. Dit is die roeping van God na almal wat Hy gemaak het. Paulus se prediking in Listra (Handelinge 14:15) bevestig God se soeke na Sy mense, deur die profete, Sy seun, die natuur en die aarde self.

Dit is die unieke aard van ons God – Hy soek ons, Hy vergewe ons en Hy het ons lief – voordat ons enigiets doen ten spyte van onsself.

H.B. Swete noem dit “an appeal to the conscience of untaught heathenism, incapable as yet of apprehending any other.”

Gedurende die tyd wat Openbaring geskryf is, was Babilon die naam vir Rome. Rome sou val en die nasies sou ly onder die immoraliteit en vernedering. Hulle het regeer met ‘n ystervuis – wreed en lank (14:8).

Babilon is ook die simbool van die okkulte, afgodery en sedeloosheid. Die stad word veroordeel en die inwoners drink die wyn van God se woede. Dit is aanbidding van die bees wat die inwoners van Babilon kranksinnig van sedeloosheid en afgodery maak. Die simbool van die stad is ‘n prostituut wat ‘n man wyn voer, sodat hy nie haar verleiding sal weerstaan nie.

Daar is ‘n beker in die hand van die Here. Dit is vol skuimende wyn met gif gemeng. Hy laat die goddeloses van die aarde daaruit drink; hulle moet selfs die afsaksel opdrink, die beker leegdrink. (Psalm 75:9)

Jeremia (25:15,16) en Jesaja (51:17) praat van die beker van God se toorn. Sy oordeel is waar en reverdig. Hy is die volmaakte en enigste regter. Sy oordeel is nie vreesaanjaend nie. Dit kom slegs as al die geleentheid vir bekering uitgespeel is. Selfs die natuurrampe en die verwoestende gevolge van sonde dien om mense tot bekering te lei met die doel om te vergewe en te red. Dit is die kernboodskap van Jesus. Hy red, hy herstel en Hy nooi ons na die feesmaal.

Die derde engel bring die boodskap dat aanbidding van die bees net hartverskeurende tragedie meebring. Die teenwoordigheid van die engele op aarde beteken altyd daar is nog geleentheid vir redding. Daar is ‘n keuse om te maak. Daar is geen rus vir die bees-aanbidders nie. Vrede kom net van God af. Geen vrede of vreugde kom van ander bronne nie – dis altyd vals. Die bron van ware lewe is ons Vader.

Dan word die ondergang van die apostasie (kerkverlater) aangekondig. Dit is vreeslik. Dit is wraak op verraad van die Evangelie. Dit word so beskryf in Jesaja 34:8-10:

 Die dag van die wraak van die Here het gekom, die jaar van vergelding ter wille van Sion se saak. Die riviere van Edom sal in teer verander, sy grond in swael: sy land word een stuk brandende teer. Dit sal bly brand, dag en nag; die rook sal aanhou opstyg. Geslagte lank sal die land in puin lê; tot in die verre toekoms sal niemand ooit weer daar rondtrek nie.

Die woorde van die Hebreër-skrywer weerklink: want ons God is ‘n verterende vuur. Dit is verskriklik om in die hande van die lewende God te val. (Hebreërs 12:29 ,en 10:31)

Dit is verskriklik om God se seën wat oor geslagte heen belowe is, te versmaai en jou nasate onder die dekmantel van Sy guns en genade te verwyder. Ons keuses maak al die verskil aan ons nageslagte.

Die wonderbare belofte van Jesaja 44 en 65:23 weerklink oor ons kinders as gevolg van ons onderwerping aan die evangelie.

Ek sal volop water gee op die dorsland, strome op die droë grond. Ek sal my Gees uitgiet op jou kinders, my seën op jou nakomelinge. Hulle sal uitspruit soos gras in die veld, soos wilgerbome langs waterlope. (Jesaja 44:3,4)

 Daar is rus vir die gelowige in die dood (Openbaring 14:13). Die belofte vir rus in die dood word in 1 Tessalonicense 4:16 en 1 Korintiërs 15:18 bevestig en staan in dramatiese kontras met Openbaring 14:11:

Die rook van hierdie pyniging styg tot in alle ewigheid op, en hierdie mense het dag en nag geen rus nie, hulle wat die dier en sy beeld aanbid, en dié wat die merk van sy naam aanvaar.”

Kom ons verklaar saam met Paulus dat ons die wedloop voleindig en die geloof behou. Selfs te midde van telerustelling met ander Christene en God se manier van dinge doen, sal ons nie aanstoot neem en struikel nie. God is goed – altyd!

Die uitdaging is on God so onvoorwaardelik lief te hê soos wat Hy ons het.

Ons oorwinning is gewaarborg (Judas 24). Ons word deur vuur gelouter. (Openbaring 3:18 en Psalm 66)

In die finale versie van hierdie hoofstuk sien ons die Seun van die Mens soos beskryf in Daniël 7:13,14.

“My nagtelike visioen het voortgeduur: daar het in die wolke iemand aangekom, iemand soos ‘n menslike wese. Hy het na Hom toe gegaan wat ewig lewe en is voor Hom gebring. “Aan dié menslike wese is die heerskappy en eer en koningskap gegee sodat al die volke, nasies en taalgroepe hom sou dien. Sy heerskappy is ‘n ewige heerskappy, dit sal nie tot niet gaan nie; sy koningskap sal nie ophou nie.

Meer engele vergader met oesinstrumente om die simboliek van die koringland en die wingerd voort te bou. (Jesaja 5)

Dis twee bekende beelde. Joël 3 beskryf die oes. Jesus bevestig die metafoor in Markus 4:29, Matteus 13:24 – 3, 13:37-43.

Die druiwepers is dikwels ‘n simbool van God se oordeel. (Klaagliedere1:15 en Jesaja 63:3)

Die druiwepers was buite Jerusalem geleë. Dit is simbolies van die heidene wat na Jerusalem gebring is om daar geoordeel te word. Binne in die stad is die teenwoordigheid van God en redding moontlik. Joël 3:2,12 verduidelik die nasies wat in die vallei van Josafat vergader en geoordeel word.

Die dag van die Here kom. Wat in jou buitgemaak is, Jerusalem, sal binne-in jou verdeel word.  Daardie dag sal sy voete op die Olyfberg staan, oos van Jerusalem. Die Olyfberg sal middeldeur skeur en daar sal ‘n groot kloof van oos na wes ontstaan. Een helfte van die berg sal na die noorde toe padgee en die ander helfte suide toe. (Sagaria 14:1,4)

Die engele en Jesus sal die oes inbring – nie die kerk nie. Jesus bevestig dit in die gelykenis van die basterkoring in Matteus 13. Die kerk is nie die regter nie – ons is vry daarvan. Ons plig is om die evangelie van vrede en genade te verkondig, sonder veroordeling. God alleen is die regter en Hy doen dit perfek.

Die beskrywing van die “bloed wat aan die tooms van die perde raak” is kwalitatief en nie kwantitatief nie. Dit bevestig dat die oordeel voltooi is. Die mate – 1600 stadia (die Afrikaanse vertaling maak dit 1600 kilometer, maar ander vertalings het ander interpretasies) – is die grootte van die gehele land Palestina.

[A Stadia is a Greek measurement and is about 192 meters long. So this makes 1,600 Stadia about 300km (180 miles) long and horses’ bridle is about 1.5m (4 ft 6 in) high.]

Die oordeel is volkome en verskriklik.

Laat die kerk juig in die volmaaktheid van die Plan van God vir hierdie aarde.

God is magtig om julle te laat vasstaan ooreenkomstig die evangelie van Jesus Christus wat ek verkondig, en ooreenkomstig die openbaring van die geheimenis. Eeue lank het dit geheim gebly, maar nou is dit geopenbaar. Aan die hand van die geskrifte van die profete en in opdrag van die ewige God is dit aan alle nasies bekend gemaak sodat hulle in God kan glo en aan Hom gehoorsaam kan wees. Aan Hom, die enigste en alwyse God, behoort die heerlikheid deur Jesus Christus tot in ewigheid! Amen. (Romeine 16:25-27)

 

 

 

 

93. Hoor jy die stem van die eeue?

[Openbaring 2]

Al die beelde, metafore en simbole, saam met monsters, ongediertes, getalle en engele met seëls, trompette en bakke kan oorweldigend wees, sodat ons dalk verlore raak in die poging om sin te maak uit die profesie. Word stil en hoor die refrein van die heel belangrikste woorde in die ganse Skrif:

“Are your ears awake? Listen. Listen to the Wind Words, the Spirit blowing through the churches. (Openbaring 2:7, The Message)

Elkeen wat kan hoor, moet luister na wat die Gees vir die gemeentes sê, in gewone Afrikaans. Dit is die doel van hierdie studie. Ons kan Openbaring meerdere kere aandurf – ek hoop so – maar vir nou: God is gereed om te praat, om in te gryp in jou lewe en omstandighede op hierdie punt in tyd, sodat Hy jou kan optel en saam met Hom laat loop. Jesus is die sleutel tot hierdie Koningslewe.

Bid saam met my: Here Jesus, dankie vir die Kruis. Dankie vir die majesteit en glorie waarna ons genooi word in U. Dankie vir die eer om die Teenwoordigheid van ons Vader te ervaar en dankie vir die Wind, die Asem van God, die Heilige Gees, wat U woord in ons hart inblaas en -brand vir ‘n dieper en voller begrip wat geloof bou en vrees verban. Ons onderwerp aan U gesag sodat ons ‘n waardige lampstaander vir U lig in die wêreld kan wees. Ons sal oorwin deur die Bloed van die Lam en die woord van ons getuienis.

…want enigeen wat ’n kind van God is, kan die sondige wêreld oorwin. En die oorwinning wat ons oor die wêreld behaal het, is deur ons geloof. Wie anders is dit wat die wêreld oorwin as hy wat glo dat Jesus die Seun van God is? (1 Joh.5:4-5)

Pergamum(os) – bietjie water by die wyn – kompromie in die kerk.

Die derde kerk wat Johannes aanspreek se naam is Pergamum (Latyn) en Pergamos (Grieks). Die was die grootste stad in Klein-Asië en die streek se hoofstad op daardie stadium vir meer as 400 jaar. Die stad het gespog met die mees indrukwekkende biblioteek buite Alexandrië (Egipte) en die inwoners was gewoond aan baie besoekers uit alle dele van die wêreld.

Daar word vertel dat die woord perkament van die naam van die stad afgelei is. Perkament is van diervelle gemaak en die legende is dat die koning van Pergamum die bibliotekaris van Alexandrië vir sy eie biblioteek wou werf. Die koning van Egipte het summier die bibliotekaris in die tronk gegooi en die uitvoer van papirus (gemaak van die stam van die papirusplant wat aan die walle van die Nylrivier groei) na Pergamum stop gesit. Die scribi (dokumentskrywers) van Pergamum het skielik niks gehad om op te skryf nie en het die stokou “tegnologie” van perkamente, wat volgens sekere bronne reeds in die vyfde eeu vC gebruik is, laat herleef. Perkament is diervelle wat met spanning en leem behandel word en meer duursaam as papirus is. Pergamum het die handel in perkament vir dekades daarna beheer.

Die beeld van Jesus is met die twee-snydende swaard in Sy hand. Die Romeinse gowerneurs het ‘n kort, tongvorm swaard gedra en die reg oor lewe en dood in regspleging gehad. Christus is die ware regter oor lewe en dood. Hy oordeel perfek – altyd genadig, regverdig en met innige meegevoel. Hy kyk diep in die mens se hart en kan die diep oortuigings van die mens onderskei.

‘n Woonplek kan twee betekenisse hê: ‘n plek waar permanent of tydelik gewoon word. Die woord wat hier gebruik word is vir ‘n tydelike woonplek. Satan se troon kan verwys na die reuse tempel van Zeus, die hoofgod van die Romeine, waarin ‘n groot standbeeld wat die oorlog tussen die gode of reuse uitbeeld, Zeus se troon gevorm het. Daar was ook ‘n tempel vir die mediese god, Asclepios, wie se simbool die slang om die paal was en vandag nog die mediese simbool is. Duisende mense het daar kom offer met die hoop op genesing. Boonop was Pergamum lojaal in Caesar-aanbidding en het ‘n groot tempel te ere van Caesar gehad.

Die woord martelaar se oorpronklike betekenis was getuie. Omdat soveel Christene as gevolg van hulle getuienis doodgemaak is, het die woord in volksmond diegene wat hulle lewe gee vir die Evangelie aangedui. Pergamum se kerk word gelukgewens dat hulle getrou gebly het in ‘n seisoen van brutale vervolging waarin Antipas gestref het. Jesus gee aan hom ‘n eretitel – getroue getuie – net soos wat Hyself die martelaar was vir die boodskap waarvan Hy getuig het.

Die kerk word gewaarsku om nie afgodery en kompromie toe te laat nie. Bileam was ‘n struikelblok vir die Israeliete en die Nikolaïete het ‘n permissiewe leer verkondig waarin die morele reinheid en woordbeginsels afgewater is. Jesus waarsku daarteen. ‘n Christen is anders, afgesonder. In Grieks is die woord hagios. Ons leef sonder kompromie selfs al gaan ons met ongelowiges om. Soos Paulus dit beskryf:

Hoewel ek nie sonder die wet van God is nie, maar onder die wet van Christus, het ek vir dié wat sonder die wet is, geword soos een sonder die wet om hulle te wen. Vir die swakkes het ek swak geword om die swakkes te wen. Vir almal het ek alles geword om in elk geval sommige te red. (1 Korintiërs 9:21,22)

Net die Heilige Gees kan ons in staat stel om in wysheid die ongelowige te akkommodeer sodat ons nie met hoogmoed en voorgee die wêreld irriteer nie.

Reinheid kom deur die Woord.

 Dit het Hy gedoen om die kerk aan God te wy, nadat Hy dit met die water en die woord gereinig het. (Efesiërs 5:26)

God wat gou kom dui op Jesus se aktiewe rol in Sy kerk waarin Hy werk om te reinig sodat Hy kan seën en laat groei. Die verborge manna was in Joodse denke al die Messiaanse seëninge van die Verbond – ‘n ware fees van sielevoeding. Jesus is die Brood van die Lewe. (Johannes 6:31-35) Hy gee Homself as die hemelse porsie met al die seëninge van God se glorie in Hom.

In antieke tye was ‘n klippie simbolies van ‘n kosbare geskenk. Die Jode het klein steentjies ook met manna verbind. Wit en swart klippies het die besluite van juries aangedui – wit vir lewe en swart vir dood. In die Romeinse gemeenskap was ‘n steen (Tessera steen) ‘n bewys van voorregte vir ‘n oorwinning in die spele of afgetrede vegters (gladiators). In die Romeinse leer was ‘n wit dag ‘n vakansiedag ten tye van ‘n beleg en is aangedui deur die trekking van ‘n wit boontjie. ‘n Steentjie is dikwels aan die persoon gedra met die naam van ‘n god daarop, sodat die hulp van daardie god aangeroep kan word soos nodig. Dit was belangrik dat die naam van die god geheim is, vir meer krag. Dit is werklik asof Johannes al die bygeloof en vals hoop in die gemeenskap bymekaar gooi en Jesus as die antwoord vir alle hoop en alle vrae ooit, voorhou.

Die belofte is dat die getroues ‘n nuwe naam kry. Nuut kan beteken: neos – meer van dieselfde, kwantitatief soos ‘n nuwe potlood maar daar is baie van dieselfde soort of kainos – uniek, soos daar nog nooit was nie, kwalitatief, een van ‘n soort.

Openbaring praat dikwels van nuut in die sin van een van ‘n soort: die nuwe Jerusalem (3:12), ‘n nuwe lied (5:9), ‘n nuwe hemel en ‘n nuwe aarde (21:1,5).

‘n Persoon met ‘n nuwe naam het tradisioneel nuwe status in die Here verkry – Abram na Abraham, Jakob na Israel, Simon na Petrus en Saulus na Paulus as voorbeelde.

Die nasies sal sien dat jy gered is, Jerusalem, al die konings sal sien dat jy mag het. Jy sal ‘n nuwe naam kry, ‘n naam wat die Here self vir jou gekies het. Die Here sal jou soos ‘n sierlike kroon in sy hand hou, jou God sal jou soos ‘n koninklike tulband vashou. (Jesaja 62:2)

So ‘n lieflike loon en kroon van Jesus self. Onthou die nuwe Jerusalem is die kerk – dis vir ons!

Tiatira – die korrupte kerk

Johannes skryf die langste brief aan die kleinste en eintlik minder belangrike stad van die sewe wat genoem word. Tiatira was in die vallei tussen Pergamum en Sardis geleë en moeilik verdedigbaar as gevolg van die ligging. Dit was ‘n heiligdom van fortuinvertelling. Lydia, die purperverkoopster, het in Tiatira gewoon. (Handelinge 16:14) Die stad was bekend vir handelsgildes (klubs met geheime ooreenkomste) wat elkeen onder die bekerming van een van die gode bedryf is. Die gildes het bankette gehou met die vleis wat eers aan die beskermgod geoffer is; ‘n groot probleem in die Christen gemeenskap. Indien ‘n Christen sou kies om nie hieraan deel te hê nie, sou hy prakties gesproke van alle sosiale omgang verban wees.

Die beeld van Christus in hierdie brief is dreigend soos die beskrywing in Daniël 10:6. Woede word beklemtoon in die brons voete wat onbeweeglike mag en grootsheid simboliseer. Seun van God is die gesagstitel van Christus.

Die kerk word geprys vir liefde, diens, geloof en volharding, sowel as groei in werke en goeie dade. Dit is ‘n wonderlike kompliment vir die gemeenskap van Christene onder moeilike omstandighede.

Die kritiek kom met die simbool van Jesebel, die vrou van koning Agab van Israel. Toe Agab sy Phoeniese bruid na Israel bring, het hy vir haar ‘n Baältempel opgerig. Die volk het hom kwalik geneem omdat hy Baälaanbidding in Israel toegelaat het. Elia het woedend sy optrede veroordeel. In antieke tye het nasies dikwels geglo dat hulle gode territoriaal was. So het ou Israel en Juda ook geglo, totdat God in die ballingskap Homself aan hulle as alomteenwoordige God openbaar het. Jesebel het ‘n simbool van owerspel geword om Israel se ontrouheid te illustreer. Sy is ‘n simbool van negatiewe kompromie in die kerk.

Die hele boek Hosea gaan oor die simboliese, owerspelige verhouding van God met Israel. Hosea is in opdrag van God, met ‘n prostituut getroud. Elke nou en dan het sy weggeloop met ander mans, waarna hy haar gaan terughaal. So is God gereed om ons ontrouheid te vergewe en ons verhouding met Hom te herstel. Vals lering en afgodery lei ons weg van Hom af. Die Heilige Gees en Sy woord is al wat ons van verkeerde leerstelling beskerm.

En daar is geen skepsel onsigbaar voor Hom nie, maar alles is oop en bloot voor die oë van Hom met wie ons te doen het. (Hebreërs 4:13, OAB)

Die kerk is op ‘n siekbed geplaas, oneffektief en swak, totdat bonatuurlike reiniging en genesing plaasvind en die funksies hervat kan word.

Die dieptes van Satan, of die diep geheimenisse van Satan soos die NAB dit stel, is die wanhoop en verwarring wat vals leringe in die kerk bring. God red altyd die oorblyfsel en plaas geen las te swaar op hulle nie. Soms ondervind diegene wat teen vals lering opstaan, selfs vervolging binne die kerk. Een van die gawes van die Heilige Gees is die onderskeiding van geeste. (1 Korintiërs 12:10) God gee wysheid aan almal wat vra sonder verwyt. (Jakobus 1)

Die kerk word aangepor om te bely. Belydenis is altyd die weg tot seën en loon. ‘n Kerk wat nederig sonde bely deel in die oorwinning van Christus oor boosheid en die belofte aan Jesus van Psalm 2:8,9:

Vra My, en Ek gee volke vir jou as eiendom, die hele aarde as jou besitting. Jy sal hulle verpletter met jou ystersepter, hulle flenters slaan soos ‘n kleipot.”

Die môrester is die titel van Jesus in teenstelling met Lucifer wat die môrester van die hemel was voor sy val. Dit is die nuwe dag, die loon van die nasies en ons die kerk, sal skyn soos die sterre. (Daniël 12:3)

En dit het vir ons die boodskap van die profete nog meer bevestig. Hierdie boodskap is soos ‘n lamp wat in ‘n donker plek skyn. Julle sal goed doen as julle in sy lig bly totdat die dag aanbreek en die môrester opkom in julle harte. Dít veral moet julle weet: geen profesie in die Skrif kan op grond van eie insig reg uitgelê word nie, want geen profesie is ooit deur die wil van ‘n mens voortgebring nie. Nee, deur die Heilige Gees meegevoer, het mense die woord wat van God kom, verkondig. (2 Petrus 1:19-21)

Laat jy toe dat die Heilige Gees jou meevoer? Die OAB (Ou Afrikaanse Bybel) vertaal dit: deur die Heilige Gees gedrywe. Ek hou daarvan. Dit dui op die bestuur en leiding van die Heilige Gees. Dit is ‘n lewe van gehoorsaamheid en waarheid, sonder verwarring in vals lering.

29. Hier is die antwoord!

In die laaste week of wat toe ek weer die storie van Hanna lees, het ek sommer lus gekry vir ‘n studie van die vroue van die Bybel, waaronder ‘n paar uitsonderlike, verrassende karakters tel. Die vroue van die Ou Testament word dikwels as vae figure onder die algemene dominansie van die mansfigure gesien en dis ver van die waarheid.

Ek het al voorheen so bietjie gefilosofeer oor die inzoem-kwaliteite van die Bybelstories. Soms kry ons ‘n oorsig en vinnige tydsverloop en soms word daar in die grootste besonderhede ‘n gebeure oorgedra. Net in twee hoofstukke word ‘n hele paar karakters bekendgestel, ‘n vrou se hartseer, gebed en uitkoms, die beëindiging van die priesterlike geslag soos ons dit ken tot op daardie stadium en die roeping van die profeet wat ‘n onuitwisbare impak op die volgende paar dekades van Israel se geskiedenis gemaak het.

Sentraal in hierdie agtergrondsoorsig is ‘n kinderlose vrou se uitroep na die Here. Kinderloosheid is as ‘n vloek beskou in die antieke gemeenskappe. Mens kan dink in ‘n landbougeorïenteerde omgewing dat baie kinders die voortbestaan van die familie moes verseker. Hebreeuse mans het die gewoonte van die heidennasies van meer as een vrou aangeneem, hoewel daar geen aanduiding was dat God hierdie gebruik goedgekeur het. Jakob met sy twee vrouens, plus die twee slavinne as byvroue, het opgeëindig met 12 seuns en ‘n paar dogters waarvan Dina een was. Die jaloesie en hartseer van Lea teenoor haar jonger suster Rachel, die geliefde een, word in die storie van Elkana en sy twee vroue ge-ego. Penina het kinders gehad, ons weet nie hoeveel nie, maar die storie praat van seuns en dogters. Hanna niks, maar Elkana het haar liefgehad. Hy het Hanna ‘n dubbelporsie van die offerande-vleis gegee, asof sy ‘n kind het. In haar onsteltenis het sy nie geëet nie en Elkana het gepleit en gesê: Hoekom is jy so hartseer? Is ek nie vir jou meer werd as tien seuns nie? Magteloos in haar kinderloosheid, wou hy opmaak met sy liefde aan haar.

Dit was nie vir Hanna genoeg nie. Penina se vermakerigheid oor haar onvrugbaarheid het haar innerlik verwond en selfs haar man se liefde kon nie daarvoor kompenseer nie. Elkana se moedelose opmerking dat hy wil instaan vir 10 seuns dui op Hanna se ontroosbare, heel moontlik depressiewe toestand. Elkana het nie meer troos oor nie. Hy besef sy eie magteloosheid en Hanna besef dit ook. Sy wend haar na die enigste oplossing wat sy van kleintyd af ken. Die God van haar volk. Sy besef die geleentheid wat sy het daar by die tabernakel en rig haar desperaatheid na die simbool van God se teenwoordigheid en uitkoms daar by haar.

Sy het gedoen wat enige gelowige moet doen. Na die feesmaal, sê die Bybel, is sy tabernakel toe. Dit klink asof sy nie eers aan die feesmaal deelgeneem het nie. Sy het in die tabernakel gesit en huil toe Eli haar teëkom. Haar trane en bewegende lippe van haar stille gebed en belofte aan God, het hy as dronkverdriet interpreteer en haar summier daaroor aangespreek. Selfs in haar hartseer respekteer sy die amp wat haar aanspreek en verduidelik nederig haar behoefte.

1 Sam 1:15 en 16.

No, my lord, I am a woman of sorrowful spirit. I have drunk neither wine nor intoxicating drink, but have poured out my soul before the Lord. Do not consider your maidservant a wicked woman, for out of the abundance of my complaint and grief I have spoken until now.

Eli het seker sleg gevoel dat hy haar hartseer so verkeerd interpreteer, want hy profeteer haar antwoord oor haar en spreek die God van Israel se guns oor haar uit.

Onmiddellik verander Hanna se houding. Haar uiterlik optrede spreek van geloof en versekering van antwoord op haar gebed.

Die tabernakel is in die woestyn volgens die voorskrifte van God aan Moses gebou. Dit was ‘n opslaan-kerk. Niks was permanent nie. Dit was eers die tempel wat deur Salomo gebou is, wat ‘n permanente struktuur in Jerusalem was.

Maar dis hier in die woestyntabernakel wat Hanna haar antwoord kry. Die struktuur van die tempel was gerig op die simboliek van redding en aanbidding. In die voorhof was die brandofferaltaar en die koperwaskom. Op die brandofferaltaar het die onskuldige bloed van ‘n dier gevloei vir die sonde van die volk, die waskom was die simbool van die waterdoop. Die priester het sy hande gewas met die water voordat hy in die heilige deel ingegaan het. Die patroon van ons gebed – gedagtig aan die Kruis bely ons ons sonde met die onskuldige bloed van Jesus en die doop wat ons vereenselwig met Sy dood.

In die heilige deel van die tabernakel was drie elemente. Die tafel met die toonbrode, die lampstaander en die goue bak met wierook. Die brood is die Woord, wat Johannes in sy evangelie duidelik maak is Jesus self. Jesus het die brood geneem en gesê dit is Sy liggaam en ons moet dit eet en deel daaraan hê. Die Skrif wat deur Jesus self aan ons gebreek word, maak rein en gesond. Die lampstaander is die lig wat op die Woord gegooi word. Sonder die Lig van die Wêreld is die Skrif net lettertaal. Die Lig van Jesus maak dit Geestaal – lewend en lewegewend. Ons kan nie lees sonder Lig nie – maak seker dat jy die God-Lig aansit as jy die Woord in jou hand neem.

Die noodwendige gevolg van die Woord van God met die Lig van Jesus daarop is aanbidding. Dit is die simbool van die wierookbak – lofprysing en aanbidding oor die grootheid en genade wat in jou hart brand as jy insig kry in die Woord en die karakter van Jesus.

Is die simboliek daar uit die antieke tyd wat vandag die standhoudende gebedsbeantwoording van die God van Hanna nog onderstreep, nie pragtig nie? Ons het die broodwoord wat lewe gee met die insig van die Heilige Gees, en waar is die wierookbak? Lees saam met my in Openbaring.

In die eerste drie hoofstukke van Openbaring ontmoet ons Johannes in gevangeneskap op Patmos. Dit is ‘n eiland in die Middellandse See, waarvan ontsnapping onder Romeinse bewaking so te sê onmoontlik was. Johannes het hierdie gevangeneskap oorleef en het sy laaste dae in Efese deurgebring waar hy die Openbaring en daarna die Evangelie geskryf het.

In sy visioen van God in al Sy glorie, val hy soos ‘n dooie (1:17) en word deur Jesus opdrag gegee om die woorde van die profesie op te skryf met die spesiale seën op almal wat die woorde lees. Moet nooit wegskram van Openbaring nie. In die volgende twee hoofstukke word die sewe gemeentes van Asië aangespreek met komplimente en kritiek. Dit was werklik plekke in Asië waar daar wel gemeentes was, maar word algemeen interpreteer as God se Woord oor die kerke en gelowiges van alle eeue.

Uit hierdie kritiek word Efese, Johannes se tuiste, die liefdelose kerk genoem. Almal ken Johannes as die geliefde dissipel. Ek glo werklik dat Jesus nie Johannes meer as enigiemand anders liefgehad het nie, maar wel dat Johannes ‘n spesiale openbaring van God se liefde deur Jesus ervaar het.  Johannes het besef hoe oorweldigend lief Jesus hom werklik het en het sy lewe daarvolgens gerig. Die kritiek op Efese moes vir Johannes ‘n skok gewees het. Hy moes God se Woord oor die kerke in die bekende wêreld van daardie tyd absorbeer in sy eie magteloosheid om iets daaraan te doen. Wat is God se antwoord vir hierdie toestand van Johannes?

Hy roep hom op in die troonkamer van die Allerhoogste God. Gee vir hom ‘n hemelperspektief. Dit is wat aanbidding doen. In die mees onmoontlike omstandighede is die besef van God se plan en Sy teenwoordigheid die antwoord. Hier sien en hoor Johannes die manjifieke, verstommende prag en praal van die troonkamer. Die Alpha en Omega tussen die sewe lampstaanders (die sewe kerke), priesterlike klere met ‘n goue band oor Sy bors, hare soos wol, oë van vlamme en ‘n stem soos die van baie water, ‘n gesig wat skyn soos die son en die twee-snydende swaard in Sy hand. In die vierde hoofstuk sien hy die 24 ouderlinge (die 12 stamme van Israel en die 12 apostels van die kerk van Christus) voor die troon neerval en hulle goue krone (alles wat vir hulle waarde het) neerwerp in hulle spontane aanbidding by die aanskoue van God as oorwinnaar op Sy troon.

Johannes as prisonier, is getuie van die triomfantelike Jesus se aankoms in die hemel na die kruisiging. Hy huil oor daar niemand waardig is om die boekrol se seëls oop te maak nie, toe troos een van die ouderlinge hom en vertel hom van die Leeu van Juda uit die wortel van Dawid wat oorwin het (5:5). Hy sien Jesus as die geslagte Lam – die vervulling van die profesie uit Daniël 7: 9-14. In die oomblik toe die Lam die boekrol neem, val die 24 ouderlinge neer met ‘n harp (aanbidding) en ‘n goue bak met wierook die gebede van die gelowiges. (5:8)

Is dit nie absoluut wonderlik om te weet waar jou gebede is nie? Voor die troon van die Almgtige God in Sy troonkamer met die geloofs- en gebedshelde van alle eeue!

Geen wonder Hy sê in Psalm 2:8:

Ask of me, and I will give You the nations for Your inheritance, and the ends of the earth for Your possession.

As Jesus moes vra, hoeveel te meer moet ons vra. Ek kan julle verseker Jesus hét gevra en daarom is ons sy eiendom. Hy het die eindes van die aarde as Sy erfenis ontvang en jy is deel daarvan. Vra vir God. Roep uit na Hom. Vra Hom vir die siele van jou kinders. Steek jou hande in die lug soos Klaagliedere 2:19 sê:

Arise, cry out in the night, at the beginning of the watches; Pour out your heart like water before the face of the Lord. Lift your hands toward Him for the life of your young children, who faint from hunger at the head of every street.

Kyk net wat voed die wêreld ons kinders en ons sal met geestelike oë sien dat hulle van honger beswyk op die hoeke van die strate.

Terug by Hanna. Eli spreek die antwoord van haar uitroep en gelofte aan die Here oor haar uit en dadelik verander alles.  So the woman ate and went her way and her face was no longer sad.(1 Sam 1:18) Haar optrede word geloof in aksie. Sy skud haar diepe hartseer af en gaan voort met haar lewe.

Samuel word gebore, sy wy haarself heeltemal aan sy opvoeding tot speenouderdom (in Bybelse tyd so 4- 5 jaar oud) en bring hom na die disfunskionele kerk waar sy haar belofte afgelê het, in die vaste vertroue op God en Sy plan. Haar oog is op God en nie op die korrupsie en perwersiteit van die leierskap nie. Kragtige geloof, moedige optrede vir ‘n ma – groot geestelike sukses. Sy bring elke jaar vir hom ‘n nuwe kleed as sy hom besoek. Eli profeteer nog kinders oor haar en Elkana en sy het 3 seuns en 2 dogters na Samuel. (2:20 en 21). Ver bo wat sy bid of dink – dis die antwoord!