186. Die Kruis en die Graf.

[Johannes 19:17-42]

DIE KRUIS

‘n Kruisdood was grusaam.  Selfs die Romeine wat dit moes uitvoer het gedink daar is niks erger nie.  Geen Romeinse burger is gekruisig nie.  Die doodstraf vir ‘n Romein was onthofing of die gifbeker as gedwonge selfdood.  Kruisiging was vir slawe en kriminele.  Die kruis was oorspronklik ‘n Persiese teregstellingsmetode.  Die motief vir so ‘n wrede dood was dat die bloed van ‘n krimineel so afstootlik was dat dit nie die aarde kan besmet nie. Die Kartagiërs in Noord-Afrika het dit by die Persiërs oorgeneem.  Deur hulle het die Romeine die praktyk leer ken.

Jesus is doodgemaak deur die ergste wat die antieke wêreld kon opdink.

Die teregstelling het gewoonlik onmiddellik na die skuldigbevinding plaasgevind.  Die slagoffer moes sy eie kruis dra.  Na geseling met die sweep soos beskryf in die vorige Bodemklippe, het die bloedige optog na die plek van teregstelling vertrek. Voor die gevangene het ‘n soldaat met die aanklag geloop.  Die optog is deur soveel strate as moontlik gelei as ‘n waarskuwing vir ander, maar ook vir moontlike tersydestelling.  Indien enigiemand na vore sou kom en die teregstelling betwis, sou die hele verhoor van voor af begin.  Niemand het vorentoe getree om as getuie vir Jesus se goeie dade te dien, toe hy so verswak en bebloed die Via Dolorosa moes stap.

In Jerusalem is die teregstellingsheuwel Golgotha (Hebreeus) genoem.  Dit beteken letterlik die skedel.  Dit kan wees dat die heuwel soos ‘n skedel gelyk het, maar ook omdat die gekruisigdes nooit die eer van ‘n graf kon hênie.  Die lyke is op ‘n mens-ashoop gegooi vir die honde en die kraaie tot net die kaalgevrete bene oorgebly het.  Dit kon dae neem voordat iemand sterf aan ‘n kruis.  Die Jode het egter altyd teen die aand die dooies begrawe. ‘n Hoop lyke net buite die stad moes vir die Jode ‘n bitter aanstoot gewees het.

Bebloed en verswak het Jesus deur die strate gestrompel.

Sy “misdaad” is in Hebreeus, Grieks en Latyn geskryf.  Dit was die drie groot nasies van daardie tyd.  Saam moes hulle talente die wêreld ‘n beter plek gemaak het:  die Romeine met regering en administrasie, die Grieke met filosofie en kuns en die Hebreërs met die waarheid van God.

Jesus was the supreme beauty and highest thought of God.  In him was the law of God and the kingdom of God. In him was the very image of God. All the world’s seekings and strivings found their consummation in him.  It was symbolic that the three great languages of the world should call him king. [William Barclay]

Die opskrif bokant die kruis was ‘n irritasie vir die Jode.   Pilatus het dit met opset gedoen.  Die Joodse leiers het hom gevra om dit te verander.  Hy het geweier en gesê: Wat ek geskryf het, het ek geskryf. Hoewel sy woorde sterk was, het hy nogtans ‘n onskuldige man ter dood veroordeel.

Die soldate het altyd die klere van die gekruisigde gekry.  Gewoonlik was vier soldate nodig vir ‘n kruisiging.  Daar was meestal vyf items van klere – skoene, ‘n tulband, ‘n gordel, ‘n kleed en ‘n bokleed.  Hulle het met dobbelsteentjies die klere verdeel.  Die bokleed was moeilik verdeelbaar aangesien dit in een stuk geweef was en nie opgesny kon word nie.  Hulle het seker maar altyd dobbelsteentjies byderhand gehad om die ure om die kruis met ‘n speletjie te verwyl.  Hulle moes die liggaam bewaak ingeval iemand die persoon van die kruis afhaal of vinnig doodmaak om sy lyding te verkort.  Die soldate was dikwels dronkerig.  Die aanbeveling aan ‘n soldaat wat nog nooit iemand gekruisig het nie, was om alkohol byderhand te hou.

Hulle afsydigheid teenoor die wreedheid is skokkend.

Raak dit julle nie, julle almal wat met die pad verbygaan? Kyk tog self of daar ‘n smart is soos die smart wat oor my gekom het, wat die Here my aangedoen het die dag toe sy toorn losgebreek het. (Klaagliedere 1:12)

Die bokleed wat in een stuk geweef is, is presies soos die een wat die Hoë Priester gedra het.  Die funksie van die Hoë Priester was om die mense en God te verbind. Die Latyn vir priester is Pontifex, wat brugbouer beteken.  Dit is presies wat die kruis gedoen het; dit was die brugbouer na die teenwoordigheid van God.

Die verdeling van Sy klere is in Psalm 22:19 voorspel.

Daar was vier vroue by die kruis; drie van hulle met die naam Maria.  Jesus se ma en haar suster Salomé, Maria van Magdala en Maria die vrou van Klopas, wie se identiteit nie heeltemal seker is nie, hoewel sy in Matteus (28:1) en Markus (16:1) ook genoem word.

Dit was altyd gevaarlik om met die misdadiger geassosieer te wees. Die vroue se toewyding en liefde het hulle vrees oorkom.  Hulle was daar by Hom, in Sy teenwoordigheid tot op die heel einde.

Sy ma se teenwoordigheid is te wagte, hoewel nogtans ‘n risiko.  Sy ma se suster, Salomé was die ma van Jakobus en Johannes (Markus 15:40; Matteus 27:56).  Sy is die een wie oor haar seuns se posisie in Jesus se koninkryk gevra het.  Sy is deur Jesus tereg gewys. Nogtans vind ons haar hier by die kruis.  Dit wys op Jesus se volmaakte liefde waarin Hy ons korrigeer sonder om pyn, skande of vernedering te veroorsaak.

Maria van Magdala is die vrou wat in Markus 16:9 en Lukas 8:2 genoem word.  Jesus het sewe duiwels uit haar gedryf.  Hy het haar lewe gered.

Selfs daar aan die kruis, vergeet Jesus nie Sy verpligting as die oudste seun nie.  Hy maak voorsiening vir die versorging van Sy ma en vra Johannes, sy neef en getroue volgeling om na Sy ma om te sien.

Johannes se teenwoordigheid spreek ook van liefde wat vrees oorkom.  Dit was regtig braaf om daar saam met die vroue gesien te word.  Die groepie was daar toe meeste ander misdadigers alleen sou gewees het.  Jesus was hoegenaamd nie die gewone misdagdiger wat aan ‘n kruis sterf nie.

Jesus het gesê Hy is dors. Dit beklemtoon die versrkriklike pyn waarin Hy moes verkeer.  Sommige mense dink Jesus was ‘n spookagtige bonatuurlike mens, maar Hy was ten volle mens.

In Psalm 69:22 word die suurwyn voorspel: toe ek dors was, wou hulle my asyn laat drink.

 Hy het sekerlike bietjie water verwag, maar hulle het hom die gewone mengsel van suurwyn en gal gegee om die pyn te verlig.  Toe Hy dit proe het Hy dit geweier.

Die ander Evangelies noem dat Jesus met ‘n groot stem uitgeroep het toe Hy sterf.  Hulle sênie die woorde nie (Matteus 27:50; Markus 15:37; Lukas 23:46), maar Johannes wel. Jesus het nie in moedelose nederlaag gesterf nie.  Sy stem was sterker as wat mens van ‘n sterwende man sou verwag.

Die woorde: dit is klaar is een woord in Grieks = tetelestai.  Dit beteken ook uitroep.  Jesus is dood toe die prys betaal is.  God het gesê dit is genoeg.  Hy het Sy kop teruggeleun asof Hy in ‘n rus ingaan nadat Sy werk gedoen is.

DIE GRAF

Die Romeine het nie liggaam van ‘n gekruisigde begrawe nie.  Soms het die lyk vir dae aan die kruis gehang.  Daarna is dit vir die honde en die kraaie op ‘n ashoop gegooi. Die Jode het die aand van die dag van dood begrawe (Deuteronomium 21:22-23).

Die dag na die kruisiging was die Sabbat. Die begrafnis moes voor sononder gebeur.  Soms het die Romeinse soldate die sterwende se bene gebreek sodat hulle gouer sterf.  Hulle het dit gedoen met die twee misdadigers wat weerskante van Jesus gekruisig is.  Toe hulle dit met Jesus wou doen, was Hy reeds dood.  In Numeri 9:12 word dit gesêdat nie een been van die Paaslam gebreek sal word nie.

Om seker te maak dat Jesus wel dood is, het ‘n soldaat sy spies in Jesus se sy gesteek.  Daar het water en bloed uitgekom, ‘n seker teken van dood, maar ook die teken van ‘n baie siek man.  Hy het letterlik ons siekte ook op Hom geneem.  Nog ‘n profesie sou vervul word:

Maar oor die koningshuis van Dawid en oor die inwoners van Jerusalem bring Ek ‘n gees van welwillendheid en van berou: hulle sal na hom kyk vir wie hulle doodgesteek het en hulle sal oor hom treur soos ‘n mens treur oor ‘n enigste kind, hulle sal oor hom huil soos ‘n mens oor ‘n oudste seun huil. (Sagaria 12:10)

Sommige van die kommentare skryf oor die moontlikheid dat Jesus letterlik van ‘n gebroke hart gesterf het.  Wanneer die hart bars, meng die bloed met die vloeistof om die hart.  Water en bloed het uitgekom toe hulle Hom steek.

Johannes was ooggetuie van alles. Dit is die simbool van waterdoop en die bloed wat red.

Die dissipels was arm en ‘n ordentlike begrafnis was vir hulle buite die kwessie.  Twee mense het na vore gekom.

Josef van Arimitea was ‘n lid van die Sanhedrin en ‘n dissipel van Jesus.  Hy het sy dissipelskap in die geheim uitgeleef maar nou onbeskaamd na vore getree.  Nikodemus was die nagtelike besoeker van Jesus (Johannes 3), ‘n Fariseër en ‘n lid van die Sanhedrin.

Beide van hulle is met opset uit die groep gelaat wat in die nag in die huis van die Hoë Priester vir die verhoor van Jesus vergader het.  Die Sanhedrin het nooit in die nag ontmoet nie.  Die Hoë Priester het dus die verskoning gebruik om te sê dat die dringendheid van die verhoor  buitengewoon was en dus nie vir al die lede nie.  Hy het heel moontlik geweet hy teenstand van hierdie twee lede sou gehad het.  Die duistere werke van die Raad moes onder die bedekking van duisternis plaasvind.

Josef het onbeskroomd die Romeinse owerhede genader vir toestemming om Jesus van die kruis af te haal.  In Sy dood het Hy mense na Hom getrek (Johannes 12:32).

Twee prominente leiers het hulle reputasie en status in die gemeenskap oorboord gegooi om Jesus met hulle gesag en welvaart te eer.

Dikwels konfronteer die dood ‘n mens met die basiese beginsels wat die lewe bepaal.  Oppervlakkigheid maak plek vir erns.

Die dood is ‘n intieme ondervinding met God in die onsienlike.  Jesus het teruggetree in die onsienlike van waar Hy gekom het.  Drie dae…

 

 

171. Verwarring soek sekerheid.

  1. Verwarring soek sekerheid.

[Johannes 12]

Weet ons werklik wat duisternis is? As daar hoegenaamd geen hoop vir ingrype of uitkoms is nie. Ek wonder of ons moderne westerse wêreld, waarvan die Christendom en die leer van ‘n almagtige God so ‘n integrale deel van die kultuur is, dat dit “daar” is selfs al glo ‘n persoon glad nie, weet watter verwarring die baie gode van die Griekse en Romeinse mitologie gebring het? Daar is soveel onbestendigheid in die denke oor die dieper dinge in die lewe. Wat is lewe? Wat is liefde? Wat is gevoelens? Wat is moraliteit? Wat is invloed? Net sodra hierdie denke ingewikkeld raak het die antieke wêreld ‘n mistiese verklaring probeer formuleer. Hoe is ons veronderstel om te lewe? Is daar ‘n perfekte lewe bereikbaar? Hoe kan dit bereik word?

Die Grieke het diep gedink. Hulle is vandag nog daarvoor bekend. Hulle filosowe het diep spore in die geskiedenis getrap, lank voor Jesus se lewe op aarde en is vandag nog bekend. Plato, Sokrates en Aristoteles is welbekende name in ons kultuur. Veral Plato het geskryf oor die onsienlike wêreld as perfekte replika van wat ons leef en die enigste manier om daar te kom is die dood.

Dit is in hierdie atmosfeer waarin Johannes skryf. Soos ons in die eerste hoofstuk van die Evangelie opgemerk het, skryf Johannes indirek om die Plato-denke te antwoord met die bekendstelling van Jesus as logos. [Bodemklippe 132]

Hier in Johannes 12:20-26 vra die Grieke na Jesus. Op hierdie stadium van sy lewe, woon Johannes in Efese en skryf met die Grieke in gedagte. Hy skryf in die besonder oor hierdie insident. Die Grieke was entoesiastiese reisigers in daardie tyd. Hulle was oral, Sommige het vir handel en besigheid gereis en ander vir filosofiese redes op soek na waarheid, wysheid en nuwe idees.

Hulle het veral die godsdienste van die wêreld ondersoek. Hulle soekende denke het na Jesus gevra.

Dit is weer eens Andreas wat hulle na Jesus toe bring. Miskien het hulle met Philippus gepraat omdat hy ‘n Griekse naam het, maar Philippus het hulle na Andreas toe gebring. Andreas het geweet dat Jesus altyd oop is vir vrae en ondersoekende denke. Hy het hulle met vrymoedigheid na Jesus toe gebring wat altyd bereid was om in gesprek te tree.

Jesus sê dat die krisis (die uur) het gekom en praat van die dood, wat vir die Grieke besondere betekenis gehad het. Hy noem Homself die Seun van die mens volgens Daniël 7:13. In Daniël se visioen is die wêreldmagte as wilde diere beskryf, wreed en verterend. Die nuwe koninkryk was sagmoedig en genadig, soos niks wat ooit was nie. Die simbool daarvan was ‘n mens, nie ‘n dier nie.

Die Jode het die Seun van die mens verwag. Soveel van die literatuur in die “profetiese stilte” in die 400 jaar tussen die Ou en Nuwe Testamente, het die droom lewend gehou. Hy sou die onoorwinlike heerser van God wees. Die Grieke het natuurlik geen Messiaanse verwagting gehad nie.

Jesus het met die Jode gepraat oor die kruis en sy glorie deur die kruis en hulle het dit misverstaan. Hy het gepraat oor offer en dood en hulle was nie bereid om te luister nie. Sy woorde het nie sin gemaak nie.

Aan die Grieke het Hy verduidelik dat lewe kom deur die dood net soos die koringkorrel, begrawe in die grond, daarna kom lewe, groei en vrug.

Om dood te wees vir jouself is die enigste weg na insig en begrip.

 Jou selfsug en eie belang maak jou ongeskik vir diens. . (Markus 8:35; Mattheus 16:25; Lukas 9:24;17:33)

Mense wat dien is groot in die koninkryk van God. Vir Jesus was Sy weg na glorie in die kruis.

Jesus se woorde oor lewe en dood het die grense van denke geskuif.

Johannes vertel ons nie van Getsemané nie. In hierdie volgende gedeelte (12:27-36) beskryf hy Jesus se pyn oor wat voorlê. Dit is waarlik durf – om te weet watter wreedheid voorlêen nogtans gehoorsaam te wees.

Sy woorde word die triomfantelike oorwinning oor die mag van die bose.

“Nou is Ek diep ontsteld. En wat moet Ek sê? Moet Ek sê: Vader, red My uit hierdie uur? Maar juis hiervoor het Ek gekom, vir hierdie uur.

 Hy bring die hemelse perspektief. Hy word die uiterste redder van mense en groter as wat enigiemand ooit kon voorsien.

Toe het daar ‘n stem uit die hemelgekom: “Ek het my Naam verheerlik, en Ek sal dit weer verheerlik.”

Die mense wat daar gestaan en dit gehoor het, het gesê dat daar ‘n donderslag was.Ander het gesê: “’n Engel het met hom gepraat.”

Vrees word oorwin by die hoor van God se stem. Die Jode het geglo dat God direk met die ou profete soos Samuel, Elia en Moses gepraat het. Teen die tyd van Jesus se lewe op aarde het niemand dit meer geglo nie. God se stem was duidelik hoorbaar by Jesus se doop (Markus 1:11), op die Berg van Verheerliking (Markus 9:7) en nou weer om Hom te versterk voor die kruis,

God praat met enigiemand wat gewillig is om te luister.

Daniël 7 praat van ‘n ewigdurende koninkryk. Hoe kon dit in die kruis eindig? Hy was veronderstel om die Prins vir tyd en ewigheid te wees ((Esegiël 37:25). Die heerskappy sou op Sy skouers wees (Jesaja 9:7). Hy sal op die troon van al die geslagte regeer (Psalm 89:5).

Jesus se dood aan die kruis sal Hom kroon in die harte van mense vir ewig. Dit was so anders as enigiets wat hulle kon verwag. Die kontras van Sy lewe teenoor die gemeenskap waarin Hy gebore is, het die geskiedenis vir altyd verander. Hy was nie net nog ‘n oorwinnaar wat die stryd gestry het en ‘n groot oorlog gewen het nie. Hy was die Oorwinnaar van alle tye en alle stryd.

Hy het lig in duisternis belowe en die skaduwêreld van die dood in die kollig geplaas. Die lewe van vrees, twyfel, verwarring en hartseer is nie die storie van die lewe in Jesus nie. Hy bring lig en vreugde in die gebrokenheid van hierdie lewe wat ewig standhou.

Johannes haal Jesaja 53:1-2 en 6:9-10 in die volgende gedeelte (12:37-41) aan. Dit gaan oor die ongeloof en moedswillige blindheid van die mense.

[Jesus noem dit dikwels in Matteus 13:14,15; Markus 4:12; Lukas 8:10 asook Paulus in Romeine 11:8; 2 Korintiërs 3:14]

Daar is altyd mense wat nie glo nie. Jesaja se hart het gebreek oor die ongeloof van die mense.

Vir die ou profete was God die bron van alles – selfs ongeloof. Hulle kon dit nie anders verklaar nie. God is groter as sonde – so ongeloof moes uit God kom.

In 12:40 is ‘n groot waarheid. Daar is niemand so blind soos hy wat nie WIL sien nie. Wanneer jy kies som nie te sien nie, is jou oë blind en jou hart hard.Die lewe maak nie sin nie en niks het betekenis nie. Begrip en wysheid is reeds verlore.

Daar is geen openbaring sonder belydenis nie.

Al ons besluite en keuses is ‘n Godgegewe gawe en kom uit Hom. Daarom is die verwerping van Sy genade so kragtig. Ons keuses vorm ons lewes. Ons het vrye keuse sodat ons kan liefhê. Sonder vryheid is liefde nie moontlik nie. Hy het die kruis gekies. Hy kon die kruis geweier het. Liefde het Hom laat kies.

Daarom verander ons as ons Hom kies en die kragtige oorwinning aan die kruis.

In die volgende gedeelte (12:42-50) word die skrikwekkende eiebelang en lafaardagtige optrede van die mense beskryf. Hulle het dalk geglo, maar kon dit nie verklaar nie. Hulle het die kerk gevrees.

Geheime dissipelskap is net nie moontlik nie. Iemand het gesê: “either the secrecy kills the discipleship, or the discipleship kills the secrecy.”

Dit was altyd die vrees om te verloor wat hulle bymekaar gemaak het. Hulle het besittings en status bo God gestel. Wat die mense sêwas lewensbelangrik. God is die Regter en oordeel oor die ewigheid. Hy kyk met ‘n hemelse perspektief en so moet ons ook. God oordeel in liefde en Hy oordeel regverdig. As jy die mense se opinie kies, dan oordeel die mens jou – met jaloesie, haat en onregverdigheid.

Die woorde wat Jesus hier praat is die laaste woorde wat Hy in die publiek praat. Hy vertel die mense van Sy vader. Hy praat nie oor Homself nie. In Hom word die mense aan God bekendgestel. As hulle na Hom luister, hoor hulle die stem van God.

Jesus het gekom om te red – God wil red. Liefde red. Maar…daardie selfde liefde oordeel die verwerping daarvan.

Waarheid sal oordeel. As jy weet wat die regte ding is om te doen, en jy doen dit nie, sal die waarheid oordeel.

Ons eie kennis sal ‘n getuie teen ons wees.

GEBED: Here, praat met my. Wys my die hart van Marta, Maria, Judas, die mense, die Fariseërs en die Sadduseërs, die kerkleiers en die Grieke wat waarheid soek. Laat die impak van die voorbeelde my ondderrig. Help my om te leer en te weet.

Wys my my wapens teen God, my harde skilpaddop-hart, my obsessie met status en welvaart en ander struikelblokke wat God se stem verdof. Help my om my liefde te leef en uit te druk en betekenisvol in my gemeenskap op te tree.

 

Jesus wys my JESUS.

 

169. God in aksie.

[Johannes 11]

Wat is ‘n wonderwerk? Dit is ‘n gebeurtenis in die lewe van ‘n mens wat net in bonatuurlike terme beskryf kan word. Die amptelike definisie beklemtoon die misterieuse aspek van ‘n hoogs onwaarskynlike of buitengewone verskynsel.

‘n Wonderwerk is ‘n verrassende en welkome uitkoms wat nie met natuurlike of wetenskaplike wette verduidelik kan word nie en daarom  as die werk van ‘n goddellike wese beskou word.

Dit is verrassend en welkom, ‘n positiewe uitkoms. Dit is die teenoorgestelde van die krisis of omstandighede wat aanleiding gegee het tot die noodsaaklikheid van die wonderwerk. DIt is met ander woorde die onverduidelikbare uitkoms uit ‘n katestrofiese, harverskeurende situasie.

‘n Wonderwerk is God in aksie. Dit is ons liefdevolle Vader, almagtige Skepper-God, wat intree en die onmoontlike vir ons doen, tot ons voordeel. ‘n Wonderwerk is ‘n welkome verligting waar menslike verligting nie moontlik was nie.

Wonderwerke is antwoord op gebed.

God is ‘n misterie wat in die onsienlike realm bestaan. Hoe sal ons Hom vind en Hom in aksie “sien”? God is die God van sy mense. Hy is aktief in Sy gemeenskap. Dit is Sy werk in en om die mense waarin ons Hom “sien”.

William Barclay verduidelik hoe ‘n rabbi die teks van Deuternonomium 13:4 uitlê. Die Skrif stel dit so:

Jy moet getrou bly aan die Here jou God en Hom eer, jy moet sy gebooie gehoorsaam en na sy bevele luister, jy moet Hom dien en aanhang.

Om die Here aan te hang is om te doen wat Hy doen. Hy werk onder die armes (Genesis 3:21), Hy besoek die siekes (Genesis 18:1), Hy troos die treurendes (Genesis 25:11), Hy begrawe die dooies (Deuteronomium 34:6). In al hierdie dinge vind ons ons eie rol in die gemeenskap, deur te doen wat Jesus doen.

In hierdie gedeelte van Johannes 11:17-27 ontmoet ons die huishouding van Jesus se vriende in Betanië. Marta tree volgens  haar karakter wat ons al ontmoet het, op (Lukas 10:38-42).  Sy hou van aksie. Maria sit stil. Marta hardloop Jesus tegemoet en praat haar hart oor haar lippe. Sy spreek haar verwyt teenoor Jesus uit en tog haar geloof, hoewel sy teleurgesteld is.

Here, as U hier was sou my broer nie gesterwe het nie.

In haar woorde vra sy Jesus waarom Hy so laat is. As Hy gekom het toe sy die boodskap gestuur het, sou haar broer gelewe het. Tog is daar geloof in haar woorde dat God sal doen wat Jesus vra.

Marta noem die algemene opstanding in die laaste dae. Dit is heel belangrike woorde van Marta.

Een van die merkwaardige dinge in die Bybel is dat die Ou Testament se geloofshelde nie werklik in die lewe na die dood geglo het nie. Hulle het geglo dat almal, gelowig of nie, na die doderyk gaan wat hulle Sheol of Hades genoem het. Die doderyk word soms verkeerdelik methelvertaal, maar dit was nie ‘n plek van marteling nie, eerder ‘n skaduland van blote bestaan, vreugdeloos en kragteloos, amper spookagtig. (Psalms 6:5; 30:9)

Hiskia treur oor die profesie dat hy sal sterwe en sê:

In die doderyk kan niemand U loof nie, geeneen wat dood is, kan U prys nie; niemand in die graf dink aan u trou nie!  (Jesaja 38:18)

In die Psalms (16:9-11 en 73:23-24) wil die Psalmis glo dat nie eers die dood hom van God kan skei nie. Hierdie ewige hoop vind ons in Job. In sy smart en siekte roep Job uit:

MAAR ek, ek weet: My Verlosser leef; en Hy sal as laaste oor die stof opstaan.

En nadat hulle so my vel afgeskeur het, sal ek nogtans uit my vlees God aanskou; (Job 19:25,26, OAB)

In die tyd van Jesus, het die Sadduseërs nie in die lewe na die dood geglo nie, maar die Fariseërs en die meerderheid van die Jode het wel.  Die dooies het God gesien en is nie eers dooiesgenoem nie, maar die lewendesom dat hulle by God was.

Dit is na hierdie geloof wat Marta uitreik.

Jesus antwoord haar met een van die mees lewegewende EK IS-uitsprake.

Ek is die Opstanding en die Lewe.

Ons geloof in Hom gee lewe en Sy lewe maak geen voorsiening vir dood in enige vorm nie – geestelik, fisies of op sielsvlak.

Not even a lifetime’s thinking will reveal the full meaning of this; but we must try to grasp as much of it as we can.[William Barclay]

Daar is lewe na die fisiese dood op aarde. Die dood is nie die einde nie. Die dood is slegs ‘n deur na die onsienlike.

Die fisiese dood is die sonsopkoms, die dagbreek van die Ewigheid.

Dit was die gewoonte, veral vir vroue, om die graf te besoek en daar te treur op elke moontlike geleentheid vir ‘n week na die begrafnis. Maria se groet aan Jesus was presies dieselfde as Marta s’n.

‘n Mens moet in gedagte hou dat dit nie ‘n sagte ween en traan wegpik geleentheid is nie. Dit was meer ‘n histeriese weeklaag en skreeuende uitroepe van hartverskeurende rou. Vir die Jode was so ‘n onbevange gehuil ‘n teken van eer aan die dooie.

Jesus is diep geraak. Die woord wat gebruik word is: embrimasthai.

Die woord word drie maal op ander plekke in die Nuwe Testament gebruik. Dit beteken om ‘n streng opdrag te gee, of ‘n skerp vermaning uit te spreek.

Hoekom was Jesus kwaad?  Daar word bespiegel dat Jesus bewus was van die voorgee en vals, opgewerkte hartseer van die mense. In die gewone Grieks beteken embrimasthai ‘n perd wat snork. So ‘n diep emosie het in Jesus geroer dat Hy ‘n kreun laat hoor het.

Hierdie is ‘n wonder van Jesus se lewe en die wyse waarop die Evangelieskrywers dit beskryf, is merkwaardig. Jesus was so betrokke by die mense dat Sy emosie geraak is.

Johannes skryf hierdie Evangelie sodat ons die denke van God in Jesus kan sien.Vir die Grieke was een van die belangrikste kenmerke van ‘n god dat hy totaal bo emosies was en geen gevoel kon ervaar of uitleef nie.

Emosie is die gevolg van ons reaksie op mense en omstandighede. Dit beteken dat iets buite onsself beheer oor ons kry. Niemand kan beheer oor ‘n god hênie, daarom moet ‘n god of opperwese geen emosie toon of ervaar nie en heeltemal bo dit wees.

Die Grieke het in ‘n passielose, neutrale, geïsoleerde opperwese aangehang.

 Wat ‘n wonder-beeld het Jesus geleef! God is betrokke, aangeraak. God het lief. Hy gee om. Hy is diep geraak in jou hartseer omdat Sy liefde vir jou Hom na jou toe trek met ‘n onvoorwaardelike betrokkenheid om beter te maak, gesond te maak en uit te red.

Die gewone graf in Palestina was ‘n spelonk-tipe opening uit rots gekap. Die liggaam is in linne toegedraai. Die kop is apart toegedraai. Voor die opening was daar ‘n groef in die grond waarin ‘n groot klip gerol is om die graf toe te maak.

Jesus vra dat hulle die steen moet wegrol. Marta het sekerlike gedink dat Jesus sy vriend ‘n laaste maal wil sien, maar sy het nie gedink dis ‘n goeie idee nie. Lasarus was al vier dae in die graf en in daardie hitte het die liggaam heel moontlik al begin ontbind. Daar het ‘n bygeloof bestaan dat die siel van ‘n dooie mens drie dae om die graf vertoef om dalk weer in die liggaam in te gaan, maar na drie dae finaal vertrek. Na vier dae was die gesig ook sekerlik nie meer herkenbaar nie.

Jesus spreek die opdrag waarteen selfs die dood geen mag het nie.

Lasarus kom uit!Dit was sekerlik nogal ‘n gesig om die toegedraaide figuur uit die graf te sien struikel. Jesus moet vir die mense sêom hom los te maak. Almal het sekerlik versteend gestaan en staar, te bang om te beweeg.

Die oomblik wat Jesus die woorde gespreek het, het die krag van God deur Hom gevloei. Die wonderwerk was tot eer van God, net soos in Elia se gebed:

 Antwoord my, Here, antwoord my tog dat hierdie volk kan besef dat U, Here, God is, en dat dit U is wat hulle harte weer tot U bekeer.”(1 Konings 18:37)

In die ander drie Evangelies is daar stories oor die mense wat uit die dood opgewek is. Jaïrus se dogtertjie (Matteus 9:18-26; Markus 5:21-43; Lukas 8:40-56) en die weduwee van Naïn (Lukas 7:11-16). In beide gevalle het Jesus hulle opgewek kort na hulle dood verklaar is. In die warm klimaat van Palestina het begrafnisse vinnig op dood gevolg en somtyds het mense in die graf uit ‘n koma wakker geword. Die mense is dalk deur Jesus van ‘n wrede dood in ‘n graf gered. Argeologiese opgrawings het bewyse van mense wat van binne af uit ‘n graf wou kom.

Daar was egter geen ander geval van ‘n persoon wat vier dae dood was en toe weer lewe nie.

Die Sanhedrin is bymekaar geroep om die geval te bespreek. Die wonderwerk van Lasarus se opwekking het hulle gedwing om drasties op te tree.

Die Sanhedrin was beide Fariseërs en Sadduseërs. Die Fariseërs was nie polities nie. Hulle het die Wet van Moses geleef as voorbeeld vir die ander mense. Die Sadduseërs was polities. Hulle was welvarend en het geleef soos die aristokrasie. Hulle lewenswyse moes natuurlik ten alle koste beskerm word en daarom het hulle met Rome saamgewerk. Die Sadduseërs het die praatwerk in die Sanhedrin gedoen.

Hulle was berug vir hulle ongeskiktheid en beledigings. Hulle houding het in sterke kontras met die optrede en woorde van Jesus gestaan.

Jesus was ‘n wesenlike bedreiging vir hulle rykdom en status. Sy volgelinge kon onrus veroorsaak en Rome was wreed ongeduldig met opstande en sou die Sadduseërs blameer. Die vraag of Jesus die waarheid praat en werklik van God gestuur is, was nie eers ter sake nie.

‘n Mens kan sy eie karakter bo die wil van God verhef.

Die geskiedenis bewys die dramatiese ironie. Die Sadduseërs wou van Jesus ontslae raak om hulle mag te behou, maar 70nC het die Romeine genoeg gehad van die onrustige, moeilik-beheerbare Palestina en Jerusalem met die grond gelyk gemaak net soos Jesus voorspel het. Sou dinge nie anders uitgedraai het as hulle Jesus aanvaar het nie?

Kajafas, die Hoë Priester, maak hierdie ironiese stelling:

… dat dit tot julle voordeel is dat een man vir die volk sterwe en nie die hele nasie verlore gaan nie.”

Die Hoë Priester moes God namens die volk nader. Moses het die raad aan Joshua gegee (Numeri 27:18-21)

God praat soms deur mense wat onbewus is van die groter impak van hulle woorde – soos in hierdie geval.

Jesus het inderdaad vir die hele volk gesterf.

Teen hierdie tyd het mense al begin aankom vir die Paasfees in Jerusalem. Die Jode moes seremonieel rein wees vir die Fees en kon daarom nie aan ‘n lyk vat nie.

‘n Mens kan jou net die gepraat voorstel. Die mense het geweet wat aangaan. Hulle het altyd belanggestel in iemand wat die owerhede met durf teenstaan. Dit was ‘n kwessie van lewe en dood.

Die gevolgtrekking van die gepraat was dat Jesus onder geen omstandighede in Jerusalem sal wees nie. Dit was onmoontlik om die Joodse leiers en die Romeinse owerhede te konfronteer.

Maar…hulle het Jesus onderskat. Niks op aarde sou Hom stop. Hy het openlik Jerusalem binnegekom in ‘n triomfantelike prosessie met al die aandag op Hom. Hy het bewys Hy het die dood oorwin.

Die slegste scenario kon Hom nie keer nie.

 

 

 

 

 

168. Dood, wie is nou bang vir jou?

[Johannes 11]

Dit is nou maar die een sekerheid van die lewe. Dood volg op lewe op aarde. Sedert die eerste mens en dier begin asemhaal het, was die dood ‘n werklikheid en daarby nog ‘n misterie wat vrees skep en hewige filosofiese debat ontlok. Oor eeue en eeue worstel die mens met die dood. Al wat ons weet is die eensydige stories van mense met ‘n ondervinding van ‘n wasige visioen wanneer hulle in ‘n doodsgreep “oorstap” en daarna weer wakker word met ‘n wonder-vertelling van iets buite ons realiteit.

Die misterie van die dood behoort aan God. So word ons beveel in Deuteronomium 29:29 (The Message):

God, our God, will take care of the hidden things but the revealed things are our business. It’s up to us and our children to attend to all the terms in this Revelation.

Lewe op aarde het genoeg om te hanteer. Ons werk, maak kinders groot met waardes en durf om die volgende geslag te versterk, ons bekommer oor ons aarde en strek ons hande uit as die liefdeshand van God na die onmeetlike pyn en lyding van die gemeenskappe rondom ons. Dit is genoeg om ‘n verantwoordelike lewensuitkyk voluit besig te hou. Hoe kan ons nog oor die dood bekommer?

Tog is die dood deel van ons daaglikse lewe. Soms word dit in somber afwagting verwelkom wanneer ‘n ouer persoon uit lyding verlos word. Ongelukke en misdaad skok en traumatiseer die geliefdes wanneer die dood ‘n pynlike en onverwagse uitklophou is, wat ons innerlike wese verbrysel met wrede onomkeerbaarheid.

Dood is so deel van ons bestaan. Laat ons dan noukeurig let op die besonderhede van Jesus se hantering van dood, wat so ‘n vreesaanjaende wreedheid in jonk en oud se realiteit in ou Palestina gedurende die eerste eeu was.

Die woorde wat Hy gebruik om die situasie te beskryf wys op die oorwinning wat Hy gebring het. Hy het altyd van die dood gepraat as slaap…

Lazarus en sy susters het aan Jesus ‘n tuiste verskaf. Jesus het self gesê dat Hy geen huis het nie (Lukas 9:58), maar daar in Betanië het Hy ontspan. Hierdie drie mense het Hom waarlik lief gehad en Hy kon daar by hulle ‘n welkome ruskans kry, weg van die skare.

Die naam Lasarus beteken God is my hulp. Lasarus het siek geword en sy susters het ‘n boodskap aan Jesus gestuur dat hy siek is. Let wel, hulle het nie gevra dat Jesus moet kom nie. Hulle het Jesus laat weet en vertrou dat Hy sal kom. Dit was voorveronderstel, sonder om te vra. Hulle nood sou Hom laat kom.

Dit is genoeg dat Jesus weet. Jesus sou nie Sy siek vriend ignoreer nie. Jesus was nie ontsteld of haastig nie. Hy het Sy Vader geken en geweet dat Hy enigiets kan hanteer.

Die krag van gebed is dat jy weet Hy weet. Die Bybel sê God weet alles en Hy weet wat ons nodig het, nog voor ons vra. Ek weet uit jare se getuienis dat Hy beter weet wat ek nodig het as ek self. Selfs my noodlysie is onvolmaak.

Wanneer ons bid, dan verwag ons die glorie van God in aksie.

Jesus maak ‘n verklaring wanneer Hy die boodskap kry. Wat ‘n wonder-antwoord op ‘n noodroep!

Hierdie siekte sal nie op die dood uitloop nie, maar op die openbaring van die wonderbaarlike mag van God sodat die Seun van God daardeur verheerlik kan word.”

Jesus praat van Sy kruisdood as Sy verheerliking (Johannes 7:39). Toe die Grieke Hom kom sien het, het Hy ook gesê dat Sy uur van glorie en verheerliking nog nie gekom het nie (Johannes 12:23).

Is hier nie die wonderbare versekering dat die dood nou verbind word met die glorie van ons Jesus nie?

Hy praat in Johannes 12:16 van die koringkorrel wat moet sterf om te lewe. Johannes noem dat die dissipels onthou het wat Jesus van die dood gesê het.

Dit is in die mate wat ons eie ek sterf, dat ons die glorie van God se saligmaking en redding in ons lewe ervaar.

Die kruis was Jesus se weg na glorie. Om Lasarus gesond te maak was die begin van die pad na die kruis. Jesus het die kruis aanvaar om Sy vriend te help. Dit was die prys en Hy was bereid om dit te betaal.

Hy het twee dae gewag voordat Hy na Lasarus gegaan het.

Daar word verskeie menings in die kommentare op hierdie gedeelte uitgespreek.

Jesus het gewag sodat daar sekerheid kon wees dat Lasarus werklik dood is. Dit sou die wonderwerk onderskryf. Daar was ‘n bygeloof dat die siel van ‘n mens vir drie dae om die lyk sweef . Daarna verlaat die siel finaal die liggaam en die persoon is waarlik dood.

Jesus het op Sy eie inisiatief gehandel en sou nooit onder die druk van die mense tot aksie oorgaan nie. In Kana het Hy vir Maria gesê dat Hy die wynkrisis op Sy eie manier hanteer (Johannes 2:1-11). In Johannes 7:1-10 het Jesus aanvanklik geweier om Jerusalem toe te gaan vir die Fees, maar later op Sy eie gegaan.

Dit is ons gebed: Here, hier is my nood. Ek laat dit oor aan die wysheid van die eeue om dit te doen op God se manier.

Jesus het geweet dat om Judea toe te gaan op daardie stadium was so riskant dat Hy doodgemaak kon word. Die dissipels het dit geweet en was geskok dat Hy dit oorweeg.

Jesus het geantwoord: “Is daar nie twaalf uur in ‘n dag nie? As iemand in die dag loop, struikel hy nie, omdat hy die lig van hierdie wêreld sien.

 Terwyl ons hier op aarde in die beperking van tyd leef, is dit noodsaaklik om die volheid van hierdie woorde van Jesus te verstaan.

‘n Dag kan nie eindig voor die son sak en die donker kom nie. Die tyd is vasgestel en niks kan dit verkort of verleng nie.

Daar is twaalf ure in ‘n dag. Daar is tyd vir alles wat mens moet doen. Daar is geen rede om te haas nie.

Daar is genoeg tyd, maar nie te veel nie. Ons moet die tyd gebruik. [Sien Bodemklippe 158: En jy? Wat sê jy?]

As ‘n mens in die lig loop sal hy nie struikel nie. As hy in die duisternis loop, sal hy val en seerkry. Die woorde kan twee betekenisse hê: oppervlakkig en dieper.

Die Joodse dag soos die Romeinse dag, was in twaalf gelyke ure verdeel – van sonsopkoms tot sonsondergang. Die lengte van die uur en gevolglik die dag, het gewissel ooreenkomstig die seisoen.

‘n Persoon sou nie struikel terwyl die son skyn nie, maar wanneer dit donker word kan hy nie sien nie. Die paaie was nie verlig nie. Reis was onmoontlik in die donker ure van die nag.

Dit het ook beteken dat ‘n mens die dag se werk in die lig ure moes afhandel.

Johannes gebruik duisternis om ‘n lewe sonder Jesus te beskryf. Duisternis word met boosheid in verband gebring. Hy skryf so in 13:30 toe hy sê dat Judas die brood by Jesus neem en toe in die nag uitgaan om die verraad te pleeg.

Die beperking van tyd lê aan die kern van die Evangelie. Ons tyd op aarde is beperk en daar is baie werk. Jesus sê die oes is groot en ryp en die arbeiders min.

Binne tyd is daar die wonder van betyds en die tragedie van te laat.

In die volgende gedeelte (11:11-16) sien ons weer die gewone patroon van Jesus se gesprekke. Jesus maak ‘n eenvoudige stelling wat verkeerde verstaan word. Hy verduidelik dan wat Hy werklik bedoel.

Jesus sê: Lasarus slaap. Die dissipels het gedink dis goeie nuus. Slaap was goed vir siekte. Slaap het egter ‘n dieper en meer ernstige betekenis. Jesus het vir Jaïrus gesê sy dogtertjie slaap (Matteus 9:24). Aan die einde van Stephan se steniging skryf Lukas hy het aan die slaap geraak (Handelinge 7:60). Paulus praat van die mense wat in Jesus slaap (1 Tessalonicense 4:13) en diegene wat die Opstanding meegemaak het, wat nou slaap (1 Korintiërs 15:6).

Jesus moes aan die dissipels reguit sê dat Lasarus dood is en dat dit boonop ‘n goeie ding is., Dit sou ‘n geleentheid bied waarin hulle geloof gebou word, soos nog nooit vantevore.

Die finale bewys van Jesus is God in aksie. Woorde kan faal, maar daar kan geen argument teen Sy wonderwerke wees nie. Die krag van Jesus maak die skeptiese hart, ‘n hart van geloof, maak die selfsugtige ‘n dienskneg, maak die hooghartige nederig, maak die sondaar met ‘n hopelose lewe, ‘n gelowige met ‘n toekoms en ‘n vol lewe.

Ons behoort die lewende bewys van Sy krag te wees. Ons taak op aarde is om Jesus in aksie te demonstreer.

Een teoloog het dit so gestel: “I do not like crises; but I like the opportunities which they supply.”

Dit sou nie snaaks gewees het as die dissipels op hierdie stadium geweier het om Jesus te volg nie. Hulle het besef om naby Jerusalem te kom, sou beteken dat Jesus in doodsgevaar is. Dit is Thomas wat dit uitspreek: Kom ons gaan dat ons saam met Hom kan sterwe.

Meeste Jode het twee name gehad – ‘n Hebreeuse naam vir sy eie kringe en die Griekse naam vir meer publieke gebruik.Thomas is Hebreeus en Didimus is Grieks wat tweeling beteken. So is Petrus Grieks en Sefas is Hebreeus vir rots. Tabitha is Hebreeus en Dorkas is Grieks vir gemsbok.

Thomas was dapper. Miskien was dit eerder ‘n desperate lojailiteit. Hy was egter gedetermineerd om nie op te gee nie.

Dit is waarlik dapper om presies te weet wat die slegste gebeure kan wees en selfs verskriklik bang daarvoor te wees, maar nogtans die regte ding te doen.

Death swallowed by triumphant Life!
Who got the last word, oh, Death?
Oh, Death, who’s afraid of you now?

(1 Corinthians 15:55, The Message)

 

So in die verbygaan…woorde van lewe.

Liewe Bodemklipvriende,

Ek wil graag iets heel persoonlik met julle deel.

Ons gaan volgende week voort met ons studie van Johannes.

Ons is in die middel van die heel belangrikste naweek op die Christenkalender. Vir baie jare vra ek die Here om my oor Paastyd iets nuuts van die Kruis te leer. Hierdie jaar so ver was nie altyd maklik nie en soveel dinge het gebeur wat ek nie kon voorsien nie; baie seën, baie genade maar ook hartseer.

Vir verskeie redes was ek hierdie jaar sover meer uit as tuis.

Een van die dinge wat gebeur het was die heengaan van my sussie op 11 Februarie 2018. Sy is baie ouer as ek. Ek is die jongste van vier kinders. Ons het baie jare gelede ‘n broer verloor in ‘n fratsongeluk. Dikwels as ek en sy en ons oudste broer bymekaargekom het, was ons gesprekke soos ‘n getuienisdiens waarin ons die goedheid van God in ons lewe gevier het.

Ek wil graag die fyn besonderhede van haar siekte en verswakking met julle deel as ‘n getuienis van God se perfekte tydsberekening en Sy hand in ons lewe vir bewaring en seën.

Ek was nog altyd vas oortuig dat ‘n getuienis, naas die Bybel as geskrewe woord van God, die kragtigste woorde op aarde is.

My sus het kanker geveg en gewen toe sy net 35 jaar oud was. Met radikale sjirurgie het sy kankervry geleef tot haar dood. In die verloop van verlede jaar het ons gemerk dat sy al hoe stadiger beweeg. Sy het probeer om haar aktiwiteite op te skerp en het meer en meer gestap. Tog het sy baie moeg geword.

Een dag teen die einde van September 2017 het sy Fourways Mall toe gegaan en haar kruideniersinkopies daar gaan doen. Sy het eers ‘n rukkie in die Mall rondgestap en was oppad na haar kar in die ondergrondse parkeerterrein, toe alles swart word.

Die volgende deel van die storie word vertel deur die twee mense wat in ons familie engele genoem word. Dit is die wonderbare, onverklaarbare gedetailleerde Hand van God wat ingryp en help wanneer ons dit die nodigste het. Haar lewe is met vier maande verleng waarin sy ‘n wonderlike tyd saam met haar kinders en familie oor Kersfees en Nuwejaar kon deurbring.

Ek plaas dit soos dit aan my geskryf is. Die eerste een is die storie van haar man en die tweede is sy vrou self wat skryf. Hy skryf die brief aan my twee nefies, haar seuns.

I am writing this letter to record something that can be passed on to your children and your children’s children.

This is not a mystical story of fantasy but an account of how God works in our lives, and if you doubt there is a God then try and analyze the possibility of this account being coincidence. Your mother and my wife were players in God’s plan that you all would have the time over Xmas to get together as a family almost like there was unfinished things God wanted answered.

 I am a Scot and was brought up leaning slightly to the right as a “Presbyterian” with both my feet planted firmly on the ground and definitely not belonging to the group who analyze our daily living looking for miracles, and God’s signs, so it is only fitting that I should write this account.

 Starting at the beginning, and looking at the events leading up to my wife and your mother getting together, has to be looked at in detail to begin to understand the exquisite timing and finite detail that was in place.

 I am not a lover of modern technology and my fancy I-phone was giving trouble. I had to revert to shouting as no one could hear me. My wife insisted I get it seen to, and as there was a I-phone shop in the Mall, off I went. The Mall is a real mess and the underground parking is badly lit and very, very confusing and I ended up parking miles away from the shops which did nothing to alleviate my already short fuse. I patiently stood in a queue like a lost sheep. When I eventually got to the front of the queue, I was told that I needed to make an appointment.

Needless to say this did not end well and I stomped out telling everyone who was prepared to listen that I was moving my loyalty to Samsung.

 It took me over an hour to find my car and by that time I was a wreck.

Where are we going with this screed – well, have patience and all will be revealed.

The next afternoon my wife insisted that I go back and get my phone repaired. I was not prepared to admit that going back to that hell hole was bordering on me going insane and I asked her to please come with me. We have a mature relationship and I was told in no uncertain manner that she had better things to do than hold my hand in the underground car park.

In the next few moments the power drops out at the house. My wife is interrupted in her work and I haven’t left. We stay in a fancy estate and seldom have power problems but on this occasion we had two in quick succession and after the second one it didn’t come back on.

Once again I ask in a pleading voice for her to consider my plight and come with me to which she concedes providing I behave myself.

Normally a trip to the Mall is solid traffic and takes up to 50 minutes, but on this day and at this time there was no traffic and we flew there. We had stuff to deliver to our daughter, which I wanted to deliver first but my wife insisted we go the Mall. To try and make her understand why I was gone the whole afternoon the day before I wanted to show her exactly where I went in to the underground car park and just how confusing it is.

As I went down the ramp your mother was pushing her shopping trolley along in front of me and as I looked she fell. Of all the people in the Mall to be in the right place at the right time my wife is by far the person you want as she takes over and has a God given talent for knowing what to do in a stressful situation.

Both of us were concerned about security as these circumstances lend themselves to unscrupulous criminals taking advantage. My wife had started CPR, which she is very proficient at, and I was trying to get help from the centre. After 10 minutes plus and no life signs I told my wife that I thought it was over and nothing could be done. Still she persevered and one of the highlights of my life was to see your mother come back to life, flicker her eyes and the colour come back into her cheeks.

No words can express when you are in the presence of God and the crowd gasps at the miracle we were witnessing. Time stood still for me as I looked in wonder as my wife and your mum started to talk. When you read of the miracles that Jesus performed it doesn’t quite sink in but on this day it really sunk in and all of us felt the presence of God.

To finish this account of one of the most beautiful things that I have been privy to see, I feel it was a privilege and honour. I know that whatever the reason for the extension of her life for a few months, it was God’s desire that she spend the time with you.

She now is by God’s side.

Finally try and work out the odds leading up to our meeting your mum at that exact time with all the background. You cannot rationalize it and let the doubting Thomas’s try and fathom it out.

We thank you for inviting us to the funeral and I could not but help thinking that this was a joyous occasion and that she would have agreed whole heartedly with the gathering of the family with fond memories.

What a pleasure it was to be a small part in God’s plan.

 

The following is his wife’s account of the same event.

 

God has a PLAN!

Sometimes God uses us in really amazing ways.  I was used by God just recently.  And trust me, I was worse than Jonah.  I ran and ran.  God won the battle with me and this is the story.

It was a Monday last year in late September.  My husband has an I-phone and every day I marvel that a person more unsuitable to this type of technology was persuaded to think he could master this device.  Shows how branding and advertising really pay off!

To get to the story.  His phone was giving him a really hard time.  I suspected a software upgrade was required.  Anyway the whole of the Monday he yelled into his phone.  I suffered this throughout the day.  Eventually, I said ” Sweetie, please go into town and get it fixed.” If you know anything about our nearest Mall, it is a nightmare. The road from our house to the mall is around 24 kilometers of which six kilometers were under construction for the past two years.

So off he went.  After about two hours I got a frantic phone call.  (He had used my car).  “What is your car registration number?”  I gave it to him.  “I have lost the car” he said.  “The parking is chaos and under construction and I have been walking around for the last hour and I can’t find it”

Now there are six brand new parking levels, none of which are marked or signposted and no entrances are yet marked.  It is still under construction.

“Call the security guards and they can help you,” I suggested.  Around 7 pm that night he arrived home. He was in a truly foul mood.  And, you guessed it, the phone was still not working.  That is a story for another day.

Tuesday he yelled into the phone.  Actually he couldn’t hear anyone and they could not hear him.  Wednesday was unbearable.  He yelled and yelled.

On Thursday morning I woke up to no electricity.  This is a very rare occurrence where we live.  I was not in the best of moods as I had listened to yelling for three days solidly and now I could not do my work.  This was really the last straw.  I did all the tasks that did not require any electricity.  (Walk the dogs, make breakfast on a gas stove, make beds, dust, mop etc.).

By 9am the electricity was back on and I could get onto my computer and work. I also had curtains to finish for my daughter who was expecting her first child.   So I worked solidly with my husband yelling around the house.

We have lived here for five years and we have never had two power failures in one day.   It just does not happen.  I had finished my work on my computer and I was just settling down to do my work on my sewing machine.  My husband appeared behind me.  “Please come with me to town”, he said.

“I need to sew and finish these curtains,” I said.  Just as I said it the power went out again.

“Well,” said my darling husband.  “Now, will you please go with me”.  “All right,” I reluctantly agreed.

We loaded washing into the car that I had done during the week for my other daughter whose husband had an accident and broke his neck a few years ago.  She and her husband are always so cheery that I love to help them in these small ways.

The ride to the Mall would always be around 50 minutes to one hour because of the road works.  We flew to the Mall in under 20 minutes.  As we turned into the road for the Mall, my husband asked;  “Shall we drop off the washing first”.  “No,” I said.  “Go straight to the Mall and we can drop off the washing afterwards”.

We turned into the Mall and he went to the same entrance where he had parked on the Monday. In the far distance, I saw a lady pushing a trolley.  She was walking extremely slowly.  I admired the beautiful way she held herself and she was beautifully dressed.  Then my attention was drawn back to assist in looking for a parking bay.

“The lady has fallen,”  yelled my husband.  I looked forward and she had indeed fallen straight backwards and was lying immobile on the road.  Two security guards rushed up, grabbed her by her arms and started dragging her along the road.  I jumped out of the car and raced up to them.  “Leave her,”  I yelled.  They put her back down on the road.  When I reached her, she was clearly dead.  Her eyes and mouth were open. Her pallor was dreadful.  She was a deathly grey colour.

My husband, who had pulled the car alongside got out and looked down as she lay there. “She is gone,” he said.

I knelt down and felt for a pulse. Nothing.  I put my ear on her face to feel for breath. Nothing.  I don’t know what made me do it.  I pulled her head back gently, pinched her nose and gave her a deep breath.  I then started pressing down on her chest doing compressions.  I was counting.  At about 20 compressions, I breathed again.  Still nothing.  I carried on. By this time a crowd had gathered around.  They were all watching.

I saw one man in the crowd filming me as I came up to give her another breath.  “Stop him,”  I asked my husband.  He walked over and spoke to the man.

Another man sidled in on his haunches.  “Give me her jewelry and I will look after it,”  he said.  “Sir,” I said.  “If you can’t help me, go away”.

I gave her CPR for about 15 minutes.  She was completely unresponsive.  My husband kept telling me that she had gone.  Suddenly a light came on in her eyes and she gave a very gentle little sigh.  “I have her back,”  I said.  I carried on the compressions as her heart was still very fluttery.  I was then asking about the paramedics.  Nothing.  I could hear sirens but they were a long way away.

A little lady came along to me and said: ” I am the hairdresser from the shop above, can I help.” I asked her to look for the lady’s cell phone in her handbag which was next to me.  “Take it up outside” as there was no signal in the parkade.  “Look for any number that she dials a lot and call it.”  Ask for her details.  My husband was nowhere to be seen and I presumed that he had gone out to get a signal to call the paramedics.

I continued with the compressions.  When I felt her heartbeat settle down, I turned her into the recovery position.  I had been talking to her all the time.  I continued talking to her but she was unresponsive for about another 10 minutes.  I remember saying things like “don’t worry sweetheart, you are going to be all right”.   I had kept talking.  Now with her eyes closed I saw the tears on her cheeks.  She whispered:

“Where am I, am I at the airport?”

” No” I replied,  “you are in a parking lot.”

“In Canada” she asked.

“No” I replied ” In the Mall.  What is your name?”  I asked her.

She gave me her name.  She opened her eyes and stared into mine.  I continued talking to her softly telling her the ambulance was on its way.  I could hear sirens blaring.

By this time my husband was back and I asked him to get me something out of the car to put under her head, which was at a very strange angle to the ground.  He got me some of my daughter’s washing.

Then finally the paramedics and ambulance arrived.  I immediately got up and told them that she had had no vital signs for approximately 15 minutes and that I had continued CPR for the entire time.  I told them that she had collapsed about 45 minutes before. They nodded and took over.  They put her on a defibrillator and oxygen.  My husband and I moved off and went to our car.  We waited and watched from a distance.

A young woman who had been watching the whole thing came over and grabbed me and gave me a huge hug. “I have never seen anything like that.  Are you professionally trained?” she asked.  “No,” I said and did not elaborate.  “You saved her life.  It is a miracle.” She stood there with her arms around me crying.  I really felt small.

God was the only way that she survived this.  Yes I knew what to do, but if God did not have a plan for her life, I could not have saved her.

The paramedics were busy with her for a long time.  In the meantime her cousin who had been called by the hairdresser arrived.  Such a really lovely person.  I asked her where they were going to take her.

My husband and I left and went upstairs and got a cup of coffee.  I was emotional, filthy from the parkade and I was doubtful that she would make it.  So very sad.  I phoned the hospital the next day and asked if she had survived.  Yes, was the answer.  I asked if I could visit her and they told me she was in ICU but that I was welcome.

I went to visit her in the hospital that day.  When I walked in she said to the doctors and nurses.  “This is my Angel I was telling you about.  She saved my life.”

Now I really felt small.  ” No, I said, I am flesh and blood and worse than Jonah and the whale. I did not want to go to town, but God even put the lights out to make me go and be at your side.”

We both smiled.  “You are my angel” she insisted.

Tragically she passed away four months after the incident.  However, she did spend wonderful quality time with her family who all flew in and spent Christmas with her.

I visited her a number of times in hospital where she underwent major heart surgery.  She was a truly beautiful soul and I will always think of her with love in my heart.

 

Liewe lesers,

Is dit nie ‘n pragtige storie van uitkoms en voorsiening nie?

Aan my kant het die Here my geseën met tyd saam met my sus. Ons koop altyd ons vliegkaartjies op uitverkopings en reis in die “goedkoop” seisoene. So het die Here bepaal waar ek sou wees. Ek kon by haar wees deur haar groot operasie na die gebeure hierbo beskryf en het in Januarie tydens ‘n langer besoek haar dikwels gesien. Toe ek terugvlieg was ek baie bekommerd oor haar verswakte toestand. Minder as 12 ure terug by my huis in Kanada het ek die hartverskeurende nuus gekry.

Met al die trane het ek genade en die vrede wat alle verstand te bowe gaan ervaar. Ons God regeer.

 

Daardie dag moet julle sing van die goeie wingerd;

Ek, die Here, sorg daarvoor: Ek lei dit gereeld nat, dag en nag staan Ek wag daarby sodat niemand dit kan beskadig nie.

 

(Jesaja 27:2,3)

 

 

 

 

 

 

154. Die Enigste Een, Alles in Een.

Deesdae is ‘n pakket so gewild. Iemand ander dink lank en skep ‘n kombinasie om in ‘n paar behoeftes te voorsien of ‘n paar luukshede saam te verskaf en verkoop dit in ‘n mandjie of ‘n pakkie. In ‘n kitskos ry is daar verskeie kombinasie om van te kies, sodat dit vir jou minder moeite is om oor die bykosse en drinkgoed te dink. ‘n Verskeidenheid lekkerte in ‘n mooi verpakking en selofaan omhulling is ‘n gemaklike geskenk vir uitgerekte genot.

Hier in Johannes 5 lees ons vir die eerste keer een van die langer diskussies wat die vierde Evangelie kenmerk. Johannes skryf sy interpretasie van Jesus se woorde in die drie jaar van Sy bediening met meer as ‘n halwe eeu se Heilige Gees inspirasie en insig. Hy beklemtoon Jesus as die ware Messias, die beloofde Een wat sou kom, die Lam van God, die Lig van die wêreld en elke ander titel wat in die gedagtes van die Jode sowel as die Grieke kon wees.

Die gedeelte (5:19-47) is volgepak met goeie dinge wat die superieure lewe van Jesus as die antwoord vir elke moontlike vraag van die mens verduidelik. Hy is die Alles in Een – die enigste pakket wat jy ooit mag nodig kry.

SEUN VAN DIE MENS

Vir die Jode het hierdie titel wat Jesus homself gee, herinner aan die woorde van Daniël (7:1-14). DIE Seun van die mens – nie ‘n seun van ‘n mens nie.

Die visioene van Daniël was alles oor wrede, oorheersende wêreldryke: die leeu met arendvlerke was Babilon, die beer met die ribbebene was die Mede, die luiperd met vier vlerke en vier koppe was Persië en die ergste gedierte wat nie eers ‘n naam kry nie met ystertande was die Macedoniërs (Grieke) onder Alexander die Grote. Alles sal verbygaan en die bloedige verdrukking van die despote sal alles met ‘n sagte mens vervang word.

Jesus het die ganse mensdom tot sy oorspronklike skeppingsdoel teruggebring.

Tussen die twee testamente het ‘n literatuur ontstaan wat die goue eeu van die Messias belowe. Die Jode het die Messias die Seun van die Mens genoem en dit is die titel wat Jesus vir Homself gee. Hy verklaar in geen onduidelike terme dat Hy die EEN is wat hulle verwag.

  • Hy doen wonderwerke van genesing (Jesaja 35:6 en Jeremia 31:8-9).

 

  • Hy wek die dode op. Slegs God het mag oor lewe en dood. (Deuteronomium 32:39; 1:17, 1 Samuel 2:6, 2 Konings 5:6)

 

  • Finale oordeel is in die hande van die Messias.

 

Dit het buitengewone moed en durf gekos om hierdie woorde in die publiek te verkondig. Hy het geweet om so te praat was ‘n doodsvonnis in die hande van die Ortodokse leiers. Die mense wat die woorde hoor en Sy wondewerke sien het slegs twee alternatiewe gehad – om Hom te aanvaar as die Beloofde Een of Hom te haat as ‘n ketter.

Jesus was net aan Sy vader gehoorsaam uit liefde vir Hom, net soos ons gehoorsaamheid aan Hom uit liefde moet kom en nooit uit dwang of kerkreëls nie.

Jesus was baie gemaklik met Sy identiteit teen al die mag van die Joodse ortodokse leiers. Hy was vreesloos. Hy het goed geweet dat Sy woorde misverstaan word en Sy lewe in gevaar stel.

Vir Hom was Sy missie van oneindige groter belang as die goedkeuring van mense.

God is die bron van lewe. Dit is nie moontlik om ten volle te leef sonder die Here nie. Jesus maak dit moontlik – ‘n goddellike lewe in hierdie wêreld sowel as na die fisiese dood. In Jesus het ons ALLES vir alle tye.

OORDEEL

 God oordeel. Jesus se koms is ‘n oordeel opsigself. In Hom is oordeel oor sonde opgelos. Om Jesus te aanvaar is lewe en die enigste pad na vrede en vreugde. Jesus oordeel volgens die perfekte wil van Sy vader (5:30).

Ek het altyd oordeel gevrees. Ek het nie besef hoe ek kan ontspan in die goeie nuus van die Evangelie as daar oordeel ter sprake is nie. My eie sonde en my besef van onwaardigheid het my laat bekommer oor ‘n God wat oordeel.

God het my vrese aangespreek en aan my openbaar hoe die wêreld oordeel nodig het. Ons kan nooit boosheid en sonde konfronteer sonder oordeel nie. Ons moet presies weet wat reg en verkeerd is – dis oordeel God se oordeel is die oplossing van die probleem, Dit maak dit beter, nie slegter nie.

Ons kan nooit regverdig oordeel nie. Ons is in stryd met ons eie trots, vooroordeel, jaloesie, onverdraagsaamheid, afkeur, onkunde en ons eie status en ego. Hofprosedures genereer derduisende bladsye gesprek om by ‘n regverdige en juiste oordeel uit te kom.

God alleen is volmaak. Hy weet alles en oordeel uit perfekte liefde, terwyl Hy op die troon van genade sit.

Maar barmhartigheid triomfeer oor die oordeel.

Mercy triumphs over judgment. (James 2:13)

Die getuie van een persoon is onaanvaarbaar (Deuteronomium 17:6; 19:15; 2 Korintiërs 13:1). ‘n Persoon kan sy eie saak stel nie. Dit is sy woord teen ‘n ander. Ons is in die bevoorregte posisie om Jesus as advokaat in die hemel te hê. Hy is die Seun van die Mens en hy het die mag om te oordeel by Sy vader gekry (5:26).

GEESTELIKE DOOD

Jesus is in sy lyding vereer en Hy het daarmee die pad oopgemaak vir eer in ons lyding. Dit maak nie saak wat die lewe ons kant toe gooi nie, ons kan in Sy lyding enige vernedering in ‘n triomf omskakel. Ons het sekerheid dat geen dood of lewe ons sal vernietig en ons nikswerd maak nie. Dit is so duidelik in die geskiedenis van die eerste kerk wat so vervolg is. Nooit het hulle Jesus se opstandingsoorwinning betwyfel nie.

Jeus is die lewe en Hy is dit vir ons nou dadelik. Sonder Hom is ons dood al lewe ons nog. Dooie mense het dooie werke en dooie gedagtes. Die kern van die evangelie is redding van ‘n lewende dood.

Die lewe wat God belowe is nuwe verhoudings met:

  • God – vrees word liefde en afstand word intimiteit;
  • mense om ons – haat word liefde, selfsug word diens, bitterheid word vergifnis;
  • self – swakheid word krag, frustrasie word sukses, spanning word vrede

Om geestelik dood te wees is om op te gee om goed te doen. Die lewe is ‘n progressie en as ons stil staan glip ons terug. Moedeloosheid laat mens terugval. Geestelike dood maak mens gevoelloos, onsensiteif, gemaklik met boosheid en leuens sonder simpatie en liefde. ‘n Stomp gewete is ‘n seker teken van geestelike verval. (Die beste beskrywing van so ‘n toestand is in Efesiërs 4:17-10.)

Ons lewe en besluite hier op aarde bepaal ons ewigheid. Ons nuwe lewe begin nou – in Jesus (5:24,25)

Jesus praat van ‘n ander getuie en bedoel God die Vader (5:31-40).

Hy noem ook Johannes die Doper wat van Hom getuig het.

‘n Lamp wat skyn word aangesteek. ‘n Lamp kan nie self die aansteekwerk doen nie. Dit is in werklikheid “geleende” lig. Die lig kom uit ‘n ander bron – vuur of elektrisiteit.

Johannes die Doper se boodskap was ‘n gids tot belydenis. ‘n Lig is slegs tydelik totdat die bron afgesny word. Johannes het sy lewensdoel bereik. Hy is gebore om te getuig.

‘n Nader getuie tot Jesus is Sy werke. Toe Johannes die Doper uit die tronk vra of hy werklik die Messias is, het Jesus laat weet dat Sy werke van hom getuig. God is die uiteindelike getuie.

Wie in die Seun van God glo, besit die getuienis in sy hart; wie God nie glo nie, maak Hom tot leuenaar, omdat hy nie die getuienis glo wat God oor sy Seun gelewer het nie.

(1 Johannes 5:10)

Die Jode het geglo God is onsigbaar en niemand kan God sien nie, nie eers Moses nie (Deuternonomium 4:12). Hulle het geglo God is ‘n oortuiging in die mens se gemoed en Jesus spreek dit aan in hierdie gedeelte. Dit is God self wat in ons hart werk aangaande Jesus.

DIE WOORD

Die Woord van God was vir die Jode alles. Jesus was duidelik in die Ou Testament. Hulle was die beste skrifgeleerdes in die ganse wêreld – hoe kon hulle Jesus nie herken nie?

Die woord vir Skrif wat hier gebruik word is graphe en dit beteken outobiografie. God skryf die Bybel as ‘n outobiografie deur die hande van gees-geïnspireerde mense. Dit is die ewige stem van God om Sy karakter aan ons te openbaar.

Hoe lees ons die Bybel? Om ‘n argument te voer of om God te ken? Die Bybel is ‘n verslag van God in aksie. Dit is nie net heilige woorde nie, dit is heilige stories van ‘n heiige God.

Daar is net een manier om die Bybel te lees en dit is om Jesus in elke hoofstuk te sien. Hy is die hoogste openbaring ooit. Die Jode het God se woorde aanbid en nie Sy werke nie. Dit is nie die woorde wat lewe gee nie, dit is die EEN wat die woorde spreek wat die lewe gee.

Die doel van Jesus se woorde is dat elkeen gered word. Dit is vir ons, nie vir Homself, dat Hy praat. Hy sê: Ek het jou lief en Ek wil jou red.

Voor en na Jesus se tyd op aarde was daar oor eeue talle mense wat aanspraak gemaak het op die titel Messias. Hoekom sou hulle eers al hierdie mense oorweeg het? ‘n Seker teken van ‘n vals profeet is dat sy boodskap die mense gerusstel en volgens hulle begeertes belyn is. Vals profete is ingestel op aardse mag en voorspoed. Jesus het gekom met die Kruis, gesterf en leef in alle ewigheid. Die vals Messiasse is almal dood en vergete.

Die Fariseërs en Skrifgeleerdes het geleef in die bewondering van mense. Almal kon hulle herken aan die manier wat hulle aangetrek en opgetree het. Hulle het gehou van die respek wat hulle kon afdwing. Hulle hele lewe is gewy aan God, Sy wet en Woord en tog kon hulle Jesus nie herken nie. Hoekom?

As enige mens homself aan sy medemens meet, sal hy God se stem nie hoor nie.

Jesus wys daarop dat Moses oor Hom skryf (5:46). As ons die Bybel lees, sien ons Jesus in elke hoofstuk, selfs so lank terug soos die begin van alles. Jesus verwyt die mense en sê dat selfs Moses hulle sou oordeel omdat hulle Hom nie herken nie. Hulle het soveel waarde aan Moses geheg, maar herken nie die Een van wie hy skryf nie.

Die grootste voorreg van die Jode het hulle grootste oordeel geword. Al hulle kennis het hulle niks gehelp nie.

Nou het ons die kennis. Ons het die verantwoordelikheid om aksie te neem op grond van ons kennis van Jesus.

 

Liewe Bodemklipvriende,

Ek gaan vir die volgende maand reis en sal eers na middel-Februarie terug op my pos wees. Ek weet altyd ‘n ruskansie bring nuwe inspirasie.

Mag die Here julle almal ryklik seën terwyl julle dieper en dieper in Sy Woord indelf. Hy is altyd aktief betrokke by almal wat Sy woord met ‘n afhanklike hart lees.

Maleagi 3:16-18.

134. Woord, Lig, Wêreld, Donker

Ons het dit al gesê. Dit staan geskrywe in die baie boeke van die geskiedenis, Die woorde staan vas en onveranderd. Niemand kan dit betwis nie.

“Ek is die lig vir die wêreld. Wie My volg, sal nooit in die duisternis lewe nie, maar sal die lig hê wat lewe gee.” (Johannes 8:12)

Baie mense het gekom en gegaan. Baie het hulleself as God of die Messias uitgeroep. Baie het mense getrek deur wonderwerke, genesing en ander voordele. Google maar net die mense in die Jodendom wat oor eeue hulleself as die Messias verklaar het. Geen van die name is bekend nie.

Niemand in die ganse geskeidenis van die mensdom het nog ooit gesê hy is die lig van die wêreld nie.

Die woord lig kom 21 keer in Johannes se Evangelie voor. Jesus is die lig van die mense. Die roeping van Johannes die Doper was om aan te dui wie die Lig is. Jesus het homself twee maal die lig van die wêreld genoem (Johannes 8:12, 9:5)

Die lig van Jesus is in mense (Johannes 11:10) sodat hulle kinders van die Lig word (Johannes 12:26). Ek het as die lig na die wêreld toe gekom, sodat dié wat in My glo, nie in die duisternis sou bly nie. (Johannes 12:46)

  • Jesus bring lig om die chaos te verdryf – Hy is die enigste een wat dit kan doen.
  • Jesus bring lig om dinge te ontbloot en te wys hoe dit werklik is. Al die bagasie en leuens van die wêreld word gestroop, om mense en omstandighede in hulle ware karakter te wys. Dit is lig wat waarheid openbaar.
  • Jesus bring rigtinggewende lig – sekerheid binne onsekerheid. Hy gee lig wat besluite bepaal.

Duisternis in die wêreld is net so ‘n werklikheid soos lig (Johannes 1:5)

Die onoorwinlike lig van Jesus sal die die duisternis oorwin, Johannes maak die saak uit dat jy moet kies sodat jy aan die wenkant kan wees.

Dit is mense wie se dade boos is wie die lig vrees (Johannes 3:19-20). Dit is net iemand wat iets wil wegsteek wat duisternis verkies. Duisternis word simbolies gebruik om blindheid te beskryf. Jesus belowe ‘n lewe sonder duisternis as ons Hom volg.

Sonder Jesus is dit onmoontlik om rigiting in jou lewe te hê.

Die Sondagmôre vroeg, toe dit nog donker was, kom Maria Magdalena by die graf en sien dat die klip van die graf af weggerol is, skryf Johannes in 20:1. Hy beskryf die atmosfeer as donker om die geweldige kontras in die opstanding te beklemtoon. Duisternis en dood is vir ewig inherent verander.

Judas het sy hand saam met Jesus se hand in die bakkie gesteek en toe uitgegaan. Dit was nag (Johannes 13:30).

Wat ookal soveel bose magte oor die geskiedenis heen wou doen om hierdie lig te doof, het gefaal. In elke geslag skyn die lig van Christus helder ten spyte van vervolging en onderdrukking.

Duisternis sal nooit wen nie. Dit mag die simbool van jou omstandighede of hartstoestand wees, maar dis nooit te veel dat die lig van Jesus alles verander nie. Hy is daar om Sy lig te skyn net daar waar jy roep.

Die volk het op ‘n afstand bly staan, maar Moses het nader gegaan na die donker wolk waarin God was. (Exodus 20:21)

Binne die eerste vyf verse bring Johannes al die bygelowe, al die afgode, al die filosofie, al die verwarring en selfs die wêreldse logika bymekaar en gee die antwoord in die persoon van Jesus. Die hele deurmekaarspul van Romeinse, Griekse, Egiptiese en Persiese godery word verskuif in die lig van die waarheid van Jesus.

Dit is die mees radikale verklaring ooit –

Jesus is die enigste antwoord op alles nog ooit.

 Johannes die Doper was ‘n getuie van die Lig, net soos ons geuies is, nooit die lig self nie. (Johannes 1:6-8)

Vierhonder jaar was die profete stil voordat Johannes begin doop het. Daar was die gevaar dat mense sou dink hy is die vervulling van die belofte. Johannes maak dit duidelik dat Hy en die Doper net na Jesus wys en geen plek langs hom wil inneem nie. Daar is net één.

Johannes die Doper self stel dit duidelik in die Evangelie van Johannes. Jesus moet meer wees en die Doper minder (Johannes 3:25-30). Die mense het bevestig dat Johannes nie kon doen wat Jesus doen nie (Johannes 10:41).

Johannes waarsku skerp om nie mense aan te hang nie. Slegs Jesus is waardig om te volg. ‘n Ware profeet sal na Jesus wys as die middelpunt van alle aandag. Die Doper was net ‘n getuie.

Ons ken die werke van Jesus uit die getuienisse. Dit is die

  • getuienis van Jesus self. Nou ja, oor My getuig Ek self én die Vader wat My gestuur het.” (Johannes 8:18). “Al getuig Ek ook oor Myself, is my getuienis geldig, omdat Ek weet waar Ek vandaan gekom het en waarheen Ek teruggaan (Johannes 8:14). Jesus se persoon en werke was sy eie beste getuie.

 

  • getuienis van sy werke. “Maar Ek het getuienis wat nog gewigtiger is as dié van Johannes. Die werk wat die Vader My gegee het om te voltooi en waarmee Ek nou juis besig is, lê oor My getuienis af en bevestig dat die Vader My gestuur het (Johannes 5:36). Glo in My omdat Ek in die Vader is en die Vader in My; of anders, glo op grond van die werke self. (Johannes 14:11). As Ek nie by hulle die werke gedoen het wat niemand anders gedoen het nie, sou hulle nie skuldig gewees het nie; maar nou sien hulle dit, en tog haat hulle My en my Vader (Johannes 15:24). Geen mens kon die kragtige werke van Jesus doen, sonder dat hy nader aan God was, as enige mens nog ooit was.

 

  • getuienis van die Woord. Julle ondersoek die Skrif, omdat julle dink dat julle die ewige lewe daarin kry. En dit is juis die Skrif wat oor My getuig (Johannes 5:39). As julle Moses geglo het, sou julle in My geglo het, want hy het van My geskrywe (Johannes 5:46). Filippus was oortuig dat Jesus die een is van wie die profete geskryf het. (Johannes 1:45).

 

  • getuienis van die laaste profeet, Johannes die Doper. Hy het gekom om te getuig; hy moes getuig van die lig, sodat almal deur hom tot geloof kon kom. (Johannes 1:7-8).

 

  • getuienis van die mense met wie Jesus in aanraking gekom het. Die Samaritaanse vrou was ‘n getuie van die insig en krag van Jesus (Johannes 4:39). Die man wat blind gebore is, was ‘n getuie van Sy genesingskrag (Johannes 9:25;9:38). Die mense wat Sy wonderwerke aanskou het, was verstom oor Sy werke (Johannes 12:17).

 

  • getuienis van die dissipels self en veral die skrywer van die Evangelie. En julle moet getuig, want julle is van die begin af by My” (Johannes 15:27). Daar is dus drie wat getuig: die Gees en die water en die bloed, en die drie se getuienis stem ooreen (1 Johannes 5:7). Die Gees het die waarheid verkondig en die mense in staat gestel om die waarheid te erken.

God gee altyd bevestiging in getuienis. Dit geld vandag nog en is veral waar in die wonderbare herlewing wat aan die gang is. Laat altyd die Woord toe om profesie te bevestig. Die Here sal jou wys en Sy plan bevestig. Sy weg is lig – nie ‘n duistere verwarring nie.

“Daar mag nie net een persoon teen iemand getuig nie, al was die oortreding of die misdaad ook wat, al het hy ook hoe verkeerd gehandel. ‘n Beskuldiging kan net bewys word deur die getuienis van twee of drie getuies. (Deuteronomium 19:15)

1:9: Die ware lig wat elke mens verlig, was aan kom na die wêreld toe.

Daar is twee Griekse woorde vir waarheid: alethes en alethinos. Die eerste beteken waar in kontras met onwaar en die tweede beteken werklik teenoor onwerklik. Johannes gebruik die tweede een om te beklemtoon dat Jesus die perfekte is, in kontras met al die vals en onvolmaakte wat Hom vooraf gegaan het.

Hy stel sy saak soos ‘n regsgeleerde om alle twyfel oor Jesus weg te redeneer.

Daar is gedeeltelike lig en vals lig wat die mense volg. Jesus is die enigste ware lig, die werklike lig wat waardig is om te volg. Jesus is die dagbreek van ‘n donker wêreld.

Kennis van Hom kan die skadu van twyfel heeltemal verdryf. In Sy koms is God nie meer ‘n misterie nie. Jesus het getoon wat God is. Hy is die Lig wat al die vrae en verwarring kon antwoord.

Selfs die dood het al sy mistiese angsaanjaende krag verloor. Die antieke wêreld het die dood bo alles gevrees. Dit het die marteling en argwaan van een of ander god aangekondig en daar was geen uitweg nie. Jesus het ‘n groter, beter lewe na die dood belowe en vrees vir dood verdryf.

Antieke gemeenskappe was erg eksklusief. Die Jood het die Griek gehaat, die heidene gehaat, wat volgens hulle vir geen ander doel as die helse vuur gemaak is. Daar is geen aandag gegee aan die woorde van die ou profeet dat Israel die lig van die nasies sal wees. (Jesaja 42:6; 49:6) Die Romeine het die Christendom gehaat en gevrees omdat dit hulle van hulle eksklusiwiteit beroof het.

In die wêreld vandag is net een oplossing – glo in Jesus sodat Hy ons in liefde en vrede kan verenig. Enige ander eenheid of vrede is onmoontlik.

Hy maak die onmoontlike moontlik. Geloof in Hom is ‘n verligting en ewige rus in waarheid en veiligheid.

Waar is Hy vandag? Hy is Bron van lewe en oorwinning oor duisternis.

In genade deur die Kruis is Hy myne! Roep uit na Hom en leef in die lig – vir altyd.

 

 

 

113. Waar skryf jy ‘n nul?

Hoe lank duur ‘n leeftyd nou eintlik? Wat is daar binne ‘n leeftyd wat konstant bly? Verandering kom so gou, beplan en onbeplan. Kyk vir ‘n oomblik terug oor die afgelope vyf jaar en dink aan al die dinge wat verander het. Dit is soms moeilik om tred te hou met gebeure, mense en omstandighede.

Dink nou aan ‘n duisend jaar. Kan enigiemand jou moeg maak met die gedagte van ‘n duisend jaar. Ons kan skaars die honderd jaar wat die sterkste onder ons leef, beheer.

So hoekom sal ons in ‘n millenium belangstel? ‘n Duisend jaar is soveel meer as ‘n lewensduur en werklik moeilik begrypbaar.

Ek kan goed onthou hoe my ma haar berekeninge in haar besigheid, voor rekenaars en sigbladverwerkings gedoen het. Sy het haar eie sigblaaie gemaak. Sy het papiere aanmekaar geplak om die oorsig oor die berekeninge makliker in ‘n oogopslag te sien. Dit was maklik om hier en daar ‘n ekstra nul in te skryf of uit te laat, wat dan alles omvergooi. Miskien het sy een van die foute besef toe sy oor nulle filosofeer.

Dit maak baie saak waar jy die nulle in jou lewe skryf, het sy gesê. Nulle voor die een beteken niks. Nulle na die een voeg waarde toe. Sorg dat jy die nulle van jou lewe (jou eie pogings) ná die Een leef. Wanneer ons ons lewe “bereken” is dit net wat na die Een, wat soos die Kruis van Jesus geskryf word, kom wat werklik ‘n verskil maak.

Hier in die 20e hoofstuk van Openbaring is ons weer by die getalle van Openbaring, soos ons voorheen al bespreek het. Die hele gedagte van ‘n duisendjarige vrederyk waarin die Messias regeer, vind sy oorsprong in Joodse geskrifte. Die “dogma” as mens dit so kon noem, het grootliks verskil en afgehang van die tendense in die gemeenskap en die status van die leraar wat dit verkondig. Dit was veral gewild in die eeue voor die geboorte van Jesus. Dit is nie Christelik in oorsprong nie.

Voor Jesus se geboorte het die kerkleiers gevoel dat die wêreld inherent so sleg is dat die koninkryk van God en die Messias nie in hierdie realm kan kom nie. Uit hierdie siening het die gedagte van ‘n beperkte Messiaanse regering ontstaan, waarna die finale afrekening sou plaasvind.

Sommige historici sien die wêreldgeskiedenis in ‘n reeks van weke. Daar is sewe weke in die verlede, In die agste week sal die gelowiges met die swaard regeer en die huis van God bou. In die negende week sal boosheid vernietig word en geregtigheid floreer. In die tiende week sal die oordeel kom en daarna die ewigheid van God se goedheid.

Die psalmdigter vra God om die jare van lyding met jare van vreugde te vervang (Psalms 90:15). So het die gedagte ontstaan dat die goeie jare net soveel as die slegte jare sal wees.

Selfs meer gewild was die gedagte dat ‘n duisend jaar soos ‘n dag in die oë van die Here getel word.

 Want duisend jaar is in u oë soos die dag van gister as dit verbyskiet, en soos ’n nagwaak. (Psalms 90:4)

Een ding moet julle egter nie vergeet nie, geliefdes: vir die Here is een dag soos duisend jaar en duisend jaar soos een dag. (2 Petrus 3:8)

Die ou Hebreeuse skrywers het geleer dat elke dag van die skepping ‘n duisend jaar was. Die Messias sou in die sesde duisend jaar kom en Sy regering sou die sewende duisend jaar, die ekwivalent van die Sabbat, duur.

Hierdie hoofstuk in Openbaring wys dat Millenarianisme in die vroeë kerke redelik gewild was. Augustinus het die leer vergeestelik en in ‘n groot mate die verwagting van letterlike vervulling stadig laat sterf. Hy het die oorwinning oor Satan deur die gelowiges, die ware volgelinge van Christus as die regering van die Millenium gesien. Vanaf die geboorte van Jesus is die koninkryk van God op aarde gevestig en dit is die opstanding uit die dood van sonde van elke wedergebore Christen, wat sy plek as soldaat en stryder teen boosheid inneem en uitleef.

Die ewige heerskappy van die groot rots van Daniël 2:44, 7:14,27 is die koninkryk wat Jesus met sy eerste woorde van bediening bevestig het.

Bekeer julle, want die koninkryk van die hemel het naby gekom. (Matteus 3:2)

Ek dink mens kan heeltemal veilig die interpretasie dat ons in die simboliese millenium leef, aanvaar. Die regering van die Messias is ingelei deur Jesus se lewe op aarde. Johannes het die millenium-gedagte ingesluit om te wys dat Jesus die antwoord eens en vir altyd op AL die verwagtinge van die Messias was en dat Hy deur die kerk, Sy heerskappy op aarde gevestig het.

Die getal duisend is gebruik om menslike ontelbaarheid uit te druk. Psalms 50:10 sê dat die vee op ‘n duisend heuwels aan die Here behoort en Job 9:3 verklaar:

As jy ‘n saak teen Hom sou wou voer, sou jy Hom nie eers op een vraag uit duisend kon antwoord nie.

Die slang is die “ou duiwel” (20:2) die vyand van die mens. Hy was daar in die Tuin by die eerste Adam se verleiding en het ‘n gemors van verwoesting en tragedie oor die wêreld losgeruk. Hy is die aanklaer van God se kinders en die teenstaander van God en mens.

Die afgrond (20:3) is gesien as ‘n onderaardse spelonk waar die afgestorwenes gegaan het. Dit was die onderwêreld of onderaardse diepte wat die duiwels gevrees het toe Jesus hulle uit die besetene van Gadara uitdryf. (Lukas 8:31)

Die onderaardse diepte word geseël net soos die graf van Jesus geseël is. God maak oop wat Hy oop wil hê. (Matteus 27:66)

Die duiwel wat losgelaat is, spreek van ‘n toetstydperk vir die Christene. Geloof wat getoets word, is blywend. Die wat in Christus sterf en die wat in Hom leef sal hulle loon ontvang en saam met Hom regeer in hulle bevoegdheid as regters. (20:4)

Die trone is die van die 24 ouderlinge, die kerk. Die ouderlinge word vier maal in Openbaring genoem. Hulle is die verteenwoordigers van die kerk op aarde en in die hemel (Daniël 7:22,27, Matteus 19:28, Lukas 22:30, Hebreërs 12:1,2) en word saamgestel uit die 12 stamme en die 12 apostels.

Diegene wat onthoof is, is die simboliese verwysing na die martelare en enigiemand wat vir die Evangelie ly.

 Oordeel wat van ‘n troon kom is ‘n konsep wat dikwels in die Nuwe Testament voorgekom het. Jesus het self gesê dat sy dissipels op trone saam Hom sal sit en die 12 stamme oordeel (Matteus 19:28). Paulus herinner die gelowiges aan hulle oordeelsplig. Dit is nie die tipe oordeel wat ons aan dink soos in ‘n hof met ‘n hamerslag en vonnis nie. Dit is die verpligting om te besluit om die regte ding te doen. Ons weet nou al wat die waarheid is, om Jesus, dié Waarheid, te ken. Ons kan nou al die leuens van die wêreld onderskei. Ons oordeel daagliks, om in moeilike omstandighede, waar bedrog en verraad heers, die regte keuses te maak.

Die dood het geen mag oor die gelowiges nie. Die fisiese dood is die oorgang na die ewigheid. (20:6)

Priester beteken brug-bouer volgens die Latyn, pontifex. Die priester bou ‘n brug tussen die mense en God. Ons het die voorreg om mense na Jesus te lei. Ons is die heilige volk, die koninklike priesterdom wat in Jesus brûe bou na God toe.

Julle, daarenteen, is ‘n uitverkore volk, ‘n koninklike priesterdom, ‘n nasie wat vir God afgesonder is, die eiendomsvolk van God, die volk wat die verlossingsdade moet verkondig van Hom wat julle uit die duisternis geroep het na sy wonderbare lig.(1 Petrus 2:9)

 Die kerk sal saam met Jesus regeer. In Christus is die mees gewone mens ‘n koning wat regeer.

In die volgende verse word die finale rebellie beskryf (20:7-10). Satan wil die einde verhaas aangesien die geleentheid vir redding verbygaan. God is in beheer van die tye. Die vier uithoeke van die aarde beteken die ganse aarde.

‘n Groot en gedugte mag wat optrek teen Jerusalem is een van die sentrale gedagtes in Joodse teologie. (Daniël 11:1-45, Sagaria     14:1-11)

Die stryd van Gog en Magog vind ons in Esegiël 38:1-23 en 39:1-29. Hulle sal optrek teen Jerusalem en uiteindelik totaal deur die Messias oorwin word.

Dit is nie ‘n fisiese, militêre stryd nie. Die stryd is geestelik. Ons leef in die geestelike dispensasie na die uitstorting van die Heilige Gees op Pinksterdag. Die fisiese Jerusalem is vervang met die nuwe Jerusalem, die kerk van Jesus.

In die laaste verse word die finale oordeel beskryf. (20:11-15)

Ons sal tog almal voor die regterstoel van God moet verskyn. (Romeine 14:10)

Ons moet immers almal voor die regterstoel van Christus verskyn, (2 Korintiërs 5:10)

Hierdie skrifte bevestig die eenheid van God en Jesus. Daar is net een regterstoel van die Drie-eenheid. Dit is kern belangrik vir die Jode om dit te verstaan. Die Hebreeuse God is een, in teenstelling met die veelvuldige gode van die heidennasies om hulle. Hulle bely met oortuiging Deteronomium 6:4:

“Hear, O Israel: The Lord our God, the Lord is one!

 En ek het ’n groot wit troon gesien en Hom wat daarop sit, voor wie se aangesig die aarde en die hemel weggevlug het; en daar is geen plek vir hulle gevind nie. (Openbaring 20:11)

 Hemel en aarde sal vergaan, maar Jesus se woorde nooit. (Markus 13:31). Sien ook 2 Peterus 3:10, Psalms 102:25-27.

Die boeke word geopen. Daar is twee soorte boeke wat in Openbaring genoem word. Die Boek met die sewe seëls en die Boek van die Lam. (Daniël 7:10 en Openbaring 5, 13, 17 e.a) Ons juig by die oopmaak van die Boeke. Ons word die kosbare besitting van die Here. (Maleagi 3:16-18)

 God se boeke word dikwels in die Skrif genoem. Moses is gewillig om uit die Boek van die Lewe uitgewis te word ter wille van die volk (Exodus 32:32). Die psalmdigter vra dat die bose uit die Boek van die lewe uitgewis moet word (Psalms 69:28).

Paulus praat van mede-arbeiders wie se name in die Boek van die Lewe opgeskryf is (Filippense 4:3). Aan Sardis word die belofte gemaak dat hulle name nie uit die Boek van die Lewe gehaal sal word nie (Openbaring 3:5).

Elke heerser van die antieke wêreld het ‘n boek gehad waarin die name van die burgers opgeteken is. Dawid het die volk getel, die Romeine het gereeld ‘n sensus gehou. Dit is juis die rede waarom Josef en Maria uit Nasaret na Bethlehem moes gaan.

Die Boek van die Lewe is ‘n rekord van die geestelike, lewende, aktiewe burgers van die Koninkryk van God. Niks, nie eers die dood nie, kan jou naam uit daardie Boek verwyder nie.

Hoewel die kinders van God doodgaan, is hulle lewend in die onsienlike koninkryk van God.

Die see sal sy dooies teruggee. Vir die antieke wêreld was ‘n begrafnis van die grootste belang. Mense wat op see doodgegaan het, het geen begrafnis gehad nie. Johannes troos al die bygelowe en sluit almal in die uiteindelike opstanding in.

 Net so met die doderyk waar mense vir die opstanding gewag het. Met die opstanding van Jesus is die doderyk leeggemaak.

 Alle dood word onder die opstanding van Jesus in oorwinning omskep. Satan het geen mag in die finale opstanding nie. Prys die Here!

 

110. Die vrou regeer die berge.

Ons hoor hard en duidelik van vroue in ons moderne gemeenskap. Dis ook reg so. As ek terugkyk in die geskiedenis kan ek die obsessie met gelykheid goed verstaan. Oor soveel eeue is vroue as tweederangse wesens behandel, mishandel en misbruik en dit het in die vroegste tye begin.

Hoewel die skeppingsverhaal God se hart in die verband met die mensdom deel, het dinge gou onder die invloed van heiden praktyke skeefgeloop. Eva is gemaak as die ander helfte van die mensdom.

God het die mens geskep as sy verteenwoordiger, as beeld van God het Hy die mens geskep, man en vrou het Hy hulle geskep. (Genesis 1:27)

Die belofte van baie afstammelinge het na Abraham en sy vrou Sarah gekom. Toe hulle besluit om God se plan “aan te help”, is ‘n slawe vrou, Hagar, ingebring om kinders te baar, wat duidelik nooit deel van God se plan was nie. Hy het Sarah vereer met die kind van die belofte. Sarah was Abraham se vrou. Tog het God Ismael geseën, nadat Sarah sy ma verneder en weggejaag het en hom ‘n groot nasie gemaak, wat in vyandskap met sy broer leef volgens die profesie van Genesis 16:9-12.

God het altyd ‘n huwelik, sy instelling, geëer. Dit is duidelik uit die geslagsregister van Jesus waar Batseba se naam nie genoem word nie. Die geslagsregister noem Salomo, seun van Dawid by die vrou van Urija (Matteus 1:6).

Regdeur die Ou Testament is vroue as minderwaardig teenoor mans behandel, met bykans geen regte nie. Ten spyte daarvan is die Bybelse geskiedenis vol van sterk vroue in politieke sowel as geestelike leierskap. Dink maar aan Debora in die tyd van die Rigters en Hulda, die profetes in die tyd van die jong koning Josia. ‘n Nader kykie in Spreuke 31 skilder ‘n duidelike prent van ‘n aktiewe, loopbaangerigte vrou met ‘n man en kinders wat trots op haar is.

Jesus het die status van vroue verander. Hy het uiters liberaal vir Sy tyd opgetree. Die blote feit dat hy met die vrou by die put van Jakob in Samaria gepraat het, was ongehoord en het sekerlik aanleiding gegee tot ‘n reuse skinderveldtog teen Hom en regstreekse veroordeling van die kerkleierskap. In daardie tyd was daar ‘n groep wat genoem is die bloeiende Fariseërs. Hulle was so ingestel op die wet om nie eers na ‘n vrou in die openbaar te kyk nie, dat hulle in mure en pilare vasgeloop het.

Vroue het ‘n belangrike rol in die lewe van Jesus gespeel en ook in die vroeë kerk. Priscilla was een van die gerespekteerde leiers soos in Handelinge 19 beskryf word. Sommige kommentatore is van mening dat sy die skrywer van Hebreërs kon gewees het, en anoniem gebly het, juis as gevolg van die vooroordeel teen vroue in leierskap.

Vandag is die feministiese beweging in die Westerse wêreld aktief. Die aggressiewe stem van die aktiviste is hard besig om vroue te probeer verhef tot die sterkere van die twee geslagte en die man te reduseer tot ‘n patetiese figuur wat geen besluite kan neem sonder ‘n brullende vrou-baas. Kyk maar ‘n bietjie dieper na nuwe TV reekse en flieks. Gelukkig vir hulle, laat vryheid van spraak as demokratiese norm hulle toe om hulle stem te laat hoor. In die midde-Ooste en Afrika, waar vroue blatant en wreed onderduk word, skreeu die afwesigheid van feministiese aktiwisme ten hemele.

Ek wonder soms waarom die vroue-held uitgebeeld word as die rigiede, skellende, geweldadige man wat niemand van hou nie en nie die ware helde, die sterk, nederige man, waarvan die gemeenskap en geskiedenis vol is.

Hier in Openbaring 17 vind ons die wyfie-duiwel (soos my ouma sou sê) van ons ergste nagmerrie. Sy sit op ‘n helderrooi dier (17:3) wat die kleur van ‘n bordeel is. Dit gee die indruk dat sy self ‘n hoer is, wat met haar vroulike lis verly.

Sy sit op baie waters, wat die chaos en verwarring van die aardse volke aandui. Sy is aangetrek in koninklike kleure, aantreklik en magtig om te regeer. Sy is met juwele bedek, goud en pêrels, wat spreek van luuksheid en rykdom. Sy is so aantreklik dat selfs Johannes in verwondering staar (17:6).

Babilon is gebou op die walle van die Eufraatrivier en is die simbool van boosheid en sonde. Die nasies is dronk van haar beker van onsedelikheid, met die veronderstelling dat hulle in hulle beswyming net meer en meer wil hê. Geld, seks en mag regeer die wêreld in soveel manifestasies op soveel vlakke van die samelewing.

Sy regeer in die woestyn wat die moontlikheid van ‘n oes en voorsiening uitsluit en spreek van honger en dors. Haar naam het ‘n verborge betekenis. Sy word aanbid deur ‘n menigte wat nie eers besef hulle aanbid haar nie, en dit ook nooit sal erken nie. Sonde kom in soveel vorme en is dikwels geheim en uniek aan diegene wat daarin betrokke is.

Die mense is verblind deur boosheid (17:8) Dit is noodsaaklik om boosheid te identifiseer en te verwerp, anders kruip sonde stadig en slinks in ons lewe in. Die dier is nie altyd duidelik nie. Ons het die wysheid van die Heilige Gees nodig om te onderskei en sterk te staan. Die engel moes aan Johannes die geheimenis van die vrou se naam openbaar. Sonde lyk nie soos sonde nie.

Die goue beker word in Jeremia 51:7 genoem as ‘n simbool van mag.

Babel was ‘n goue beker in die hand van die Here, ‘n beker wat die hele wêreld dronk laat word het: die nasies het van sy wyn gedrink en daarvan mal geword.

Die engel openbaar aan Johannes haar naam. (17:5)

Op haar voorkop was haar naam geskrywe en dit het ‘n verborge betekenis. Die naam was: “Groot Babilon, die moeder van die sedeloses en van die losbandigheid op die aarde.”

Rome se prostitute het ‘n versiering op hulle voorkoppe gedra sodat hulle as prostitute herkenbaar sou wees. Vandag word seksslawe dikwels tatoëer met die naam van die slawedrywer. Selfs die vrou van Claudius, een van die keisers, het in die bordele van Rome gewerk. In hierdie aaklige sedelike verval is die Christendom gebore en het die mense bekeer tot sedelike waardes en reinheid in ‘n gemeenskap van konstante beskikbare kitsbevrediging van seksuele drange. Nuwe denke oor reinheid was voorwaar ‘n wonderwerk van die Kruis. Die sekulêre gemeenskap het nog niks verander nie. Vandag se gemeenskap is net so permissief en boos. Die kerk kan net staande bly in die krag van die Kruis.

Die naam van die vrou word as “verborge” beskryf. Die beskrywing is ‘n aanduiding dat haar naam simbolies is.

Die geheime krag van die wetteloosheid is al aan die werk… (2 Tessalonisense 2:7)

Sy is dronk van die bloed van die gelowiges. Die wrede vervolging van die kerk was die kenmerk van Rome en die konstante genadelose vervolging van die ware gelowiges is in die eeue daarna volgehou.

Die vrou sit op die dier met godslasterlike name en afgodery. Dit gebeur wanneer haar mag as saligheid gesien word. Soveel mense soek redding in geld, mag, seks en offer selfs hulle kinders daarvoor op.

Die dier het sewe koppe en tien horings. Dit dui op volkome mag hier op aarde. Die engel beskryf die dier soos volg:

Die dier wat jy gesien het, was eers en is nie nou nie…

want eers was hy en nou is hy nie en tog sal hy wees. (Openbaring 17:8)

 In die oorwinning van Jesus aan die kruis is die dier wat in die eeue voor Christus aktief was, verslaan of soos die engel sê: , was eers en is nie nou nie. Maar hoewel hy nie meer is nie, toon hy tekens van lewe en sal opstaan uit die helse put (onderaardse diepte) om die mense weer te verlei en sy verderf op aarde voort te sit. Sy herstel is egter ‘n mars van die dood. Sy uiteinde is volkome nederlaag sonder enige hoop op herstel. (17:8)

Die sewe berge soos genoem in 17:9 is die “berge” van die gemeenskap wat ons kultuur bepaal en word deur sommige skrywers so benoem: Godsdiens, Familie, die Media, die Kunste, Besigheid, Onderwys en Regering.

Vir ons, Bodemklipvriend, die kerk van die lewende God sal die berg sing en dans. Dis ons verlossing van die vrou.

Julle sal met blydskap uit Babel wegtrek en in vrede gelei word; die berge en die heuwels sal voor julle uit jubel en juig en al die bome in die veld sal hande klap. (Jesaja 55:12)

Die tien konings (17:12) kan Rome en die daaropvolgende magte wees. Sewe is die volkome getal vir die geweldadige vervolging van die kerk. Die een uur wat genoem word, kan dui op die burgeroorlog in Rome van Junie 68nC tot Desember 69nC.

Sonde is dikwels as stede gesimboliseer soos Nineveh in Nahum 3:4, Tirus in Jesaja 23:16-17 en selfs Jerusalem in Jesaja 1:21 en Esegiël 16:15. Hosea se hele lewe was ‘n metafoor van die ontrouheid van ‘n losbandige vrou as simbool van God se volk en Sy troue liefde om haar terug te wen. Hosea moes elke keer sy vrou weer van die straat af gaan haal en het selfs kindes by haar gehad.

Die woestyn is dikwels ‘n plek van profesie en visioen soos vir Moses, Elia, Johannes die Doper en Jesus. Dit veronderstel afstand van die stad en die sonde met stilte vir afsondering om die stem van God te hoor. Wanneer ons onsself in die woestyn bevind onder die heerskappy van die hoer, is dit daar waar God riviere en paaie in die wildernis maak. Ons voorsiening word uitgedek op die tafel in die vallei van doodskaduwee in die aangesig van ons vyande (Psalm 23).

Die dier se uiteinde is finale afrekening (17:11), Hy is aan die verloorkant, al lyk dit nie so nie. Ons hoop is op die Skepper en die verlossing wat Hy bewerkstellig.

Die skepping sien met gespanne verwagting daarna uit dat God bekend sal maak wie sy kinders is. (Romeine 8:19)

 Die Lam sal oorwing en die wat aan die Lam behoort saam met Hom. Die kerk sal staan in die oorwinning deur die Kruis en die Kroon van Jesus (17:14)

Die hoer sal deur vuur vergaan. Dit is die straf vir die dogters van priesters wat aan seksuele sonde skuldig was (Levitikus 21:9). Haar eie dienaars sal teen haar draai. Daar is geen lojaliteit in boosheid nie.

Die bepalings en doelstellings van die Here is volkome oorwinning. God werk altyd tot voordeel van die mensdom. (Romeine 8:28 en Nehemia 13:2) Hierdie skrif is pilare van bemoediging om in swaar tye staande te bly.

Die laaste versies van hierdie hoofstuk (7:14-18) is eintlik ‘n opsomming van die boodskap van Openbaring.

God het hulle gedagtes so gerig dat wat hulle doen, volgens sy bedoeling is: hulle het een en dieselfde doel voor oë en hulle stel hulle koningskap tot die dier se beskikking totdat God sy woorde in vervulling laat gaan het. (Openbaring 17:17)

102. My lewe, my lied, my lafenis.

Alles wat God gemaak het is goed. Die hele skepping is ‘n wonder wat ons bestudeer en waardeer op ‘n daaglikse basis. Die kinders van Adam is steeds besig om alles op ons aarde te benaam. Dit is wat ons wetenskap noem. Sedert daardie eerste opdrag van God aan Adam om name te gee aan wat hy sien, het die proses nog nooit opgehou nie. Dit is ‘n bron van vreugde en verstommende bewondering vir elke kind van God. Die natuur is ‘n onuitputlike bron van inspirasie. ‘n Japanese studie het bevind dat net ‘n 15 minuut stappie per dag tussen bome, kan moegheid verlig en geestesgesondheid beduidend verbeter.

In die vorige hoofstukke het ons onder die indruk gekom van die natuur se deelname in die oordeel oor sonde. Die natuur is ingestel op God en sy plan en “wag” vir die openbaarmaking van Sy volheid en vernuwing van die skepping.

Die skepping sien met gespanne verwagting daarna uit dat God bekend sal maak wie sy kinders is. (Romeine 8:19)

Die vyfde trompet weerklink met skrikwekkende intensiteit. Iets meer as die natuur is hier aan die werk – die demoniese. Die onderaardse skag (abyss) of helse put, die vergaarbak van boosheid, word oopgemaak om bomenslike verskrikking los te laat. In die antieke wêreld is die sterre gereken as hemelse wesens, maar hier word hulle as boos beskryf. Die ster wat val is Lucifer, die môrester en die aanbiddingsleier in die hemel soos beskryf in Jesaja 14:12.

Die onderaardse plek van verskrikking, die helse put, was algemeen gereken as die tussentydse plek van straf vir die dier, gevalle engele, vals profete en alle demone – alles wat boos is. (Openbaring 9:1,2,11,11:7, 20:1, 20:3) Die finale plek van straf is die poel van vuur en swael. (Openbaring 20:10,20:14-15) Die onderaardse skag wat hier van gepraat word, is deel van die skeppingsverhaal. Dit is gesien as die voortydse waters waarvan in Genesis 1:6-7 gepraat word. Dit is die plek van God se vyande. (Amos 9:3, Jesaja 51:9, Psalm 74:13) Die gevangenes van die skag of put is die ongehoorsame hemelinge volgense Jesaja 24:21,22). Dit is ‘n aaklige plek, verwyderd van God en daarom chaoties.

Rook is altyd ‘n simbool van misleiding en verwarring. So dikwels word die waarheid verdraai en geknoei en as die regte ding opgedis. Misleiding propageer ‘n konsep wat homself voorhou as die waarheid. Die is slegs in die lig wat Jesus bring, die Son van geregtigheid wat met genesing in Sy strale skyn (Maleagi 4:2) dat die rook van misleiding uit die helse put weggewaai word en die asem van God, die Heilige Gees, ingeasem kan word.

Helder en wyse insig is al wat misleiding kan veg. Niemand kan deur rook sien nie. Asem en visie word beperk en uiteindelik kan die rook van misleiding geestelike dood veroorsaak, net soos fisiese rook jou asem vergiftig. Die openbaring van Jesus is die enigste waarheid en Hy sal ons deur die Heilige Gees in waarheid lei.

Wanneer Hy kom, die Gees van die waarheid, sal Hy julle in die hele waarheid lei. (Johannes 16:13)

Waarheid is ‘n geweldige konsep opsigself waaraan ‘n mense se ganse lewe gemeet word. Filosowe oor al die eeue het geskryf en geredeneer oor waarheid. Dit was Pilatus se vraag aan Jesus en heel moontlik iets waarmee hy geworstel het. Het hy dalk in daardie wroegende oomblik onderskei dat hy nog nooit in sy lewe nader aan die waarheid was nie? (Johannes 18:38)

Sprinkane is ‘n simbool van verwoesting en word in Joël 1 en 2 beskryf. Sprinkane bring hongersnood en vernietiging. NIks ontduik hulle onkeerbare sloping van al wat eetbaar is. Die kommentare stem saam dat die beskrywings van Joël en Openbaring gald nie oordryf word nie. ‘n Sprinkaan het ‘n kop wat soos ‘n perd lyk. Dit word duidelik uitgespel in hulle Duitse naam (Heupferd) en Italiaanse naam (cavaletta). In Hebreeus het hulle vyf name:

         gazam – skeer – vernietig die plante

arbeh – swerm – kom in groot swerms

caal’am – sluk en verwoes met sy tande

hargol – gallop – beskryf sy spoed

tslatsal – maak ‘n geluid wat hom aankondig

Die sprinkane word losgelaat om die mense sonder die seël van God op hulle voorkoppe aan te val, nie die plantegroei van die aarde nie. Die verskrikking is nie letterlik nie – dit dui op demoniese teistering. Die sprinkane het boonop nog ‘n stert soos ‘n skerpioen of slang om pynlik te verwond. Die dood sal soos uitkoms voel, maar sal nie beskikbaar wees nie. God het beheer oor dood en lewe.

As ons net vir ‘n oomblik dieper kyk, sal ons die demoniese foltering in ons gemeenskap sien. Dit is wreed en aanhoudend. Soms lyk die dood soos uitkoms en daarom sal mense in uitsterste desperaatheid die dood aangryp. Ons sien dit in die onstellende statistiek van selfdood.

Vyf maande is die lewensiklus van ‘n sprinkaan. Die tyd vir demoniese aanval is beperk. Die beskrywing van hierdie afskuwelike wesens klink soos iets uit ‘n gruwelfliek. Hulle is soos:

  • perde – toegerus en gereed vir oorlog met borsharnasse en die geluid van baie strydwaens
  • goue krone – welvaart en luuksheid wat verlei in obsessie met besittings en
  • hare – soos ‘n vrou wat uitlok ( in antieke tye het slegs prostitute het hulle hare onbedek gedra sodat hulle aantreklik vir ‘n man sou wees. Getroude vroue het hulle kop bedek om hulle getrouheid aan hulle man te wys). Die sprinkane het
  • sterte – om te steek en te verwond. Die skerpioen was ‘n simbool van intense pyn volgens Lukas 10:19 en
  • ‘n koning met die naam in Hebreeus Abaddon (vernietiging), en in Grieks Apollyon (heerser van ondergang).

In die vrees en pyn van hierdie oorlog sal die mense wens vir die dood. (Job 3:21, Jeremia 8:3)

Later in die hoofstuk word dinge net erger. Onthou altyd:

Demoniese pyniging is nie om te straf of te vernietig nie, maar om mense tot bekering te lei. Dit is so dikwels in die diepste duisternis en pyn dat sommige mense die krag van redding en uitkoms wat daar in Jesus is, sal erken.

Die sprinkane kan nie doodmaak nie, net vernietig. In Lukas 10:19 gee Jesus ons die mag oor alles.

Kyk, Ek het aan julle die mag gegee om op slange en skerpioene te trap en om die vyand met al sy geweld te oorwin, sonder dat iets julle enige leed aandoen.

Slange en skerpioene is simbolies van demoniese aktiwiteit. Dit is wat ons sien in ons wêreld vandag. Soos Paulus dit stel:

Julle het gelewe soos hierdie sondige wêreld en julle laat lei deur die vors van die onsigbare magte, die gees wat daar nou aan die werk is in die mense wat aan God ongehoorsaam is. (Efesiërs 2:2)

Die stem van die sesde trompet kom uit die vier horings van die altaar. Dit is ‘n simbool van goddellike toorn. Dit is geweldig as die altaar wat ‘n simbool van bekerming is, om wraak uitroep. Die sonde was inderdaad geweldig.

Die vier engele wat by die Eufraatrivier losgemaak is, word deur meeste kommentare beskou as die vier sultans wat oor die Turkse ryk regeer het en die oorheersing van Islam in die ooste gevestig het. Islam is ‘n vals profeet wat die Christenwêreld konstant bedreig. Lande het engele soos in Daniël 10:13 beskryf word.

‘n Derde van die mensdom is ‘n betekenisvolle minderheid (ook 9:18). Die venietiging word beperk. Die heerskappy van die Turke pas heel gemaklik in die beskrywing van die sesde trompet. Hulle oorheersing is in so ‘n mate beperk, dat hulle nie Israel en Europa geheel en al kon oorweldig nie, ten spyte van grootse en herhaalde pogings. Ek haal aan uit Matthew Henry’s Bible Commentary:

The sixth angel sounded, and here the power of the Turks seems the subject. Their time is limited. They not only slew in war, but brought a poisonous and ruinous religion. The antichristian generation repented not under these dreadful judgments. From this sixth trumpet learn that God can make one enemy of the church a scourge and a plague to another. The idolatry in the remains of the eastern church and elsewhere, and the sins of professed Christians, render this prophecy and its fulfilment more wonderful. And the attentive reader of Scripture and history, may find his faith and hope strengthened by events, which in other respects fill his heart with anguish and his eyes with tears, while he sees that men who escape these plagues, repent not of their evil works, but go on with idolatries, wickedness, and cruelty, till wrath comes upon them to the utmost.

Benson se kommentaar sit noukeurig uiteen hoe die jare van verowering deur die Turke die detail van die profesie bevestig. Hier moet ek myself inhou om nie ‘n volledige uiteensetting van die geksiedenis in te sluit nie. Ek vind dit fassinerend!

Meer belangrik egter, is die beginsel dat boosheid beperk word en onder beheer is. Die teenwoordigheid van die kerk beteuel die aktiwiteite van demoniese magte. Jesus het ons gesag oor dit gegee soos ons in Lukas 10:19 (hierbo aangehaal) gesien het. Met die wapenrusting van Christus en ons wandel in die waarheid oorwin ons die owerhede van duisternis. Dit is ons roeping.

Die getal van die perderuiters was tweemaal tienduisend maal tienduisend. Die som maak twee honderd miljoen, maar beteken ‘n oorweldigende hoeveelheid.

Die skitterende strydwaens van God was duisende, duisende der duisende, toe die Here van Sinai af die heiligdom betree het. (Psalm 68:18)

Die apokaliptiese ruiters word beskryf met die kleure van vlamme – vuurrooi, donkerblou en swaelgeel harnasse met asem van vuur en swael en sterte van slange om skade aan te rig; ‘n skrikwekkende beeld van verwoesting. (9:17-19)

Die verwoestingskrag van boosheid dien altyd om die weg na reddingskrag aan te dui. Verwonding en verwoesting word in God se teenwoordigheid genees en herstel. Sy genade is altyd beskikbaar, selfs vir laaste minuut bekering.

So dikwels word die blaam vir boosheid op God geplaas, sonder enige persoonlike kennis van Hom en Sy liefde. Die misleiding is so sterk dat sondaars sterf sonder om te bely, te spyte van die oorweldigende liefdesboodkskap van Jesus gekruisig. (Psalm 115:8; 135:18). Die ongelukkige gevolg van droefheid en gebrokenheid is dat mense hulle harte in bitterheid verhard.

Die laaste verse van die hoofstuk klink soos ‘n klaaglied oor die ongeloof van die mense. Die hartseer van afgode wat nie kan sien of hoor of help nie, selfs al word hulle van kosbare materiaal soos goud, sliwer of brons gemaak, lei tot die sonde van moord, heksery (dwelms en alkoholisme), seksuele immoraliteit (onsedelikheid) en roof.

Ek dank die Here vir die detail van die visioen wat my hep om die oorweldigende boosheid in die wêreld om my te verstaan en die gevolge van siekte en verwoesting. Net ‘n vinnige blik na die statistieke van seksueel oordraagbare siektes as een voorbeeld van die gevolge van immoraliteit, is skokkend. Die algemene voorskrifte vir die vookoming van sulke siektes is om getrou te wees aan een persoon of geheel daarvan te onthou.

Wat ‘n voorreg om in die koninkryk van God te leef en te weet dat my selfwaarde nie afhang van my deelname aan die vernietiging wat om my heers nie. Ons as kinders van God is onder Sy beskerming en ons teenwoordigheid verhinder die gevolge van boosheid. Staan vas en hou moed – ons oorwinning is gewaarborg. (Openbaring 12:11)

Kom ons sing die lied van Moses (Exodus 15):

Ek wil tot eer van die Here sing omdat Hy hoog verhewe is. Perd en strydwa het Hy in die see geslinger.

Die Here is my krag en my beskerming. Hy het tot my redding gekom. Hy is my God, Hom roem ek, die God van my voorvaders, Hom prys ek.

 Die Here is oorwinnaar in die stryd, sy Naam is ‘die Here’!