197. Die helder Paasbasuin.

In hierdie tyd voor die Paasfees is dit noodsaaklik om diepe betekenis in eeu-oue tradisie te vind.  So ‘n jaarlikse gewoonte kan maklik ‘n sinnelose ritueel word met vermufte en betekenislose gebruike, selfs al is dit die viering van die grootste gebeurtenis in die hele geskiedenis van die mensdom.  Dit is ons passie om die nuwe in die oue te soek, om iets vars uit die bekendheid te leer en krag in ou gewoontes  te ervaar.

Dit is so maklik om terug te sit en die verloop van gebeure te laat afspeel sonder betrokkenheid van siel en gees.  In elke Christus-fees is daar geleentheid om meer van God se karakter te leer.  Dit is hoe ons onder die bedekking van genade en goedheid inbeweeg en bly, binne in ‘n vyandige wêreld wat ons veiligheid en waardes konstant bly teister.

Israel het die basuingeklank gehoor toe hulle by die berg bymekaarkom waar God sy teenwoordigheid aan hulle getoon het.

Met dagbreek die derde dag was daar donderslae, weerligte en ‘n donker wolk op die berg. Daar was ook die sterk, helder klank van ‘n ramshoring (basuin volgens die OAB).  Die hele volk in die kamp het gebewe(Exodus 19:16)

Dit is ons doelstelling.  Ons kan nie net gewoon met hierdie dae omgaan soos met ander dae van die jaar nie.  Dit is ‘n tyd om in verstomming neer te kniel oor die werk van Jesus aan die kruis.

Kom ons reis in tyd – terug na ‘n eenvoudige aandete en die donker nag wat volg…

DIE ETE

Jesus en sy dissipels sit aan by die gewone Paasmaaltyd wat altyd in hierdie tyd geëet word.  Alles was soos altyd, maar hierdie keer was anders. Alles het gewoon gevoel, behalwe die begin van die maaltyd, toe almal arriveer.

Dit was nie gewoon dat die gasheer die gaste se voete was nie.  ‘n Slaaf of die gas self by die gebrek aan ‘n slaaf het dit gedoen.  Jesus het gemaklik die “reëls” gebreek.

Petrus se trots verhoed hom om deel te hêaan die ongewone handeling van Jesus.  Hy wou beheer en is ongemaklik met die andersheid. Jesus dring aan om dit op sy manier te doen.  Die doop reinig jou en bring jou in die Koninkryk van God in.  Daarna het ons gereeld ‘n was nodig om die “stof” van ‘n gebroke wêreld af te was.  Die Woord reinig ons.

om dit te heilig, nadat Hy dit gereinig het met die waterbad deur die woord,(Efesiërs 5:26)

Ons onderwerp aan Jesus se manier – dit is die gehoorsaamheid wat ‘n lewe van aanbidding vereis.  Gehoorsaamheid is ons aanbidding, al voel dit ongemaklik in die konteks.

Judas se verraad was voorop in Jesus se gedagtes.  Judas tree heeltemal normaal op.  As die ander dissipels die volle impak van sy planne besef het, het hulle hom gekeer.  Alle indikasies is dat hy op sy eie planne gemaak het.

Die plek aan die linkerkant van die gasheer was uitgehou vir die eregas.  Jesus het Judas daar laat sit.  Dit was een van ‘n hele reeks handelinge om na Judas uit te reik.

Die gewoonte was om iets te ete aan ‘n gas aan tafel aan te bied as ‘n uitnodiging tot gesprek.  Jesus het aan Judas die brood geoffer.  Dit is duidelik dat Judas so opgenome met sy eie planne was, dat hy al hierdie gebare misgekyk het.  God is altyd daar met ‘n uitnodiging sonder verwyt (Jesaja 1:18).

Weer en weer het die uitnodiging gekom. Die duisternis van sy eie agenda het van hom besit geneem sodat hy nie kon omdraai nie.  Hy het die brood ontvang en die uitnodiging van Jesus verwerp.

Johannes skryf dat Judas in die nag uitgegaan het. Jou eie planne lei jou in die duisternis in.  As jy die teenwoordigheid van Jesus verlaat, is dit nag.

DIE TUIN

‘n Welaf vriend van Jesus het heel waarskynlik vir hom die sleutel vir hierdie ommuurde tuin gegee.  Tuine was nie binne die stadsmure van Jerusalem toegelaat nie.  Die grond en bemesting vir ‘n tuin is as onrein beskou.  Jerusalem was dig bewoon en die sanitasie was belangrik om siektes te beperk.  So ‘n tuin buite die stadsmure was heel gesog en het vrede en stilte gegee.  Die tuin van Getsemané is nie baie groot nie. Toeriste vandag sien ongeveer agt olyfbome wat so oud is, hulle stamme lyk soos rotse.

Judas het geweet Jesus beplan om soontoe te gaan.  Dit is waar hy die arrestasie beplan het.

Johannes skryf dat ‘n kompanjie soldate die soldate van die hoë priester vergesel het.  Die hoë priester se soldate was die Tempelwag en moes die opdragte van die hoë priester en die Sanhedrin (die Joodse raad van sewentig lede wat verantwoordelik was vir godsdienstige reg en orde) uitvoer.  Die woord wat hier gebruik word vir die kompanjie van soldate is: speira(Grieks).  Die woord het drie betekenisse gehad: ‘n Romeinse kohort van ongeveer 600 soldate of ‘n afdeling van 1000 soldate, sommige op perde of in die laaste betekenis ongeveer 200 soldate ten volle gewapen.

Selfs in die laaste betekenis van die woord is dit ‘n oorweldigende oormag  wat daardie nag in die tuin ingekom het om een man, ‘n eenvoudige Galilese skrynwerker, in hegtenis te neem. Die owerhede was duidelik baie bang vir ‘n geveg en weerstand van Jesus en sy dissipels en het voorberei vir ‘n klein oorlog!  Die owerhede het nie in die dissipels belanggestel nie.  Die geskiedenis het bewys dat mens net van die leier moet ontslae raak, dan breek die hele beweging op.  Dit is presies wat gebeur het.  Die dissipels het in angs en paniek gevlug.

Dink net hoe eenvoudig en kalm die inhegtenisname plaasgevind  het.  Jesus was deurgaans volledig in beheer van die hele proses.

Petrus het geskrik en onmiddellik reageer.  Hy het sekerlik een van die soldate wat op die proses met Jesus fokus, se swaard gegryp en opgelig om te veg – ‘n dapper daad teen so ‘n oormag.  In die warboel, sny hy die soldaat se oor af.

Dit is altyd so  – deur die geskiedenis.  As die kerk die swaard trek en met geweld reageer, word die ore van die mense afgesny.  In ander woorde – hulle vermoeë om die Evangelie te hoor word afgesny en slegs ‘n aanraking van Jesus self sal die ore genees.  Net soos daardie aand in die tuin.  Jesus het kalm sy hand oor die oor gesit en die oor genees.

DIE VERHOOR

Jesus is voor Annas.  Slegs Johannes noem dit.  Annas was die krag agter die “troon” van die hoë priester. Die hoë priester was in samewerking met die Romeine ‘n posisie van aansien en gemak.  Annas se familie het so baie ryk geword.  Sy seuns en op daardie stadium sy skoonseun Kajafas het die pos vervul.  Hulle het presies geweet hoe om die Romeine tevrede te hou en hulleself te verryk in die proses.   Die handelaars in die voorhof van die Tempel is die Basaar van Annas genoem.  Hy was bekend daarvoor dat hy die inkomste uit die Tempeloffers in sy eie sak gesteek het.

Die verhoor voor Annas was ‘n verdraaiing van die reg.  Jesus het geen hoop op ‘n regverdige verhoor gehad nie. Hy het geweet hoe dinge sou uitwerk.  Volgens die verslae oor die verhoor in al vier Evangelies is dit duidelik dat Jesus deurgaans in beheer van die proses gebly het.

DIE KYK

Petrus se verloëning was al die onderwerp van soveel preke en besprekings oor die eeue.  Petrus se liefde en ondersteuning aan Jesus was onwrikbaar.  Dit is hy wat die swaard trek teen die oormag daar in die tuin.  In die voorhof van die hoë priester was hy teenwoordig in ‘n situasie waar hy enige oomblik deur ‘n soldaat gegryp kon word en in die tronk gegooi word, bloot uit sy assosiasie met Jesus.

Toe die mense hom vra of hy Jesus ken, ontken hy drie maal dat hy nog ooit enigiets met hom te doen gehad het. Die hanekraai was die trompet wat die Romeine drie uur in die oggend geblaas het, om die omruiling van die stadswag aan te kondig.

Petrus het Jesus liefgehad.  Hy was wel swak in die oomblik, maar hy was teenwoordig daar as gevolg van sy liefde en lojaliteit.

Jesus het vir hom gekyk.  In een kyk, wat sekerlik die kragtigste liefde-kyk was, is Petrus gered.  Dit was nie ‘n kyk van verwyt nie, dit was die oë van volmaakte liefde wat red en nie veroordeel nie.  In een kyk is liefde en reddingskrag gekommunikeer – genoeg om Petrus van verwoestende verwyt en hartseer te red.

Wat sê die ou lied:

Turn you eyes upon Jesus

Look fool in his wonderful face

And the things of earth

will grow strangely dim

in the light of his wonder and grace.

Petrus se verloëning van Jesus het natuurlik oral bekend geword, maar hy het terug na sy familie in Jesus gevlug.  In sy vernedering was hy nie alleen nie.   Daar agter geslote deure saam met die ander het hy die goeie nuus van die opstanding gehoor.

Hou in gedagte dat Petrus die openbaring gehad het van wie Jesus werklik is. (Matteus 16:13-20)  Judas daarteenoor het in skuld en verwyt die geld gaan teruggee en gesê hy het onskuldige bloed verraai.  Hy het gesterf – aan sy eie hand, vol skuld, alleen en gebroke – sonder om werklik te weet met wie hy te doen gehad het.

Petrus se openbaringskennis het sy liefde en lojaliteit bevestig en deurgedra in die donker nag van verwyt en vernedering.

VEROORDELING

Die Joodse leiers was eens dat Jesus se grootste oortreding in hulle oë godslastering was – hoofsaaklik omdat Hy verklaar het dat Hy die seun van God is. (Matteus 26:65)  Pilatus sou natuurlik nie die doostraf oplê vir so ‘n aanklag nie en die Jode self mag niemand teregstel nie.  Die aanklag moes verdraai word sodat dit polities van aard was en die Romeinse administrasie in Palestina bedreig. Daarom het hulle Jesus aangekla omdat Hy sê dat Hy ‘n koning is.

Die Jode moes elke beginsel waarvolgens hulle hulle godsdiens bedryf oorboord gooi om Jesus veroordeel te kry.  Skielik het hulle verklaar dat Caesar hulle koning is.

Samuel het aan die volk gesê dat God hulle koning is (Samuel 12:12).  Toe die Romeine belasting oor Palestina aankondig, was daar ‘n bloedige opstand.  Die Joodse leiers het verklaar dat God hulle koning is en hulle aan niemand belasting betaal behalwe aan God.  Nou skielik spreek hulle uit dat Caesar hulle koning is.  Pilatus moes in verstomming na sy asem gesnik het!

PILATUS self tree baie snaaks op.  Hy moes besef het dat die aanklagte teen Jesus gefabriseer is.  Hy was eintlik baie beïndruk met Jesus. Hy wou hom glad nie ter dood veroordeel nie, …en tog het hy.

Jesus lei sy eie verhoor.  Pilatus besef dat Jesus self in beheer is.  Hy is nie die patetiese slagoffer van al die wreedheid nie.  Pilatus behandel hom met respek.  Hy besef Jesus is anders en spesiaal.

Jesus praat oor sy koninkryk.  Hy probeer nie verduidelik nie.  Hy praat die waarheid – reguit.  Dit is sy laaste kans voor die kruis.

Hy maak dit duidelik dat sy koninkryk in die harte van mense is.  Sy koninkryk is nie aards nie.  Verowering van mense vind in liefde plaas.

Pilatus sê: Kyk die man.  Die woord wat Pilatus gebruik is ho, die normale Griekse woord vir ‘n mens, maar die Griekse denkers het hierdie woord dikwels gebruik vir die ideale man, die hemelse man.  Pilatus moes verbaas gewees het dat die marteling nie Jesus doodgemaak het nie.

Pilatus sê dat hy die mag het om Jesus vry te laat of te laat doodmaak. Jesus sê kalm vir hom dat hy net die mag het wat aan hom gegee is om God se plan uit te voer.  Jesus stap self aan kruis toe…

BARRABAS:  Die mense se keuse het oor eeue uitgespeel.  In die oomblik van waarheid het hulle die moordenaar en geweldenaar bo die man van liefde en goedheid gekies.  Die afgelope eeue van die mens se geskiedenis is een van doodslag en bloedvergieting.

DIE KRUIS

‘n Kruisdood was die mees gevreesde teregstelling in die antieke wêreld.

Net sodra die uitspraak gelewer is, is die veroordeelde met die kruis op sy skouers na die plek van teregstelling gelei.  Die rede vir die doodstraf is op ‘n plakkaat geskryf en deur ‘n soldaat voor die veroordeelde gedra .  Die prosessie deur die strate het die langste moontlike pad gevolg sodat enigiemand wat enige inligting oor die saak het, vorentoe kon tree en die prosessie stop.  Die hele regsproses sou dan van voor af begin.  Niemand het vir Jesus ingetree nie.

Die plakkaat voor Jesus is in Hebreeus, Grieks en Latyn geskryf.  Dit was die tale van die drie groot nasies op daardie stadium.  Die Romeine was sterk in regering en administrasie, die Grieke was sterk in filosofie, kennis en uitvindings en die Hebreërs het die ware God geken. ‘n Kombinasie van die talente van die drie nasies moes in werklikheid ‘n goue era in die geskiedenis wees.

Jesus was the supreme beauty and the highest thought of God. In him was the law of God and the kingdom of God. In him was the very image of God. All the world’s seekings and strivings found their consummation in him. It was symbolic that the three great languages of the world should call him king.[William Barclay]

DIE KLEED

Die kleed wat Jesus gedra het, was in een stuk geweef, sonder naat, net soos die kleed van die hoë priester in die Tempeldiens oor al die eeue.  Die funksie van die hoë priester was om die kontakpunt tussen God en die mens te wees.  Die Latyn vir priester is Pontifex, wat brugbouer beteken.  Dit is presies wat die kruis van Jesus gedoen het.  Jesus was die brugbouer na die teenwoordigheid van God toe – die perfekte hoë priester.

Die ander Evangelies vertel hoe Jesus met ‘n uitroep gesterf het. (Matteus 27:50; Markus 15:37; Lukus 23:46).

Johannes se weergawe wys daarop dat dit nie die swak fluistering van ‘n sterwende was nie.  Sy stem was soveel meer as wat mens sou verwag op daardie uur van soveel lyding en bloedverlies.

Die woorde: dit is klaar– is een woord in Grieks = tetelestai.  Met dié uitroep het Jesus gesterf toe die prys betaal is en God sê: Genoeg!  Sy kop het agteroor gebuig asof Hy rus nadat Hy die werk gedoen het.

DIE GRAF

Dit was eintlik duidelik dat Jesus klaar dood is, maar die soldaat wou seker maak.  Hulle mag hom nie van die kruis afgehaal het as Hy nie dood was nie.  Uit die sywond van die soldaat se spies het bloed en water gevloei – ‘n seker teken dat iemand dood is, maar ook die teken van ‘n baie siek man.  Jesus het letterlik ons siekte op hom geneem.  Die profesie in Sagaria 12:10 is met die spieswond vervul:

 en hulle sal opsien na My vir wie hulle deurboor het, en hulle sal oor Hom rouklaag soos ’n mens rouklaag oor ’n enigste seun en bitterlik oor Hom ween soos ’n mens bitterlik ween oor ’n eersgebore kind. (OAB)

Josef van Arimatea en Nikodemus tree sterk en braaf op na die kruisiging.  Vreesloos gaan vra hulle Jesus se liggaam by Piatus.  Gekruisigdes is nie begrawe nie.  Hulle liggame het soms vir dae aan die kruis gehang sodat die roofvoëls van meeste van die  vleis kon ontslae raak en daarna is hulle beendere op ‘n ashoop van lyke gegooi.

Jesus se dood het mense na hom getrek. Dood is nooit verniet in die Koninkryk van God.  In Jesus se dood was God teenwoordig en aan die werk.  Selfs Jesus se geheime dissipels tree na vore.

DIE OPSTANDING

Dit was die gewoonte om die graf te besoek vir drie dae na die begrafnis.  Hulle het geglo dat die gees van die dooie om die graf vertoef en die liggaam eers finaal verlaat na die derde dag.  (Onthou Jesus het vier dae gewag voordat Hy na Lasarus toe gegaan het.)

Jesus se vriende is nie toegelaat om die graf te besoek op die Sabbat nie – dit was teen die voorskrifte oor die Sabbat. Sondagoggend vroeg – toe dit net-net lig word – het Maria Magdalena gegaan.  Sy kon nie langer wag nie.

Maria was geskok om die oop graf te sien. Dit is onwaarskynlik dat Joodse leiers die liggaam sou wegneem.  Hulle was nie toegelaat om aan ‘n dooie liggaam te raak oor Paas nie en veral nie op die Sabbat nie.

Maria het vir die dissipels opgesoek en vertel. Daar het sy vir Petrus gekry.  Selfs in sy grootste nederlaag is hy nog as die leier gereken.

Johannes het vinniger gehardloop – hy was jonger. Johannes het buite gestaan en ingekyk.  Petrus het in die graf ingehardloop – tipies van sy geaardheid.  Die grafdoeke het so gelêasof die liggaam uit die doeke verdamp het.  Die kopdoek was netjies opgevou soos ‘n servet van ‘n mens wat aandui dat hy na die tafel toe terugkeer.

Johannes het dadelik geglo.  Liefde was die interpretasie vir die toneel wat hy aanskou het.  Liefde het Maria graf toe laat kom.  Liefde open ons oë en verstand vir die goeie nuus van die Opstanding.

Liefde herken waarheid terwyl die verstand nog stry en sukkel.

MARIA

Die toneel waar Maria Jesus in die tuin by die graf ontmoet is sekerlik een van die mees dramatiese tonele in die literatuur van die wêreld.  Maria is die eerste een wat die opgestane Jesus sien.  Haar liefde vir hom is die dryfkrag van haar optrede.

Sy het die nuus aan die dissipels gebring en bly agter toe hulle weggaan by die leë graf.  Sy staan en huil en weet nie wat om van die omstandighede te maak nie.  In haar verwarring en hartseer is haar oog op die graf en sy kyk nie behoorlik na die man wat met haar praat nie.

Deur ons trane vind ons dit moeilik om Jesus te sien.  Ons oog is op die graf en die persoon wat ons verloor het.  Jesus kom van die onverwagte hoek af.  Hy is naby, maar ver van die graf waar sy hom verwag het.

MOENIE AANRAAK NIE

Die grootsheid van hierdie gebeure staan buite tyd.

Die toneel wat in Openbaring 5 afspeel, het heel moontlik afgespeel nadat Jesus met Maria gepraat het.  Jesus was die Eerstelingsgerf van die kerk wat voor God gewaai is.  In die onsienlike voor die Troon van God het Jesus as oorwinnaar oor die dood en hel verskyn.

Sê vir die Israeliete: Wanneer julle in die land kom wat Ek aan julle gee, en julle samel die graanoes in, moet elkeen die eerste ryp are van sy oes na die priester toe neem. Hy moet die are as beweegoffer vir My, die Here, aanbied sodat julle vir My aanneemlik sal wees. Die priester moet dit die dag ná die sabbat doen. (Levitikus 23:10,11)

Maar nou, Christus is opgewek uit die dode; Hy het die eersteling geword van die wat ontslaap het.  (1 Korintiërs 15:20, OAB)

Die kern van ons Paasfees is die Opstanding.

Jesus het aan Maria in ‘n verheerlikte liggaam verskyn.  Daarna het Hy sy verskynings in die sienlike vanuit die onsienlike self bepaal, totdat Hy finaal na die hemel opgevaar het soos beskryf in Handelinge 1.

THOMAS – net kortliks

Thomas wou nie in iets ingesleep word wat hy nie verstaan het nie.   Hy was sterk in sy eie oortuigings en wou sy eie gevolgtrekkings maak. Jesus het dit gerespekteer en aan hom verskyn met die uitnodiging om ondersoek in te stel.  Dit is nog altyd waar.  Enige onsekerheid oor Jesus kan met ondersoek tevrede gestel word.  Die  uitnodiging aan almal staan net soos aan Thomas.

Thomas het in spontane aanbidding neergeval toe hy Jesus sien.  Sy geloof het vastrapplek gekry in die volle openbaring van die opgestane Christus.

EINDE

Die Evangelies is nie bedoel as biografieë van Jesus nie.  Die doel van die woorde is om lewe te spreek.

Die beskrywings van Jesus se lewe is om die waarheid van Sy persoon te erken sodat sy liefde en genadein elkeen se lewe ervaar kan word.

Ons lees oor God – dis nie gewone geskiedenis nie.

 

 

 

188. Twyfel maar…en vra.

[Johannes 18]

Die dissipels was bymekaar deur die verloop van Saterdagnag, ore gespits vir ‘n geluid uit die straat.  Onsekerheid en vrees het soos ‘n wolk oor hulle gehang.  Wanneer sou die soldate kom?

Dit was in hierdie toestand van vrees dat hulle geskrik het toe Maria klop.  Haar bekende vrouestem het hulle die deur laat ooppluk en die resies graf toe het haar tyding bevestig.  Wat kon hulle anders doen as om maar weer saam te kom en te wag vir gebeure om te ontvou?

Skielik het Jesus in hulle midde gestaan, sonder om te klop met ‘n dood normale groet:  Vrede vir julle (Hebreeus: Shalom).  Hierdie groet was soveel meer as die afwesigheid van moeilikheid.  Dit was ‘n seën waarin elke goeie gawe van God afgebid word.   Jesus was so informeel asof Hy sou sê: Hallo julle!

Johannes vertel van hulle vreugde om hom te sien en gaan sommer dadelik aan na belangrike toekomstige dinge.  Ek sou my kon voorstel dat die oomblikke van verwondering ‘n rukkie geduur het.  Elke dissipel het Hom sekerlik in die oë gekyk en dalk met ‘n mengelmoes van emosie hemel en aarde in een oomblik ervaar.  Ek is oortuig al die vrees en onsekerheid het in die krag van Sy teenwoordigheid bloot verdamp.

Die uitstuur van die dissipels beteken dat die kerk die liggaam van God is, soos Paulus in Efesiërs 1:23 en 1 Korintiërs 12:12 skryf.  Jesus het aan ons die Vader getoon en nou was Hy oppad terug na die onsienlike realm.  Ons, die kerk is Sy mondstuk, sy voetsoldate en Sy hande van genade.

Die kerk het Jesus nodig.  Dit is net in Hom waar ons die krag, gesag en wonderwerke van God self kan beleef en uitleef.   Jesus het uit God gekom en die kerk kom uit Jesus. Die kerk kan slegs in volmaakte liefde en gehoorsaamheid bestaan.  Dit is die boodskap van Jesus wat die kern van alles is. Niks anders nie! Enigiets mensgemaak is onvolhoubaar.  Dit moet uit God kom om ewig en kragtig te wees.

Jesus het op hulle geblaas.  Die Heilige Gees is die asem van God, die asem van lewe.  God het op Adam geblaas (Genesis 2:7).  Hy het op die dooie bene deur die wind geblaas (Esegiël 37:9).  In Johannes 3 vergelyk Jesus die werk van die Heilige Gees met die wind – meestal onverklaarbaar en onsigbaar.  Die Heilige Gees is Sy asem – Hebreeus = ruach. Die Heilige Gees is die lewe van God in ons om ons toe te rus vir ons lewe op aarde en ons werk in die Kerk van Jesus, nie georganiseerde godsdiens nie.  Jesus het self gesêons sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor ons kom (Handelinge 1:8).

Die kerk moet die boodskap van vergiffenis verkondig.  Ons interpreteer die boodskap van God.  Die boodskap is slegs die waarheid en kragtig om te red in die mate waarin ons uit die teenwoordigheid van Jesus die Woord bring.  Wanneer die kerk vergifnis verkondig en die sondaar wat bely vergewe, is dit nie die kerk wat vergewe nie.  God vergewe die sonde, maar die kerk roep die waarheid van vergifnis oor die persoon uit.  Prediking is genade en liefde, maar ook waarskuwing en bemoediging.

TOMAS

Tomas het die dood verwag.  Hy het dit reeds in Beatnië gesê (Johannnes 11:16).  Hy het die etiket van twyfel by mense gekry en nie by Jesus nie.  Tomas het Jesus liefgehad.  Daar is geen twyfel daaroor nie.  Hy het besef dat die gesagstrukture in Jerusalem enigiets sal doen om van Jesus ontslae te raak. Toe als en erger as wat hy vermoed het, wel gebeur, was hy platgeslaan.  Hy het sekerlik bietjie onttrek om sy gedagtes bymekaar te kry.  Miskien was hy meer ontstel deur die tyding van Jesus se verdwyning uit die graf as wat hy wou toegee en het bietjie eenkant gekom.  Ons weet nie werklik hoekom hy nie teenwoordig was nie.

Hy hoor die nuus van Jesus se verskyning van die ander dissipels.  Dit het net te goed om waar te wees geklink.  Hy spreek sy twyfel uit: hy sal glo as hy dit self gesien het. Hy wou self die wonde aanraak. Hy wou seker maak dit is nie bedrog nie.  (Wonde in Jesus se voete word nie genoem nie. Die voete van ‘n gekruisigde is gewoonlik net vasgebind, nie met spykers deurboor nie.)

Tomas moet vir homself die waarheid onderskei.  Hy kan nie sy hele lewe en die diep impak van Jesus op sy lewe die vorige drie jaar gehad het, op ‘n leuen baseer nie.  Hy is nie anders as die miljoene wat na hom die Christendom ondersoek het nie.

‘n Hele week gaan verby en Tomas skaar hom by sy broers.  Daar in gemeenskap by hulle, ervaar hy wat hy so begeer.  Jesus ken sy hart en hanteer sy twyfel op ‘n baie spesiale manier.  Hy verskyn in hulle midde presies soos die vorige keer.

Jesus nooi hom om ondersoek in te stel. Hy sal mens altyd nooi om verder in te delf in die misterie van Sy bestaan en teenwoordigheid.  Hy is die antwoord op alles en Hy is nie suinig met antwoorde nie.  Moenie bang wees nie – vra die vrae en soek die oplossing.

Kom ons dink bietjie aan die besonderhede van hierdie ontmoeting.  Tomas val neer en roep uit: My Heer en my God!  Dink jy het aan Jesus geraak en sy vingers in die wonde gesteek soos Jesus hom nooit om te doen?  Miskien was die antwoord in Jesus se teenwoordigheid, in Sy blik op Thomas, net in Sy stem.

Dis net soos ons vandag nog Hom ervaar. Op die ou end is Sy teenwoordigheid, Sy stem en Sy oog op ons, genoeg om alle twyfel te laat verdamp. (Psalms 32:8)

Tomas sou hom nie laat inlaat by iets wat hy nie verstaan het nie.  Hy is tot op die been eerlik.  Hy maak seker dat hy die feite versamel en die gevolgtrekking self maak. Die waarheid is belangrik bo alles.

Hier in die oomblik wat die feite hom in die oë staar, gee hy oor in aanbidding.  Sy geloof is baseer op openbaringskennis en aanbidding is die natuurlike reaksie.

Die woorde wat Jesus teenoor Tomas uitspreek, het as inspirasie vir derduisende gelowiges na hom gedien.

Toe sê Jesus vir hom: “Glo jy nou omdat jy My sien? Gelukkig is dié wat nie gesien het nie en tog glo.” (Johannes 20:29)

Ons weet nie wat van Tomas geword het nie. Daar is stories dat die dissipels die wêreld verdeel het om Jesus te verkondig en dat Tomas so in Indië opgeëindig het.  Daar is ‘n kerk in die suide van Indië waarvan die geskiedenis tot by hom terugdateer.

Sy geloof is op ‘n besondere persoonlike vlak bevestig.  Jesus het homself aan Tomas openbaar.  Dit is presies soos vandag.  Ons kan die eindes van die aarde oorwin as ons Jesus ontmoet het.

LAASTE WOORDE (20:30-31)

Dit is duidelik dat die Evangelie hier eindig.  Johannes 21 is as ‘n aanhangsel geskryf.

Hierdie woorde bevestig weer die doel van Johannes se skrywe.

Dit is nooit bedoel as ‘n volledige verslag van Jesus se lewe nie.  Dit is nie daaglikse rapportering nie, eerder ‘n selektiewe geskiedenis van hoe Hy was en wat Hy gedoen het.

Die Evangelies is nie biografieë nie. Die doelstelling van al vier hierdie uitsonderlike stukke letterkunde is nie verslaggewing vir informasie nie, eerder ‘n kommunikasie van lewe.  Dit is geskryf om die persoon van Jesus so toe te lig dat die leser en hoorder Hom persoonlik kan ontmoet en ervaar.

Ons lees en leer om God te ken, nie geskiedskennis te versamel nie.

 

 

187. Hy doen wat Hy sê Hy sal doen.

[Johannes 20]

DIE OPSTANDING

Die Christendom staan of val by die Opstanding van Jesus.

Dit was in daardie tyd die gewoonte om die graf vir drie dae na die begrafnis te besoek.  Die meeste mense het geglo dat die siel van die dooie nog om die graf vertoef, maar na drie dae finaal vertrek.  Daarna sou die liggaam onherkenbaar verrot.

Jesus se geliefdes kon nie die tweede dag besoek nie, aangesien dit die Sabbat was.  Dit sou beteken dat hulle die Wet van Moses oortree.  Die Sondagoggend het Maria vroeg gegaan. Die Griekse woord is proi, wat beteken gedurende drie-uur en sesuur in die oggend, die laaste waakuur van die nag.  Die lug was nog donkergrys, maar sy kon nie langer wag nie.

Maria Magdalena het Jesus liefgehad.  Sy is gered, genees en vrygemaak sedert haar ontmoeting met Hom en sy sal nooit vergeet wat Hy vir haar gedoen het nie.

Sy was verstom en geskok.  In daardie tyd is grafte uit rots gekap en geseël met ‘n ronde klip wat in ‘n groef gerol word.  Die Romeine het Jesus se graf geseël en ‘n wag daar opgestel (Matteus 27:66).

Miskien het Maria gedink die Joodse leiers het Sy liggaam verwyder, maar dis onwaarskynlik aangesien die Jode oor Paas niks met ‘n lyk te doen sou wou hênie.

Sy het haastig vertrek om die nuus met Petrus en die ander dissipels te deel.  In die ander Evangelies praat die vroue (meer as net Maria) met ‘n man of mans (in blink klere).  Markus vertel hoe die een jongman by die graf spesifiek Petrus se naam noem.

Hier in Johannes volg ‘n beskrywing van ‘n resies – heel moontlik met die skrywer Johannes daarin.  Dit lees amper komies.  (Johannes 20:3-8)

Ten spyte van Petrus se nederlaag, is hy nog as die leier gereken.  Dit was aan hom wat Maria die nuus vertrel het.  Sy vind hom tussen sy broers (die ander dissipels). Selfs in sy grootste nederlaag en stukkende gemoed, kom voeg hy hom by die ander dissipels.  Judas was alleen toe hy selfdood pleeg. Petrus se verloëning van Jesus moes algemeen bekend geraak het.  Tog het hy troos tussen die dissipels gevind.  Hy was nog die leier.

Johannes het vinniger gehardloop; hy was jonger. Johannes het by die ingang gestop, maar Petrus het ingehardloop – so tipies van sy geaardheid.  Petrus het verstom gestaar, maar Johannes het die verstommende feite ingeneem.  As iemand die liggaam gesteel het, hoekom het hulle die grafklere daar gelaat?  Hoe was dit moontlik dat sy liggaam uit die grafdoeke is, sonder om die voue te versteur?

Die grafdoek was netjies in die vorm van Sy liggaam en die kopdoek  netjies opgevou.   Dit het gelyk asof die liggaam uit die grafdoeke verdamp het.  Die opgevoude kopdoek het gelyk soos die servet van iemand wat bedoel om terug te kom en voort te gaan met die maaltyd.

Die toneel het boekdele tot Johannes gespreek.  Hy het gesien en geglo.

Liefde is die basis van geloof.  Liefde het Maria na die graf gebring.  Liefde het Johannes se oë en gemoed oopgemaak.

Liefde interpreteer die lewe.  Liefde herken die waarheidterwyl die intellek en emosie nog verward is en dinge probeer uitredeneer.

Die toneel waar Maria en Jesus in die tuin gesels en sy Sy stem herken, is seker een van die dramatiese oomblikke in alle letterkunde.  Maria was die eerste om die opgestane Jesus te sien.  Haar liefde vir Hom was die dryfkrag agter haar optrede.

Maria het die nuus aan die dissipels gebring, maar het seker agtergebly in die resies na die graf.  Toe sy weer by die graf kom, was die dissipels al weer weg. Sy het gestaan en huil.  Sy het nie mooi geweet hoe dinge sou uitspeel nie en het aan haar hartseer oorgegee.  Deur haar trane het sy nie die man wat met haar praat herken nie.  Haar hartseer het haar verblind.

In verlies huil ons vir onsself.  Ons geliefde wat dood is, is by die Here en op die beste plek moontlik.  Ons voel die skerp pyn van verlies.  Solank ons deurgaans ons trane voor die Here uitstort, sodat ons nie die glorie mis nie.

Maria se oë was op die graf.  Sy het in die verkeerde rigting gekyk.  Ons oog moet op die hemel en op God wees waar ons geliefdes in Sy teenwoordigheid leef.  Trane is goed.   Ons treur natuurlik, maar ons moet nooit die graf beskou nie.

Haar gesprek is vol liefde.  Sy vra na Jesus sonder om Sy naam te noem. Sy veronderstel almal sal weet waaroor dit gaan.  Sy vra nederig en respekvol.  Haar wêreld begin en eindig met Jesus.

Toe Hy haar naam roep, het sy Hom herken. Sy antwoord:Rabboni(Aramees vir rabbi of meester).

Jesus sêvir haar om Hom nie aan te raak nie (20:11-18).  Net bietjie later in die hoofstuk nooi Hy Thomas om aan Sy wonde te raak (20:27).  Hy sê aan die dissipels Hy is vlees en been (Lukas 24:39).   Normaalweg sou mens sê: vlees en bloed, maar Sy bloed was gestort en Hy het dit nooit weer teruggeneem nie.

In Matteus (28:9) het die dissipels aan Sy voete geraak en Hom aanbid.

Die kommentare gee verskeie redes hiervoor. Sommige meen dit is ‘n fout en dit moet lees: Moenie vrees nie, in plaas van moenie aanraak nie. Hulle dink ook Jesus het dalk Maria gewoond begin maak dat Hy nie altyd fisies by hulle gaan wees nie. Sy moes met Hom kommunikeer sonder fisiese aanraking.

My eie mening is om die verklaring te aanvaar dat Jesus oppad na Sy vader in die hemel was, vir die triomfantelike aankoms wat in Openbaring 5 beskryf word.  Hy was die eerste gerf van die oes van die kerk, om voor die Vader te waai. Dit is die vervulling van die Fees van die Oes:

“Sê vir die Israeliete: Wanneer julle in die land kom wat Ek aan julle gee, en julle samel die graanoes in, moet elkeen die eerste ryp are van sy oes na die priester toe neem.

Hy moet die are as beweegoffer vir My, die Here, aanbied sodat julle vir My aanneemlik sal wees. Die priester moet dit die dag ná die sabbat doen.  (Levitikus 23:9).

Die Fees van die Oes is op die dag na die Sabbat oor Paastyd gevier.  Dit is die viering van die opstanding.  Dit is waarom Sondag vir ons die heilige dag is.

Maar nou, Christus is opgewek uit die dood, as eersteling uit dié wat gesterf het.  (1 Korintiërs 15:20)

Ons moet dinge in kalendertyd verklaar. In ‘n verheerlikte liggaam het Jesus in en uit die onsienlike beweeg, net soos Hy wou.  Hy was in volle beheer, ook van tyd.  Hy het in die hemelse realm beweeg en Homself in die aards realm getoon.  Hy het bepaal hoe Hy verskyn en aan wie, om Sy kerk te vestig.

As die eerste gerf van die oes van die kerk, het Hy onaangeraak deur mensehande voor die Vader in die hemel verskyn as die volmaakte Offerlam wat die prys betaal het.

Toe sê een van die ouderlinge vir my: “Moenie huil nie. Kyk, die Leeu uit die stam van Juda, die Afstammeling van Dawid, het die oorwinning behaal en kan die boek met die sewe seëls oopmaak.”

 Toe het ek voor die troon wat omring was deur die vier lewende wesens, tussen die troon en die ouderlinge, ‘n Lam sien staan, die Een wat geslag was.  (Openbaring 5:5,6)

Elke geestelike ritueel in die Woord van God het ‘n hemelse weerspieëling.   So is die Nuwe Jerusalem die volmaakte kubus wat die verbondsark voorstel en die teenwoordigheid van God simboliseer.

Dit is wat die kerk is – die plek waar die wêreld in die teenwoordigheid van God ingelei word.

Jesus het in werklikheid net na sononder op die Saterdagaand opgestaan, toe die Sabbat eindig.   Ons Sondagviering is die Fees van die Oes, waarin ons die opgestane Jesus as die eerste gerf van die kerk aanbid.

 

*****************************************************************************

 

[Net ‘n verduideliking van die Engelse woord Easter en die snaakse gewoontes van eiers en hase:

Easter is associated with the Babylonian feast of first fruits, a spring festival when the pagans asked their fertility god Ishtar, where the name Easter comes from, for new babies.  The egg hunt is to celebrate the attempts to conceive new life. Fertile things in nature are worshipped like rabbits.  The people wore new clothes to celebrate the buds on the trees.]

 

 

169. God in aksie.

[Johannes 11]

Wat is ‘n wonderwerk? Dit is ‘n gebeurtenis in die lewe van ‘n mens wat net in bonatuurlike terme beskryf kan word. Die amptelike definisie beklemtoon die misterieuse aspek van ‘n hoogs onwaarskynlike of buitengewone verskynsel.

‘n Wonderwerk is ‘n verrassende en welkome uitkoms wat nie met natuurlike of wetenskaplike wette verduidelik kan word nie en daarom  as die werk van ‘n goddellike wese beskou word.

Dit is verrassend en welkom, ‘n positiewe uitkoms. Dit is die teenoorgestelde van die krisis of omstandighede wat aanleiding gegee het tot die noodsaaklikheid van die wonderwerk. DIt is met ander woorde die onverduidelikbare uitkoms uit ‘n katestrofiese, harverskeurende situasie.

‘n Wonderwerk is God in aksie. Dit is ons liefdevolle Vader, almagtige Skepper-God, wat intree en die onmoontlike vir ons doen, tot ons voordeel. ‘n Wonderwerk is ‘n welkome verligting waar menslike verligting nie moontlik was nie.

Wonderwerke is antwoord op gebed.

God is ‘n misterie wat in die onsienlike realm bestaan. Hoe sal ons Hom vind en Hom in aksie “sien”? God is die God van sy mense. Hy is aktief in Sy gemeenskap. Dit is Sy werk in en om die mense waarin ons Hom “sien”.

William Barclay verduidelik hoe ‘n rabbi die teks van Deuternonomium 13:4 uitlê. Die Skrif stel dit so:

Jy moet getrou bly aan die Here jou God en Hom eer, jy moet sy gebooie gehoorsaam en na sy bevele luister, jy moet Hom dien en aanhang.

Om die Here aan te hang is om te doen wat Hy doen. Hy werk onder die armes (Genesis 3:21), Hy besoek die siekes (Genesis 18:1), Hy troos die treurendes (Genesis 25:11), Hy begrawe die dooies (Deuteronomium 34:6). In al hierdie dinge vind ons ons eie rol in die gemeenskap, deur te doen wat Jesus doen.

In hierdie gedeelte van Johannes 11:17-27 ontmoet ons die huishouding van Jesus se vriende in Betanië. Marta tree volgens  haar karakter wat ons al ontmoet het, op (Lukas 10:38-42).  Sy hou van aksie. Maria sit stil. Marta hardloop Jesus tegemoet en praat haar hart oor haar lippe. Sy spreek haar verwyt teenoor Jesus uit en tog haar geloof, hoewel sy teleurgesteld is.

Here, as U hier was sou my broer nie gesterwe het nie.

In haar woorde vra sy Jesus waarom Hy so laat is. As Hy gekom het toe sy die boodskap gestuur het, sou haar broer gelewe het. Tog is daar geloof in haar woorde dat God sal doen wat Jesus vra.

Marta noem die algemene opstanding in die laaste dae. Dit is heel belangrike woorde van Marta.

Een van die merkwaardige dinge in die Bybel is dat die Ou Testament se geloofshelde nie werklik in die lewe na die dood geglo het nie. Hulle het geglo dat almal, gelowig of nie, na die doderyk gaan wat hulle Sheol of Hades genoem het. Die doderyk word soms verkeerdelik methelvertaal, maar dit was nie ‘n plek van marteling nie, eerder ‘n skaduland van blote bestaan, vreugdeloos en kragteloos, amper spookagtig. (Psalms 6:5; 30:9)

Hiskia treur oor die profesie dat hy sal sterwe en sê:

In die doderyk kan niemand U loof nie, geeneen wat dood is, kan U prys nie; niemand in die graf dink aan u trou nie!  (Jesaja 38:18)

In die Psalms (16:9-11 en 73:23-24) wil die Psalmis glo dat nie eers die dood hom van God kan skei nie. Hierdie ewige hoop vind ons in Job. In sy smart en siekte roep Job uit:

MAAR ek, ek weet: My Verlosser leef; en Hy sal as laaste oor die stof opstaan.

En nadat hulle so my vel afgeskeur het, sal ek nogtans uit my vlees God aanskou; (Job 19:25,26, OAB)

In die tyd van Jesus, het die Sadduseërs nie in die lewe na die dood geglo nie, maar die Fariseërs en die meerderheid van die Jode het wel.  Die dooies het God gesien en is nie eers dooiesgenoem nie, maar die lewendesom dat hulle by God was.

Dit is na hierdie geloof wat Marta uitreik.

Jesus antwoord haar met een van die mees lewegewende EK IS-uitsprake.

Ek is die Opstanding en die Lewe.

Ons geloof in Hom gee lewe en Sy lewe maak geen voorsiening vir dood in enige vorm nie – geestelik, fisies of op sielsvlak.

Not even a lifetime’s thinking will reveal the full meaning of this; but we must try to grasp as much of it as we can.[William Barclay]

Daar is lewe na die fisiese dood op aarde. Die dood is nie die einde nie. Die dood is slegs ‘n deur na die onsienlike.

Die fisiese dood is die sonsopkoms, die dagbreek van die Ewigheid.

Dit was die gewoonte, veral vir vroue, om die graf te besoek en daar te treur op elke moontlike geleentheid vir ‘n week na die begrafnis. Maria se groet aan Jesus was presies dieselfde as Marta s’n.

‘n Mens moet in gedagte hou dat dit nie ‘n sagte ween en traan wegpik geleentheid is nie. Dit was meer ‘n histeriese weeklaag en skreeuende uitroepe van hartverskeurende rou. Vir die Jode was so ‘n onbevange gehuil ‘n teken van eer aan die dooie.

Jesus is diep geraak. Die woord wat gebruik word is: embrimasthai.

Die woord word drie maal op ander plekke in die Nuwe Testament gebruik. Dit beteken om ‘n streng opdrag te gee, of ‘n skerp vermaning uit te spreek.

Hoekom was Jesus kwaad?  Daar word bespiegel dat Jesus bewus was van die voorgee en vals, opgewerkte hartseer van die mense. In die gewone Grieks beteken embrimasthai ‘n perd wat snork. So ‘n diep emosie het in Jesus geroer dat Hy ‘n kreun laat hoor het.

Hierdie is ‘n wonder van Jesus se lewe en die wyse waarop die Evangelieskrywers dit beskryf, is merkwaardig. Jesus was so betrokke by die mense dat Sy emosie geraak is.

Johannes skryf hierdie Evangelie sodat ons die denke van God in Jesus kan sien.Vir die Grieke was een van die belangrikste kenmerke van ‘n god dat hy totaal bo emosies was en geen gevoel kon ervaar of uitleef nie.

Emosie is die gevolg van ons reaksie op mense en omstandighede. Dit beteken dat iets buite onsself beheer oor ons kry. Niemand kan beheer oor ‘n god hênie, daarom moet ‘n god of opperwese geen emosie toon of ervaar nie en heeltemal bo dit wees.

Die Grieke het in ‘n passielose, neutrale, geïsoleerde opperwese aangehang.

 Wat ‘n wonder-beeld het Jesus geleef! God is betrokke, aangeraak. God het lief. Hy gee om. Hy is diep geraak in jou hartseer omdat Sy liefde vir jou Hom na jou toe trek met ‘n onvoorwaardelike betrokkenheid om beter te maak, gesond te maak en uit te red.

Die gewone graf in Palestina was ‘n spelonk-tipe opening uit rots gekap. Die liggaam is in linne toegedraai. Die kop is apart toegedraai. Voor die opening was daar ‘n groef in die grond waarin ‘n groot klip gerol is om die graf toe te maak.

Jesus vra dat hulle die steen moet wegrol. Marta het sekerlike gedink dat Jesus sy vriend ‘n laaste maal wil sien, maar sy het nie gedink dis ‘n goeie idee nie. Lasarus was al vier dae in die graf en in daardie hitte het die liggaam heel moontlik al begin ontbind. Daar het ‘n bygeloof bestaan dat die siel van ‘n dooie mens drie dae om die graf vertoef om dalk weer in die liggaam in te gaan, maar na drie dae finaal vertrek. Na vier dae was die gesig ook sekerlik nie meer herkenbaar nie.

Jesus spreek die opdrag waarteen selfs die dood geen mag het nie.

Lasarus kom uit!Dit was sekerlik nogal ‘n gesig om die toegedraaide figuur uit die graf te sien struikel. Jesus moet vir die mense sêom hom los te maak. Almal het sekerlik versteend gestaan en staar, te bang om te beweeg.

Die oomblik wat Jesus die woorde gespreek het, het die krag van God deur Hom gevloei. Die wonderwerk was tot eer van God, net soos in Elia se gebed:

 Antwoord my, Here, antwoord my tog dat hierdie volk kan besef dat U, Here, God is, en dat dit U is wat hulle harte weer tot U bekeer.”(1 Konings 18:37)

In die ander drie Evangelies is daar stories oor die mense wat uit die dood opgewek is. Jaïrus se dogtertjie (Matteus 9:18-26; Markus 5:21-43; Lukas 8:40-56) en die weduwee van Naïn (Lukas 7:11-16). In beide gevalle het Jesus hulle opgewek kort na hulle dood verklaar is. In die warm klimaat van Palestina het begrafnisse vinnig op dood gevolg en somtyds het mense in die graf uit ‘n koma wakker geword. Die mense is dalk deur Jesus van ‘n wrede dood in ‘n graf gered. Argeologiese opgrawings het bewyse van mense wat van binne af uit ‘n graf wou kom.

Daar was egter geen ander geval van ‘n persoon wat vier dae dood was en toe weer lewe nie.

Die Sanhedrin is bymekaar geroep om die geval te bespreek. Die wonderwerk van Lasarus se opwekking het hulle gedwing om drasties op te tree.

Die Sanhedrin was beide Fariseërs en Sadduseërs. Die Fariseërs was nie polities nie. Hulle het die Wet van Moses geleef as voorbeeld vir die ander mense. Die Sadduseërs was polities. Hulle was welvarend en het geleef soos die aristokrasie. Hulle lewenswyse moes natuurlik ten alle koste beskerm word en daarom het hulle met Rome saamgewerk. Die Sadduseërs het die praatwerk in die Sanhedrin gedoen.

Hulle was berug vir hulle ongeskiktheid en beledigings. Hulle houding het in sterke kontras met die optrede en woorde van Jesus gestaan.

Jesus was ‘n wesenlike bedreiging vir hulle rykdom en status. Sy volgelinge kon onrus veroorsaak en Rome was wreed ongeduldig met opstande en sou die Sadduseërs blameer. Die vraag of Jesus die waarheid praat en werklik van God gestuur is, was nie eers ter sake nie.

‘n Mens kan sy eie karakter bo die wil van God verhef.

Die geskiedenis bewys die dramatiese ironie. Die Sadduseërs wou van Jesus ontslae raak om hulle mag te behou, maar 70nC het die Romeine genoeg gehad van die onrustige, moeilik-beheerbare Palestina en Jerusalem met die grond gelyk gemaak net soos Jesus voorspel het. Sou dinge nie anders uitgedraai het as hulle Jesus aanvaar het nie?

Kajafas, die Hoë Priester, maak hierdie ironiese stelling:

… dat dit tot julle voordeel is dat een man vir die volk sterwe en nie die hele nasie verlore gaan nie.”

Die Hoë Priester moes God namens die volk nader. Moses het die raad aan Joshua gegee (Numeri 27:18-21)

God praat soms deur mense wat onbewus is van die groter impak van hulle woorde – soos in hierdie geval.

Jesus het inderdaad vir die hele volk gesterf.

Teen hierdie tyd het mense al begin aankom vir die Paasfees in Jerusalem. Die Jode moes seremonieel rein wees vir die Fees en kon daarom nie aan ‘n lyk vat nie.

‘n Mens kan jou net die gepraat voorstel. Die mense het geweet wat aangaan. Hulle het altyd belanggestel in iemand wat die owerhede met durf teenstaan. Dit was ‘n kwessie van lewe en dood.

Die gevolgtrekking van die gepraat was dat Jesus onder geen omstandighede in Jerusalem sal wees nie. Dit was onmoontlik om die Joodse leiers en die Romeinse owerhede te konfronteer.

Maar…hulle het Jesus onderskat. Niks op aarde sou Hom stop. Hy het openlik Jerusalem binnegekom in ‘n triomfantelike prosessie met al die aandag op Hom. Hy het bewys Hy het die dood oorwin.

Die slegste scenario kon Hom nie keer nie.

 

 

 

 

 

122. Een dag na ‘n ander – geen kontras ooit so groot.

Ek het groot geword met Goeie Vrydag. Ek kan nie almal van hulle so goed onthou nie, maar ek weet hulle was daar. Vir omtrent 25 jaar het ons die Paasnaweek tydens kampdienste gevier. Tien dae lank het mense vanoor die hele land op ‘n groot stuk grond net buite Johannesburg met tente, karavane, ‘n paar houthutte en ‘n paar permanente geboude hutte van die môre tot die aand kerk gehou. As mense nie kerk toe gegaan het nie, het hulle gekuier en geëet.

Later, in hoërskool- en universiteitsjare het ek deur meeste Paasnaweke geswôt. Selfs dan het ek nooit die “groot” dienste gemis nie – Goeie Vrydag oggend en die feesdiens vir die Opstanding die Sondagoggend. Die dienste is in ‘n rowwe, koue baksteengebou met ‘n sinkdak gehou. Die struktuur kon ‘n hele paar duisend mense sitplek gee. Voor was ‘n groot platform vir die uitgebreide orkes en sitplek vir die leierskap. Die sang was hemels en elke jaar het almal huis toe gegaan met nuwe liede op hulle lippe en meer belangrik, in hulle harte.

Soveel getuienisse is met die ou gebou geassossieer. In meeste dienste is die mense aangemoedig om gebedsversoeke op klein papiertjies te skryf en dit in ‘n mandjie voor die platform te kom sit. Daar was ‘n groot heen en weer gelopery voor die dienste begin het. Tydens die voorbiddingsgebed het van die leiers hulle hande op die mandjie gelê en die wonderkrag van ons hemelse Vader daaroor afgebid.

Een maal het my ma “gesien” hoe een van die sinke van die dak oplig en die papiertjies met ‘n rukwind weggeraap word, in die hemel in. Ek het die prentjie in my kop gehou totdat ek die mooi skrif in Openbaring 5:8 leer ken het en weet dat ons gebede in die goue bakke voor die Troon is.

My ouer twee seuns het saamgekuier op die Kamp. Niemand kon ooit die laaste Sondag se totsiens-diens mis nie. Ons het dik duvets saamgedra sodat hulle op die vloer kon slaap as die drie-uur diens te lank raak. Ja…drie ure! Ons het ‘n uur gesing en voorbidding gedoen vir baie versoeke en rustig gesit vir preke wat ek vandag nog ‘n paar van onthou.

My broer het ‘n houtstruktuur laat opsit, waar ons na die dienste kon bymekaarkom en op opslaanstoele en piekniektafels die heerlikste, mobiele feeste uit ons huiskombuis in koelsakke en mandjies aangedra, kon geniet. My seuns het sy hut die Ark genoem. Op die laaste Sondagaand het ons 40 of 50 pannekoeke met kaneelsuiker by een van die kerkstalletjies gekoop vir al die mense wat kom groet het en bly sit het vir ‘n getuienis of twee.

Ek sal nooit die gesprekke vergeet nie. Die mense het oor die Here gepraat, die heeltyd – vry, vol passie en heelhartig. Al die ouderdomme, veral die ou veterane het getuienisse en insig oor die voorsiening en goedheid van God met almal wat entoesiasties kom sit het, gedeel.

Dan was daar die kinders, saamgebondel in ‘n saal van hulle eie. Sonskynhoekie het menige kinders onder twaalf die evangelie van Jesus geleer. ‘n Neef van my pa en sy gesin het met illustrasies en musiek die goeie nuus in kinderharte ingebrand. Die lied vir die laaste aand sing ek nog steeds – die laaste versie van Psalm 23:

Net goedheid en guns

sal my volg

Al die dae, al die dae van my lewe

En ek sal woon in die huis van my Heer vir ewig

En ek sal aansit aan die tafel berei vir my

Net goedheid en guns…

Die afgelope naweek was Paasnaweek en ek is ‘n miljoen myl in tyd en afstand van daardie dae. Hoekom onthou ek?

Ek weet hoekom.

Heel paar jaar later in my volwasse lewe was, ek saam met my pa-hulle in ‘n diens van die United Kerk in Hermanus. Die predikant was Martin Holt, bekend vir sy radiopraatjies en preke. Ek was altyd lief vir Latyn, op skool en universiteit en Martin Holt het daardie oggend die Latyn in my kop ingebrand, wat nou nog, hier waar ek skryf en die trane vrylik vloei, uitroep – Vivit – Hy leef!

Dis hoekom ek onthou. Geen Paas, geen kerk, geen getuienis, geen gebed is moontlik sonder die kreet van die heelal, saam met die vroue daardie eerste Opstandingsondag – Vivit – Hy leef!

Hierdie een feit verander alles. Dit is die kontras van ‘n Saterdag in duisternis en dood en ‘n Sondag in lig en lewe.

Ons is nou in die week na daardie dag wat Jesus daar in die tuin vir Maria gesê het:

Maar gaan sê vir sy dissipels en in die besonder vir Petrus: Hy gaan julle vooruit na Galilea toe. Daar sal julle Hom sien soos Hy vir julle gesê het.” (Markus 16:7)

Waar is jy in hierdie dae na Paas? Is jy vasgevang in dood en duisternis van Saterdag en voel soos Petrus die nederlaag van verraad en verbryselde drome?

Jesus praat met jou, net so spesiaal as wat Hy Petrus aanspreek. Gaan na die plek waar jy Hom ontmoet het – jou Galilea. Hy weet wat jy nodig het. Hy weet watter effek Sy teenwoordigheid op jou lewe het.

Hy wag vir jou… Jou lewe sal verander as jy Hom sien.

Gaan met die uitroep – Vivit – Hy leef … omdat Hy uit die dood opgestaan het.

113. Waar skryf jy ‘n nul?

[Openbaring 20]

Hoe lank duur ‘n leeftyd nou eintlik? Wat is daar binne ‘n leeftyd wat konstant bly? Verandering kom so gou, beplan en onbeplan. Kyk vir ‘n oomblik terug oor die afgelope vyf jaar en dink aan al die dinge wat verander het. Dit is soms moeilik om tred te hou met gebeure, mense en omstandighede.

Dink nou aan ‘n duisend jaar. Kan enigiemand jou moeg maak met die gedagte van ‘n duisend jaar. Ons kan skaars die honderd jaar wat die sterkste onder ons leef, beheer.

So hoekom sal ons in ‘n millenium belangstel? ‘n Duisend jaar is soveel meer as ‘n lewensduur en werklik moeilik begrypbaar.

Ek kan goed onthou hoe my ma haar berekeninge in haar besigheid, voor rekenaars en sigbladverwerkings gedoen het. Sy het haar eie sigblaaie gemaak. Sy het papiere aanmekaar geplak om die oorsig oor die berekeninge makliker in ‘n oogopslag te sien. Dit was maklik om hier en daar ‘n ekstra nul in te skryf of uit te laat, wat dan alles omvergooi. Miskien het sy een van die foute besef toe sy oor nulle filosofeer.

Dit maak baie saak waar jy die nulle in jou lewe skryf, het sy gesê. Nulle voor die een beteken niks. Nulle na die een voeg waarde toe. Sorg dat jy die nulle van jou lewe (jou eie pogings) ná die Een leef. Wanneer ons ons lewe “bereken” is dit net wat na die Een, wat soos die Kruis van Jesus geskryf word, kom wat werklik ‘n verskil maak.

Hier in die 20e hoofstuk van Openbaring is ons weer by die getalle van Openbaring, soos ons voorheen al bespreek het. Die hele gedagte van ‘n duisendjarige vrederyk waarin die Messias regeer, vind sy oorsprong in Joodse geskrifte. Die “dogma” as mens dit so kon noem, het grootliks verskil en afgehang van die tendense in die gemeenskap en die status van die leraar wat dit verkondig. Dit was veral gewild in die eeue voor die geboorte van Jesus. Dit is nie Christelik in oorsprong nie.

Voor Jesus se geboorte het die kerkleiers gevoel dat die wêreld inherent so sleg is dat die koninkryk van God en die Messias nie in hierdie realm kan kom nie. Uit hierdie siening het die gedagte van ‘n beperkte Messiaanse regering ontstaan, waarna die finale afrekening sou plaasvind.

Sommige historici sien die wêreldgeskiedenis in ‘n reeks van weke. Daar is sewe weke in die verlede, In die agste week sal die gelowiges met die swaard regeer en die huis van God bou. In die negende week sal boosheid vernietig word en geregtigheid floreer. In die tiende week sal die oordeel kom en daarna die ewigheid van God se goedheid.

Die psalmdigter vra God om die jare van lyding met jare van vreugde te vervang (Psalms 90:15). So het die gedagte ontstaan dat die goeie jare net soveel as die slegte jare sal wees.

Selfs meer gewild was die gedagte dat ‘n duisend jaar soos ‘n dag in die oë van die Here getel word.

 Want duisend jaar is in u oë soos die dag van gister as dit verbyskiet, en soos ’n nagwaak. (Psalms 90:4)

Een ding moet julle egter nie vergeet nie, geliefdes: vir die Here is een dag soos duisend jaar en duisend jaar soos een dag. (2 Petrus 3:8)

Die ou Hebreeuse skrywers het geleer dat elke dag van die skepping ‘n duisend jaar was. Die Messias sou in die sesde duisend jaar kom en Sy regering sou die sewende duisend jaar, die ekwivalent van die Sabbat, duur.

Hierdie hoofstuk in Openbaring wys dat Millenarianisme in die vroeë kerke redelik gewild was. Augustinus het die leer vergeestelik en in ‘n groot mate die verwagting van letterlike vervulling stadig laat sterf. Hy het die oorwinning oor Satan deur die gelowiges, die ware volgelinge van Christus as die regering van die Millenium gesien. Vanaf die geboorte van Jesus is die koninkryk van God op aarde gevestig en dit is die opstanding uit die dood van sonde van elke wedergebore Christen, wat sy plek as soldaat en stryder teen boosheid inneem en uitleef.

Die ewige heerskappy van die groot rots van Daniël 2:44, 7:14,27 is die koninkryk wat Jesus met sy eerste woorde van bediening bevestig het.

Bekeer julle, want die koninkryk van die hemel het naby gekom. (Matteus 3:2)

Ek dink mens kan heeltemal veilig die interpretasie dat ons in die simboliese millenium leef, aanvaar. Die regering van die Messias is ingelei deur Jesus se lewe op aarde. Johannes het die millenium-gedagte ingesluit om te wys dat Jesus die antwoord eens en vir altyd op AL die verwagtinge van die Messias was en dat Hy deur die kerk, Sy heerskappy op aarde gevestig het.

Die getal duisend is gebruik om menslike ontelbaarheid uit te druk. Psalms 50:10 sê dat die vee op ‘n duisend heuwels aan die Here behoort en Job 9:3 verklaar:

As jy ‘n saak teen Hom sou wou voer, sou jy Hom nie eers op een vraag uit duisend kon antwoord nie.

Die slang is die “ou duiwel” (20:2) die vyand van die mens. Hy was daar in die Tuin by die eerste Adam se verleiding en het ‘n gemors van verwoesting en tragedie oor die wêreld losgeruk. Hy is die aanklaer van God se kinders en die teenstaander van God en mens.

Die afgrond (20:3) is gesien as ‘n onderaardse spelonk waar die afgestorwenes gegaan het. Dit was die onderwêreld of onderaardse diepte wat die duiwels gevrees het toe Jesus hulle uit die besetene van Gadara uitdryf. (Lukas 8:31)

Die onderaardse diepte word geseël net soos die graf van Jesus geseël is. God maak oop wat Hy oop wil hê. (Matteus 27:66)

Die duiwel wat losgelaat is, spreek van ‘n toetstydperk vir die Christene. Geloof wat getoets word, is blywend. Die wat in Christus sterf en die wat in Hom leef sal hulle loon ontvang en saam met Hom regeer in hulle bevoegdheid as regters. (20:4)

Die trone is die van die 24 ouderlinge, die kerk. Die ouderlinge word vier maal in Openbaring genoem. Hulle is die verteenwoordigers van die kerk op aarde en in die hemel (Daniël 7:22,27, Matteus 19:28, Lukas 22:30, Hebreërs 12:1,2) en word saamgestel uit die 12 stamme en die 12 apostels.

Diegene wat onthoof is, is die simboliese verwysing na die martelare en enigiemand wat vir die Evangelie ly.

 Oordeel wat van ‘n troon kom is ‘n konsep wat dikwels in die Nuwe Testament voorgekom het. Jesus het self gesê dat sy dissipels op trone saam Hom sal sit en die 12 stamme oordeel (Matteus 19:28). Paulus herinner die gelowiges aan hulle oordeelsplig. Dit is nie die tipe oordeel wat ons aan dink soos in ‘n hof met ‘n hamerslag en vonnis nie. Dit is die verpligting om te besluit om die regte ding te doen. Ons weet nou al wat die waarheid is, om Jesus, dié Waarheid, te ken. Ons kan nou al die leuens van die wêreld onderskei. Ons oordeel daagliks, om in moeilike omstandighede, waar bedrog en verraad heers, die regte keuses te maak.

Die dood het geen mag oor die gelowiges nie. Die fisiese dood is die oorgang na die ewigheid. (20:6)

Priester beteken brug-bouer volgens die Latyn, pontifex. Die priester bou ‘n brug tussen die mense en God. Ons het die voorreg om mense na Jesus te lei. Ons is die heilige volk, die koninklike priesterdom wat in Jesus brûe bou na God toe.

Julle, daarenteen, is ‘n uitverkore volk, ‘n koninklike priesterdom, ‘n nasie wat vir God afgesonder is, die eiendomsvolk van God, die volk wat die verlossingsdade moet verkondig van Hom wat julle uit die duisternis geroep het na sy wonderbare lig.(1 Petrus 2:9)

 Die kerk sal saam met Jesus regeer. In Christus is die mees gewone mens ‘n koning wat regeer.

In die volgende verse word die finale rebellie beskryf (20:7-10). Satan wil die einde verhaas aangesien die geleentheid vir redding verbygaan. God is in beheer van die tye. Die vier uithoeke van die aarde beteken die ganse aarde.

‘n Groot en gedugte mag wat optrek teen Jerusalem is een van die sentrale gedagtes in Joodse teologie. (Daniël 11:1-45, Sagaria     14:1-11)

Die stryd van Gog en Magog vind ons in Esegiël 38:1-23 en 39:1-29. Hulle sal optrek teen Jerusalem en uiteindelik totaal deur die Messias oorwin word.

Dit is nie ‘n fisiese, militêre stryd nie. Die stryd is geestelik. Ons leef in die geestelike dispensasie na die uitstorting van die Heilige Gees op Pinksterdag. Die fisiese Jerusalem is vervang met die nuwe Jerusalem, die kerk van Jesus.

In die laaste verse word die finale oordeel beskryf. (20:11-15)

Ons sal tog almal voor die regterstoel van God moet verskyn. (Romeine 14:10)

Ons moet immers almal voor die regterstoel van Christus verskyn, (2 Korintiërs 5:10)

Hierdie skrifte bevestig die eenheid van God en Jesus. Daar is net een regterstoel van die Drie-eenheid. Dit is kern belangrik vir die Jode om dit te verstaan. Die Hebreeuse God is een, in teenstelling met die veelvuldige gode van die heidennasies om hulle. Hulle bely met oortuiging Deteronomium 6:4:

“Hear, O Israel: The Lord our God, the Lord is one!

 En ek het ’n groot wit troon gesien en Hom wat daarop sit, voor wie se aangesig die aarde en die hemel weggevlug het; en daar is geen plek vir hulle gevind nie. (Openbaring 20:11)

 Hemel en aarde sal vergaan, maar Jesus se woorde nooit. (Markus 13:31). Sien ook 2 Peterus 3:10, Psalms 102:25-27.

Die boeke word geopen. Daar is twee soorte boeke wat in Openbaring genoem word. Die Boek met die sewe seëls en die Boek van die Lam. (Daniël 7:10 en Openbaring 5, 13, 17 e.a) Ons juig by die oopmaak van die Boeke. Ons word die kosbare besitting van die Here. (Maleagi 3:16-18)

 God se boeke word dikwels in die Skrif genoem. Moses is gewillig om uit die Boek van die Lewe uitgewis te word ter wille van die volk (Exodus 32:32). Die psalmdigter vra dat die bose uit die Boek van die lewe uitgewis moet word (Psalms 69:28).

Paulus praat van mede-arbeiders wie se name in die Boek van die Lewe opgeskryf is (Filippense 4:3). Aan Sardis word die belofte gemaak dat hulle name nie uit die Boek van die Lewe gehaal sal word nie (Openbaring 3:5).

Elke heerser van die antieke wêreld het ‘n boek gehad waarin die name van die burgers opgeteken is. Dawid het die volk getel, die Romeine het gereeld ‘n sensus gehou. Dit is juis die rede waarom Josef en Maria uit Nasaret na Bethlehem moes gaan.

Die Boek van die Lewe is ‘n rekord van die geestelike, lewende, aktiewe burgers van die Koninkryk van God. Niks, nie eers die dood nie, kan jou naam uit daardie Boek verwyder nie.

Hoewel die kinders van God doodgaan, is hulle lewend in die onsienlike koninkryk van God.

Die see sal sy dooies teruggee. Vir die antieke wêreld was ‘n begrafnis van die grootste belang. Mense wat op see doodgegaan het, het geen begrafnis gehad nie. Johannes troos al die bygelowe en sluit almal in die uiteindelike opstanding in.

 Net so met die doderyk waar mense vir die opstanding gewag het. Met die opstanding van Jesus is die doderyk leeggemaak.

 Alle dood word onder die opstanding van Jesus in oorwinning omskep. Satan het geen mag in die finale opstanding nie. Prys die Here!

 

66. Opstandingslig op jou pad.

Besluit jy iets, dan kom dit tot stand; en oor jou weë skyn ‘n lig.

[Job 22: 28]

Paas is afgehandel. April is vakansiemaand. Skoolvakansies en vakansiedae – asemhaal-kans na ‘n besige eerste termyn. Plesier, ontspanning en winterplanne het alle gedagtes aan die Paastyd verdryf. Dit was na alles maar net weer die gewone jaarlikse herdenking van die kruisiging.

Dink net vir ‘n oomblik hoe ‘n gespanne-opwindende tyd hierdie dae na die opstanding vir die volgelinge van Jesus was. Vanaf daardie Sondag wat Maria die dissipels kom roep het en die leë graf ondersoek is, het die nuus versprei. Lees gerus al 50 versies van die triomfantelike Lukas 24. In die 40 dae voor die Hemelvaart het Jesus drie keer aan Sy dissipels verskyn. [Johannes 21:14]

Maria het agtergebly daar in die tuin by die graf en alleen die geleentheid gehad om met Jesus te praat nadat die ander dissipels huis toe gegaan het. Dit was vir haar die hoogste troos wat daar kon wees en een wat haar verwagtinge oortref het. In haar gesprek met Hom is haar pyn en vrees genees. Herstel is gewaarborg in die teenwoordigheid van die Here.

Die dissipels, wat nie gewag het nie, is terug agter die geslote deure van vrees. Johannes 20:19:

En toe dit aand was op daardie eerste dag van die week en die deure waar die dissipels vergader het uit vrees vir die Jode, gesluit was, het Jesus gekom en in hul midde gestaan en aan hulle gesê: Vrede vir julle!

Hy sal jou kom haal, selfs agter die deure van jou vrees en vertwyfeling. Hy het dit gedoen vir Thomas, agt dae later. Spesiaal, sodat Thomas presies dieselfde ondervinding het, as die ander wat Hom gesien het. Kind van die Here, die donkerste dag van die Hemel, wat chaos onder die volgelinge van Jesus gesaai het, het in oorwinning verander toe Jesus verskyn. Net so sal Sy verskyning in jou donkerste dae, die chaos in oorwinning laat verander.

Johannes praat van baie tekens wat Jesus gedoen het, wat nie beskrywe kan word nie. Johannes 20:30.

Ek kan my net voorstel. Die tonge was los, die berigte het versprei, die storie het geloop. Op een of ander stadium het die dissipels Jerusalem verlaat en teruggekeer na die See van Galilea om voort te gaan met die bekendheid van hulle visvangery.

Die beskrywing van Sy verskynings lees soos ‘n spanningsverhaal. Jesus verskyn en verdwyn. Hy stap saam na Emmaus en luister na hulle verwarring en vertwyfeling. Daardie stappers het sekerlik die mees insiggewende teologiese gesprek op die hele aarde gevoer, toe Jesus Homself in die Skrifte aan hulle verduidelik. Selfs na al hierdie superieure lering het hulle oë eers oopgegaan toe Hy die brood breek. Slegs in Sy teenwoordigheid, met Hom aan die tafel sodat Hy self vir jou die Brood van Sy liggaam breek, sal teologie sin maak.

Hulle was nie seker wanneer hulle Hom weer in lewende lywe gaan sien nie. Die dissipels is by die meer, besig met hulle gewone pligte. Petrus gaan visvang en die ander saam met hom, maar hulle vang die hele nag niks nie. Skielik is Hy weer by hulle, op die strand, soos van ouds toe Hy hulle geroep het, maar hulle herken Hom nie dadelik nie. Jesus vra hulle of hulle iets te ete het en hulle antwoord nee. Hy beveel hulle om die net aan die regterkant van die skuit uit te gooi. Sonder omhaal van woorde, met net ‘n eenvoudige opdrag, het hulle ‘n wonderbaarlike oorvloed vis wat hulle uittrek sonder dat die nette skeur. Johannes herken die wonderwerk en verklaar: Dit is die Here. Petrus spring sommer in die see en hardloop uit om vinniger op die strand te kom.

Na ‘n heerlike ontbyt – daar is niks soos vars vis op ‘n vuur op die strand nie – en sekerlik in gesprek met hulle geliefde Jesus wat al die vrees en onsekerheid van die kruisigingstyd verdryf, word die besonderhede van Jesus se gesprek met Petrus fyn beskryf.

Dit word duidelik dat die tyd na die opstanding ‘n tyd van herstel is. Petrus word herstel in vergifnis en liefde sodat hy toegerus is om sy hoë roeping te vervul. Die dissipels se pyn en verwarring na die kruisiging word omskep in oorwinningsvreugde en verwondering.

Handelinge begin met Lukas se saaklike stelling wat die opstanding bevestig.

Handelinge 1:3

 to whom He also presented Himself alive after His suffering by many infallible proofs, being seen by them during forty days and speaking of the things pertaining to the kingdom of God.

Gryp vas aan hierdie waarheid. Ons beleef nou die 40 dae na hemelvaart en dan kom die 10 dae in die bokamer van Pinkster in afwagting op die Heilige Gees. Die Fees van die Weke waarin die eerste vrugte op ‘n oes gevier word.

Dit is ‘n tyd waarin verwarring en vrees vervang word met verwagting en geloof. Dis ‘n tyd wat nuwe insig op jou situasie deur die opgestane Jesus se superieure teologie die oorvloed vis intrek sonder dat die net skeur.

Waar is jou oog? Op die aktiwiteite van ‘n jaar wat voortsleep, alreeds vasgedraai in ‘n warboel van werk wat jou visie verdof.

Dit is weer tyd vir stilte en onderworpe denke.

2 Korintiërs 10:5:

… terwyl ons planne verbreek en elke skans wat opgewerp word teen die kennis van God, en elke gedagte gevange neem tot die gehoorsaamheid aan Christus,

In daardie stilte bid ons Psalm 121:1: Ek lig my oë op…

Dit is net moontlik om God te sien as ons oog reg ingestel is om Hom te herken. Bid saam met die blinde Bartomeus: Here, laat ek kan sien… [Markus 10:51]

Sien jy die wonderlike visvangs? Sien jy Jesus wat op die strand staan en vir jou ontbyt braai? Verhef jou verwagting en kyk wat die Here vir jou doen.

Exodus 14:13

And Moses said to the people, “Do not be afraid. Stand still, and see the salvation of the Lord, which He will accomplish for you today.

Deuteronomium 1:21

Look, the Lord your God has set the land before you; go up and possess it, as the Lord God of your fathers has spoken to you; do not fear or be discouraged.’

Die vermoë van ‘n mens om verkeerd te kyk, is skrikwekkend. So dikwels kan iemand objektief in ‘n ander se situasie inkyk en nie verstaan waarom dinge so verkeerd loop nie. Die manier waarop jy kyk is bepalend en kan jou lewe versuur of versier. Dis in jou mag om die slegte raak te sien en daarop te reageer, net soos dit in jou mag is om die regte dinge raak te sien en met wysheid te reageer – met die vrug van die Heilige Gees, sonder woede en verwyte. Ons word uitgedaag om met liefde en begrip op die gebrokenheid van die wêreld te reageer.

Dit kan goed gaan met jou sonder dat jy dit besef. Sien jy seën raak en leef jy in dankbaarheid met ‘n goddellike bewustheid van voorsiening en beskerming van jou Vader?

Kyk jy die seker tekens van ‘n huwelik wat skeefloop en kinders wat smag na aandag en aanvaarding mis? Dis so maklik en gebeur heeldag. Net die Heilige Gees gee ware insig in jou eie binneste. Hy oortuig van sonde. Laat Hom toe om jou gemoed aan te spreek, bely jou sonde en koop die oogsalf by die Koopman van Openbaring 3:18 sodat jy nie naak, misrabel, blind en arm deur die lewe gaan nie. Jesus sê self: [Matteus 6:22 en 23]

Die lamp van die liggaam is die oog. As jou oog dan reg is, sal jou hele liggaam verlig wees.

Maar as jou oog verkeerd is, sal jou hele liggaam donker wees. As dan die lig in jou donkerheid is, hoe groot is die donkerheid nie!

Wat is genesing vir die verkeerde oog? Die uitdaging is om werklik te sien en diepe insig en kennis te verwerf.

Spreuke 9:10

Die beginsel van die wysheid is die vrees van die HERE, en kennis van die Heilige is verstand.

Ons oog op die Here is sonder twyfel die bron van insig en genesing van die geestlike blindheid waarmee die sorge van die lewe ons sig verdof.

‘n Groot vreugde is om te besef waar God se oog is. Hy verklaar so dikwels in die Skrif waar Sy oog kyk en dat Sy oog op ons ‘n voortreflike lewe verseker.

Psalm 32:8

Ek wil jou onderrig en jou leer aangaande die weg wat jy moet gaan; Ek wil raad gee; my oog sal op jou wees.

My hart roep uit in dankbaarheid vir die versekering dat God se oog op my is.

1 Samuel 9:16

…for I have looked upon My people, because their cry has come to Me.”

1 Samuel 16:7

Kyk nie na sy voorkoms en sy hoë gestalte nie, want Ek ag hom te gering. Want nie wat die méns sien, sien God nie; want die mens sien aan wat voor oë is, maar die HERE sien die hart aan.

God se oog kyk diep – dieper as wat ons ooit kan kyk. Insig in die lewe van ons familie en vriende kan net in die diepste vertroue op die insig van die Heilige Gees wees sodat ons met onvoorwaardelike liefde daarop kan reageer.

2 Kronieke 16:9

… Sy oë deurloop die hele aarde om diegene kragtig te steun wie se hart onverdeeld op Hom gerig is…

Waar is jou oog in hierdie opstandingstyd? Sien jy die opgestane Jesus? Kyk jy met nuwe insig en is jou verwagting sterk genoeg? As jy opkyk sal jy God se oog op jou vang.

Lig jou oog op…

My gunsteling lied oor die opstanding. Don Francisco: He’s Alive.

37. Die Fees van die dood – hoe dan nou?

In hierdie laaste week voor Paas is dit altyd goed om ‘n tree terug te staan en die gebeure van daardie donker Vrydag so lank gelede met ‘n objektiewe menslike oog te beskou. Tot op daardie stadium is die geskiedenis ‘n storie van oorheersing deur een of ander antieke beskawing, wat sy politiese en kulturele hoogtepunt, militêr op die res van die wêreld afdwing. Hier op die draaipunt van die eeue, is dit ook nie anders nie. Die beeld van Nebukadneser van Babel se droom, wat deur Daniël in die sesde eeu voor Christus uitgelê is, is nog steeds aan die uitspeel in die tyd van die Kruis. Babel, die beeld se kop van goud, is die ryk in wes-Asië wat die heerskappy by Egipte oorneem, afgee aan die ryk van Darius, die Meed, gevolg deur Xerxes van Persië (Ester pas hier in). Die ryk van die Mede en Perse moet kniebuig voor die Griek, Alexander die Grote, en die magtige voete van yster en klei – Rome – neem oor.

In die tyd van Jesus is die Romeine hooghartig en wreed. Die oorheersing is hardhandig en onregverdig. Hoewel die Romeinse reg vandag nog ‘n voorbeeld van superieure intellektuele denke is, geld dit nie vir nie-Romeinse burgers in die tyd van Jesus nie. Dis net ‘n totale wreedaard wat ‘n kruisdood kan uitdink en toepas. Duisende mense word tereggestel aan ‘n kruis, die doodstraf is maklik afdwingbaar en word toegepas om die geringste opstand of teëstand te onderdruk.

In ons sigbare wêreld is die dood ‘n finaliteit waarmee rekening gehou moet word. Jesus het hierdie misterie en die vrees wat dit inboesem, erken in die insidente waar hy op aarde met die fisiese dood te doen gehad het. In hierdie wrede tyd, waar ‘n mens se lewe goedkoop is, is die dood ‘n verskrikking, omhul in vrees en bygeloof.

Daar was 3 insidente waarop hy die dood gekonfronteer het . Dit was inderwaarheid ‘n konfrontasie, want dis beskou as ‘n magtige vyand – finaal en onbekend. Jairus se dogter, die weduwee van Nain en Lasarus word in volgorde in Markus 5, Lukas 7 en Johannes 11, opgeteken. In die geval van Jairus en Lasarus het Hy gesê hulle slaap. Die mense in beide gevalle het dit verkeerd verstaan – by Jairus het hulle hom uitgelag en by Lasarus het sy dissipels gesê as hy slaap sal hy beter word. Jesus moes toe vir hulle in “menstaal” sê – verstaan tog, by julle standaarde – hy is dood! [Johannes 11: 14.]

Jesus se woordgebruik is belangrik – amper asof Hy die fisiese dood nie erken nie. Die dood kry ‘n statusverlaging!! Die tweede dood [Openbaring 20:6 en 21:8] is die dood wat gevrees moet word. Dit is die dood wat Jesus geweet het, Hy is gestuur om te oorwin deur Sy bloed. Hy sê aan die gemeente in Openbaring 2:11 – hy wat oorwin sal nie deur die tweede dood geraak word nie. Hier gaan ons terug na die eerste beginsels van Bodemklippe in Filiipense 3:10 en 11 – die opstanding uit die dood in hierdie lewe.

In beide gevalle is Jesus geroep na die krisis van ‘n siekbed wat in menslike wysheid tot die dood gelei het. In die geval van die weduwee lyk dit asof Jesus amper “toevallig” op die begrafnis afkom (niks in Jesus se lewe was ooit toeval nie) en dan ingryp sonder uitnodiging op grond van sy simpatie met die ma. Kom ons laat hierdie geval vir eers daar.

Jairus en Lasarus se groot krisis het gekom toe Jesus oënskynlik “opgehou” is en toe te laat is. Met ander woorde: die dood het Jesus voorgespring. Dood is so finaal en so onbestrede, daar is dadelik magtelose aanvaarding in die familie. Die naastes en die mees geraaktes aanvaar en deins terug.

Kom ons kyk na die agtergrond. Jairus is die leier van die Sinagoge. Hy is ‘n baie belangrike, verantwoordelike en hoog aangeskrewe mens. ‘n Mens sou dink dat hy ‘n dienskneg sou stuur om Jesus te roep. Hy stuur nie ‘n bediende nie. Hy verlaat sy kind se sterfbed om self Jesus te roep. Uit sy oogpunt: ‘n vernedering met groot risiko. ‘n Mens kan jou net voorstel – ‘n paniekerige haastigheid in Jairus. Kan Jesus nie maar ook hardloop nie? Maar Jesus stop en praat met die vrou wat aan hom aanraak en genesing kry. In Jairus se gedagtes kon haar wonderwerk seker wag. Sy het immers nog geleef en geloop. Sy kind het gelê en die dood was menslik gesproke onvermydelik. Hy kon seker Jesus verwyt het dat die oponthoud die “laaste spyker in sy kind se kis” was. Toe hulle uiteindelik weer oppad was toe kom die tyding – TE LAAT!

Jairus se mense gee vir hom die boodskap. Jesus is nou nie meer nodig nie. Mens kry die indruk hulle was amper verlig. Hulle het dalk nie saamgestem met hierdie “wild goose chase” van Jairus nie. Hulle woorde: Hoekom val jy die Meester nog lastig? [Markus 5:35] gee die indruk dat hulle Jesus van die hele petalje wil weghou. Hulle wil druk op hom sit om terug te val op die bekende proses van hartseer en rou wat vooraf deur die gemeenskap voorgeskryf is. Die krisis het sy volle verloop geneem, die worst case scenario het getref. Duidelik is die gevoel: Kom nou, Jairus, aanvaar die dood. Niemand kan nou nog iets doen nie. Gedra jou Jairus. Tree op met die waardigheid van rou.

‘n Joodse huis in rou was regtig iets geweldig. Daar is weeklaers gehuur om ‘n groot lawaai te maak by die huis en by die graf. Die weeklaers het op hulle bors geslaan, oor die lyk gehang, hulle hare uitgetrek en hulle klere geskeur. Fluitspelers (selfs ‘n arm man moes minstens twee hê) is gehuur. Geskeurde klere is vir 30 dae gedra en na sewe dae kon die skeur baie rof toegewerk word, maar moes nog duidelik sigbaar wees. ‘n Persoon wat rou mag nie werk nie, mag nie Bybel lees nie (want dis ‘n vreugde), moes eiers in sout en as gedoop eet. Dan was daar nog die bygeloof. Alle water is uit die rouhuis sowel as die bure se huise verwyder, want, het hulle geglo, die doodsengel doop sy swaard in water. Die betrokkenes moes buite hulleself wees van hartseer en is daarom ook van die wet vrygestel.

Hierdie voorskrifte het van ‘n Joodse huis ‘n patetiese, plek van weeklaag gemaak met alles gefokus op die finaliteit van die dood en magteloosheid van die mens daarteen. Die oorwinningshoop van die Christelike geloof was heeltemal onbekend.

Stel jou net voor : hoe rewolusionêr en in skreeuende kontras Jesus in hierdie desperate lawaai, met kalmte, sekerheid en doelgerigtheid instap. Totaal ongekend in hierdie situasie.

Let op Sy woorde: Jairus, moenie vrees nie. Bly glo! Onthou Jairus het groot geloof alreeds gewys en Jesus komplimenteer sy geloof. Hierdie woorde is belangrik as jou krisis draai na slegste moontlik.

Hy stuur die mense weg, vestig kalmte en as ek mag opmerk – meer rasionaliteit in Sy teenwoordigheid. Hy verwyder die geraas, te veel gepraat, ou gewoontes en bygeloof. Sy teenwoordigheid maak al die verskil. Hy kom met kalmte en woorde van sekerheid.

Sy woorde word in die Grieks geskryfde Nuwe Testament in Aramees aangehaal: Talitha cumi – dogter staan op. Hoekom?

Baie spesiaal : daar was sekerlik soveel liefde, soveel simpatie, soveel deernis en soveel krag in daardie eenvoudige doodskonfrontasie dat dit volgens een kommentaar vir die Bybelskrywers onvertaalbaar gevoel het. Jesus se woorde in kontras met die wreedheid van die geskreeu en gekla.

Die onbeskryflike, onmoontlike het gebeur – die dood is oorwin. Jesus is rasioneel en prakties, met die opdrag om vir haar iets te gee om te eet. Amper asof hy sê: moenie in die emosie van die oomblik die praktikaliteite vergeet nie.

Hy sê ook om stil te bly oor die wonderwerk. Hierdie wonderwerk was privaat en kalm, sonder die fanfare van die tyd. Jesus het geweet hoe ‘n geweldige aanslag teen die wonderwerk van die mense sou kom. In stilte is daar beskerming – so ‘n duidelik boodskap van sekerheid. Geen verduideliking is nodig vir jou bonatuurlike uitkoms nie. Natuurlik sou die mense sien die dogtertjie lewe. Onthou die Israeliete moes stilbly toe hulle om Jerigo loop. Hulle het net die sewende keer geskreeu. Hulle moes stilbly in die aanslag van gespot en gevloek. Dis die beskerming van stilte.

Meer as 10 jaar gelede, was ek eenmaal in die kerk in Hermanus. Dit was die United Church se diens op die Donderdagaand voor Paas. Hulle noem dit die diens van Tenebrae – dis die Latynse woord vir duisternis of skaduwee. Die beskrywing daarvan is soos volg:

The distinctive ceremony of Tenebrae is the gradual extinguishing of candles while a series of readings and psalms is chanted or recited.

Die seremonie was pragtig. Die duisternis van die Tuin van Getsemane is herdenk. Kerse in die vensterbanke van die kerkie is met elke skriflesing wat deur die gemeentelede self hanteer is, uitgedoof, totdat die kerk in algehele duisternis was. In totale stilte is een groot kers voor in die kerk opgesteek – die hoop op die Opstanding.

So was dit ook. In die Tuin van Getsemane is die werklike oorwinnig behaal. In die diepste duisternis is die oorwinning van die Lig sonder twyfel sigbaar.

Tydens hierdie Paastyd, moenie die tyd van stilte vergeet nie. Die rasionele kalmte waarmee die duisternis van die Seun van God in Sy doodsoomblik herdenk word. Die oënskynlike oorwinning van verskrikking, met die seker wete – die Opstanding volg. Lewe en Lig seëvier!

Volgende week – die opwekking van Lasarus. Gebeure kort voor die Paasfees van daardie tyd, lei tot die kritiek en veroordeling wat die kerkleiers opsweep om Jesus se teregstelling te beplan, wat kort daarna plaasvind. Lasarus se triomfantelike oorwinning oor die dood op grond van die stem van Jesus wat hom uit die kloue van verskrikking uitroep.