Bodemklippe

[Openbaring 12]

Hierdie hoofstuk word dikwels beskryf as die begin van ‘n hele nuwe reeks visioene tot by 15:4.  Die herhaling van die woorde: Ek het gesien en kyk, openbaar sewe punte van tekens.

• Die konflik tussen die vrou en haar saad (12:1-17)
• Die vervolging van die dier uit die see (13:1-10)
• Die vervolging van die dier uit die land (13:11-18)
• Die Lam en die 144 000 op die berg Sion (14:1-5)
• Die verkondiging van die Evangelie en die oordeel deur drie engele (14:6-13)
• Die Seun van die mens se oes van die aarde (14:14-20)
• Die heiliges se oorwinning oor die dier en hulle lied (15:2-4)

Ander dele van die boek is ook verdeel in afdelings van sewe – seëls, trompette en bakke.

Hierdie hoofstuk is ‘n dieper dimensie van die konflik tussen die Kerk en die wêreld.  Die seëls openbaar die geestelike magte van die bose wat teen gelowiges en ongelowiges losgelaat word.  Die basuine demonstreer God se oordeel oor die verharde mensdom.

Die verhaal is dieselfde as in Openbaring 1-11 maar openbaar nou die bron van boosheid soos die Bron van verlossing as die hoogste en grootste geopenbaar is.  Insig in boosheid is noodsaaklik in ‘n Christelike lewe.

Vier figure: die duiwel, die dier, die valse profeet, die hoer/prostituut/ sedelose vrou– almal ontmoet hul ondergang in 12-22 in die omgekeerde volgorde as wat hulle bekendgestel word.

Ons leef in die era van fantasieverhale. Ek kry soms die indruk dat die filmmakers hulself selfs meer geniet as hul gehore, wat na magiese en geheimsinnige wêrelde reis met lewensgetroue karakters wat eg voorkom. Die besprekings rondom die jongste eienaardighede van skrywers en regisseurs klink grotesk en vreemd. Dit is ‘n wêreld wat in die verbeelding geskep is en op film of in boeke gerealiseer word.

Openbaring, as ‘n opeenvolging van gebeure in metafoor en simbole, kan in hierdie genre van fantastiese fantasieë geklassifiseer word. Geen filmmaker het egter selfs naby gekom om ‘n weergawe van hierdie klaargemaakte draaiboek te poog nie. Die vier perde van die apokalips het hul weg gevind na sommige filmverwerkings, maar nie onlangs nie. Skrikwekkende perde is deel van soveel stories – dink net aan die bloedsweet-perde van die swart ruiters in The Lord of the Rings. Die vier perde is slegs die eerste vier seëls van die sewe seëls wat in Openbaring genoem word. Wat van die uitwerking van die trompette en die bakke?

Terwyl ons verder lees in die meer intimiderende en skrikwekkende kode, moet ons weer ons doel in gedagte hou. Hierdie studie is ‘n inleiding tot die “geheime taal”, as ek dit so mag noem, van die eerste-eeuse Christelike boodskap, oorgelewer in ‘n vyandige en riskante omgewing van die Romeinse Ryk wat desperaat vasklou aan die glorie wat dit eens gehad het, met al die gruwelike metodes wat dit kon versamel.  

In hierdie atmosfeer van magspel op die hoogste vlak word die eerste Kersfees gevier. ‘n Baba word gebore uit ‘n baie gewone paartjie, vasgevang in die administrasie van ‘n Ryk, baie groter as wat die ouers self ooit sou kon droom om aan te dink. Wat ‘n mens ook al glo oor die eeu-oue Kersverhaal en hoeveel “foute” in ons vertellinge en geboortetonele gemaak word, insluitend die datum, omstandighede of mense wat betrokke was, hierdie gebeurtenis is in die hoogste regeringskringe opgemerk, wat uiteindelik die mees omstrede verhoor in die opgetekende Joodse geskiedenis en in die mees vernederende en wreedste teregstelling-style van die antieke wêreld gekulmineer het. 

Baie Joodse geleerdes het geskryf oor die growwe regsdwaling van die Sanhedrin daardie noodlottige nag van die verhoor van Jesus en hulle slinkse planne om die teregstelling deur die Romeine, deur wie die Jode regtens verbied is om ‘n doodstraf uit te voer, te bewerkstellig.

Ons ken die storie. Dit staan in die Evangelies geskryf. Ons hang die goue balle om die seisoen te vier – tereg.

Kom ons kyk dieper soos die Woord van God ons altyd roep om te doen.

Ons Kersverhaal is wat in die fisiese ryk gebeur het. ‘n Baba in ‘n grot of krip – jy kan kies; ‘n engelekoor wat verskyn aan herders wat waak oor die lammers wat voorberei word vir slagting by die Pasga, wat haastig is om die aankoms te aanskou; wyse manne wat deur ‘n wonderbaarlike ster na die plek gebring is; grootoog ouers wat hulle verwonder oor die wonder van die waarheid van profesieë en ‘n mal koning wat babas doodmaak om sy eie onsekerhede te kalmeer – nogal ‘n storie!

Stap saam met my na die wonderbaarlike toneel van Openbaring 12 terwyl Johannes al die tekens van goddelikheid en skoonheid gebruik om die onsienlike, geestelike beelde van die eerste Kersfees te beskryf.

1EN ‘n groot teken het in die hemel verskyn: ‘n vrou wat met die son bekleed was, en die maan was onder haar voete, en op haar hoof ‘n kroon van twaalf sterre;

2en sy was swanger en het uitgeroep in haar weë en barensnood.

3En ‘n ander teken het in die hemel verskyn, en daar was ‘n groot vuurrooi draak met sewe koppe en tien horings, en op sy koppe sewe krone;

4en sy stert het die derde van die sterre van die hemel meegesleep en hulle op die aarde gegooi. En die draak het gestaan voor die vrou wat op die punt was om te baar, sodat hy haar kind sou verslind sodra sy gebaar het.

5En sy het ‘n manlike kind gebaar, wat al die nasies met ‘n ystersepter sou regeer; en haar kind is weggeruk na God en sy troon.

6En die vrou het na die woestyn gevlug waar sy ‘n plek het wat deur God gereed gemaak is, dat hulle haar daar sou onderhou duisend-tweehonderd-en-sestig dae lank.

Die son en maan word dikwels in goddelike beskrywings gebruik. God se kleed is lig, soos beskryf in Psalm 104:2. In Maleagi 4:2 word Jesus die Son van Geregtigheid genoem met genesing in Sy strale. Die Hooglied van Salomo se geliefde is mooi soos die maan en helder soos die son (Hooglied 6:10). In hierdie dramatiese beskrywing van die vrou van die hemel het Johannes ook iets bygevoeg wat die heidene sou verstaan – sy word gekroon met ‘n krans van die 12 sterre-tekens van die astrologie.

Ons moet altyd onthou, watter hemelliggame van die heelal ook al deur die heidendom of valse godsdienste mag gebruik word, alles in die heelal behoort aan God. Niks in hierdie aardse ryk, wat in watter verdraaiing en misleiding ook al gebruik word, kon van ons as die kinders van die Skepper gekaap word nie.

Die son, maan en elf sterre word in Genesis 37:9 genoem, wat Jakob en die elf stamme van Israel metafories voorstel.  Hulle buig voor Josef, die twaalfde stam.

Die vrou is die Messiaanse gemeenskap waaruit die Messias gebore is. Sy is in kraam, wat die pyn van hul onderdrukking simboliseer en die talmtyd van verwagting vir die belofte om vervul te word.

Vroue in die Ou Testament word as die simbool van die bruid van God, voorgehou.

Want jou Maker is jou man, die Here van die leërskare is sy Naam; (Jesaja 54:5).

Die herstelde Israel word beskryf as ‘n vrou in Jesaja 60:19-20; 62:3,5.

Sy dra ‘n kroon, die beloning van God – sonder kompromie en getrou – kragtig teen die aanslag. (2:10; 3:11; 4:4-; 14:14)  Haar glans kom van die teenwoordigheid van God.  Sy is geklee in die lig van Christus se heerlikheid.

Jeremia praat van die hoer wat ontrou is in Jeremia 3:6-10 en Hosea met sy ontroue vrou, is ‘n lewe wat geleef word in die metafoor van God as die minnaar van Israel en die volk se verraad van daardie liefde. God belowe verlowing (Hosea 2:19-20) met al die vreugdevolle verwagting van ‘n bruilofsfees met die beskerming en voorsiening wat in so ‘n verbintenis geïmpliseer word.  Die hoer verteenwoordig die ontroue gemeenskap.

Openbaring vertel van die huwelik van die Bruid (getroue gemeenskap) van die Lam (19:7, 21:9) en Paulus skryf dat ons as rein aan God verloof (beloof) is.

Ek waak oor julle met ‘n ywer wat van God kom, want julle is soos ‘n jongmeisie wat ek aan een man toegesê het as sy bruid en wat ek vlekkeloos na hom toe wil bring. Die man is Christus.  (2 Korintiërs 11:2).

Die Kerk is nou die gemeenskap waaruit die Messias verkondig word. Daar word altyd na die kerk verwys as vroulik. Jerusalem is ook vroulik. Die ou Jerusalem het letterlik geval en die voornemens van God misluk. Die nuwe Jerusalem is die Kerk en vervul die doelwitte van God geestelik. Die magte van vernietiging – boos en menslik – is vasbeslote om hierdie gemeenskap te vernietig, maar dit is onder God se beskerming en kan nie vernietig word nie.

‘n Vrou in kraam word dikwels in Jesaja genoem – 7:10-14; 26:17-27:1; 51:2-11; 66:7-10.

Die groot vuurrooi draak is ‘n bekende simbool van die Babiloniese mitologie, wat ‘n rooi-blink slang uitbeeld. Die beeld verskyn in die Ou Testament as Rag(h)ab in Jesaja 51:9: Gryp in, Here, gryp in! Toon u mag, u krag! Gryp in soos in die ou tyd, soos in tye lank gelede.

Is dit dan nie U wat vir Rahab verslaan het nie,

wat die seemonster deurboor het nie?

Die draak het sewe koppe en tien horings en sewe koninklike diademe (diadeem = enige hoofbedekking wat gesag en status uitbeeld) gehad, wat almal absolute mag oor die koninkryke van die aarde in teenstelling met die koninkryk van God uitbeeld. Daar is twee spelers in die stryd om die mensdom. Boosheid probeer om alles wat God goed gemaak het, te vernietig. Die stryd kulmineer in die Kruis.  Sewe en tien dui op volledigheid.  Die volledigheid van die onderdrukkende mag beteken dat dit wêreldwyd is.

Die draak verteenwoordig alle bose koninkryke wat die ware Israel onderdruk.  Farao word gesien as die see-draak. (Psalm 74:13-14; 89: 10; Jesaja 30:7; 51:9; Esegiël 29:3; 32:2,3; Habakuk 3:8-15).

Die draak het 10 horings soos die vierde dier van Daniël 7:7,24 en kom ook uit die see. Die skarlakenrooi kleur is dieselfde as die hoer wat dronk is van die bloed van die heiliges en verteenwoordig die geweld van die onderdrukking. (Openbaring 17)

Die sewe diademe is die volledigheid van die valse aanspraak op gesag en soewereiniteit.  Die ware Koning dra baie diademe wat in Hebreeus ‘n hoër gesag beteken om alle ander te oorheers. (19:12; 19-21)

‘n Derde van die sterre – ‘n aanval op die Kerk is ‘n aanval op die engele en God self.  Hy val aan terwyl die vrou geboorte gee – ‘n aanval om die Messias self te vernietig.  Lucifer het geval met ‘n derde van die engele.

Die Kind, wat met ‘n ysterstaaf sal regeer, is Jesus.  (Psalm 2:7-9).

Die Kind word buite bereik na die hemel geruk. Hierdie beskrywing is ‘n moment-opname van Christus se hele lewe in een reël.  Sy lewe is saamgevat soos in Johannes 13:3; 16:28; Romeine 1:3-4; 1 Timoteus 3:16. Jesus is die eersgeborene uit die dood. (Kolossense 1:18)

Dit is die beskerming wat God gewaarborg het vir die vervulling van Sy voorneme. Satan, in die vorm van die draak, mag dalk ‘n plan van vernietiging hê, maar God sal beskerm wat Syne is. Die hemel is nie ‘n verre plek iewers in die uitgestrektheid van die heelal nie. Dit is die onsienlike teenwoordigheid van die Vader. Dit is die geheime plek van die Allerhoogste en die skaduwee van die Almagtige. Dit is bo alles die plek van veiligheid, hier en nou vir ons in die onsigbare realm.

Hy wat in die skuilplek van die Allerhoogste woon

Sal onder die skaduwee van die Almagtige bly.

Ek sal van die Here sê, “Hy is my toevlug en my vesting;

My God, op Hom sal ek vertrou.” (Psalm 91:1,2)

Die woord wat gebruik word vir ruk (weggeraap) is dieselfde as wat in 1 Tessalonisense 4:17 en 2 Korintiërs 12:2 gebruik word om die fenomeen  om in die hemel weggevoer te word, te beskryf. Johannes se klem is op die hemelse Jesus, nie Sy aardse lewe nie. Dit gaan alles oor die verhewe Christus. In die groter tydsberekening van God was Jesus se aardse lewe net ‘n flits. Nietemin het die gebeurtenis ewige gevolge gehad.

Hulle ontsnap na die woestyn, wat ‘n plek van veiligheid en voeding is. Vir Elia, soos vir ons,’n plek van goddelike voorsiening. (1 Konings 17:1-7 en 19:1-8). Kort na die geboorte moes Jesus en sy ouers vlug (Matteus 2:13).  Dit is simbolies van die Messiaanse gemeenskap wat in die Kerk-era leef.  Die vrou is op aarde, waar die volk van God is.  In die woestyn word hulle beskerm en gevoed.

Jesus het die eindtye gedurende sy lewe met sy versoeking in die woestyn begin. (Matteus 4:1; Markus 1:12; Lukas 1:80; 4:1). Net soos Jesus se verhouding met die Vader beskerm is, word ons verbondsverhouding met Jesus beskerm.

Gedurende die bose tye van Antiochus Epifanes het die priesters die wet in die woestyn weggesteek.  Weereens, na die vernietiging van Jerusalem in 70 nC, het hulle na die berge gevlug, in wildernis-agtige terrein om veilig te wees.

Die Kerk vind vandag eensaamheid en voorsiening in die woestyn. Dit is daar waar die tafel gedek is, net daar in die skaduwee van die vallei van die dood. Dit is ‘n plek van voorsiening en nagmaal. Jesus klop aan die deur van ons hart om te gaan sit vir die aandete, die ontspanne geselsie oor lekker kos, wat ons siek en moeë siele herstel. (Openbaring 3:20).

Die plek wat voorberei is, is sinoniem met die woord Tempel, woonplek van God. Dit is ‘n onsigbare plek van veiligheid en voorsiening. Die kerk in Efese kon die verskriklike gevolge van liefdeloosheid gely het – die kandelaar sou verwyder word.  Dit sal dus nie meer ‘n kerk wees nie – presies wat gebeur met sogenaamde kerke wat nie die liefde van God in sy kerk weerspieël nie.

Die plek is ‘n simboliese ryk van goddelike beskerming in die 1260 dae van vervolging wat begin met die Opstanding en eindig met die Wederkoms.

En daar het oorlog in die hemel gekom: Mígael en sy engele het oorlog gevoer teen die draak, en die draak en sy engele het oorlog gevoer;

8en hulle kon nie oorwin nie, en hulle plek was in die hemel nie meer te vinde nie.

9En die groot draak is neergewerp, die ou slang wat genoem word duiwel en Satan, wat die hele wêreld verlei, hy is neergewerp op die aarde, en sy engele is saam met hom neergewerp.

10Toe hoor ek ‘n groot stem in die hemel sê: Nou het die heil en die krag en die koningskap die eiendom van onse God geword, en die mag van sy Christus; want die aanklaer van ons broeders is neergewerp, hy wat hulle aanklaag voor onse God, dag en nag.

11En hulle het hom oorwin deur die bloed van die Lam en deur die woord van hulle getuienis, en hulle het tot die dood toe hulle lewe nie liefgehad nie.

12Daarom, wees verheug, o hemele en die wat daarin woon; wee die bewoners van die aarde en die see, want die duiwel het na julle neergedaal met groot woede, omdat hy weet dat hy min tyd het.

Vanuit Johannes se perspektief is engele bemiddelaars vir die Kerk (2-3) en die ouderlinge verteenwoordigers van die Kerk. (4-5) Migael is die aartsengel in beheer van God se mense. (Daniël 10:13,21; 12:1).  Hy veg teen die demoniese magte oor Persië en Griekeland wat die volk van God onderdruk.  In Daniël 10:5-21 sluit “een soos die Seun van die mens” by die stryd aan.  Migael verteenwoordig God se volk in die hemelse sfeer.  Hy is ‘n weerspieëling van Christus se oorwinning.

Daarom word Christus se oorwinning op aarde onmiddellik in die hemel weerspieël deur die nederlaag van die duiwel en sy magte.  Die oorlog van die engele is simbolies van die stryd teen die draak, die duiwel, die slang of wat hy ook al genoem word.  Simboliek verwys altyd na iets werklik.

Satan [teenstander] is die vyand van God. Hy is in oorlog gewikkel met God en die heiliges. Dit is simbolies van die oorlog in die hemel toe ‘n derde van die engele teen God opgestaan het (Jesaja 14 en Esegiël 28) onder leiding van Lucifer, die môrester, die leier van aanbidding. Die Farao het homself as die oggend- en die aandster verklaar. Musiek is steeds geïnfiltreer met boosheid en belangrik op die agenda van misleiding. Terselfdertyd is daar ‘n ontploffing van aanbiddingsmusiek regoor die wêreld, om die lof van God te besing en mense na God toe te trek.

Lucifer het geval weens trots. Die heiliges word gewaarsku teen hoogmoed (1 Timoteus 3:6).

Satan het steeds toegang tot die teenwoordigheid van God soos geïllustreer in Job 1:6-9 en 2:1-6, Sagaria 3:1,2. Satan beteken teëstander. Bileam (Numeri 22) kan ‘n satan teen die engel genoem word. Hy is altyd die aanklaer, vir Job; ook vir Josua in Sagaria 3.  Hy het toegang, maar hy het nie meer ‘n plek in die hemel nie. 

Wees bewus van die hees, rasper stem van die aanklaer in teenstelling met die stil, sagte stem van die Heilige Gees wat in volmaakte liefde in jou innerlike gespreek word.

In Grieks is Satan diábolos, wat lasteraar of aanklaer beteken. In die Nuwe Testament word satan die duiwel of die versoeker genoem. Matteus 4, Markus 1 en Lukas 4 beskryf hom waar die versoeking van Jesus in die woestyn opgeteken is.

Ons vind goeie voorbeelde van Satan se werk regdeur die Bybel. Onthou, hy is nie kreatief nie. Hy kan nie aan nuwe strategieë dink nie. Hy sal altyd teruggaan na eeu-oue metodes en dit listig toepas om die heiliges te verstrik.

Aangesien dit so is, vind ons dat Satan besig is met sekere onheilspellende doelstellings in die Nuwe Testament.

• Hy poog om Jesus in sy versoekings te verlei.
• Hy plaas die verskriklike plan van verraad in Judas se gedagtes (Johannes 13:2, 27, Lukas 22:3).
• Hy is daarop uit om Petrus te laat val Lukas 22:31.
• Hy oorreed Ananias om ‘n deel van die prys van die besitting wat hy verkoop het, terug te hou (Handelinge 5).
• Hy is die oorsaak van siekte en pyn (Lukas 13:16, Handelinge 10:38, 2 Korintiërs 12:7).
• Hy verhinder die werk van die evangelie deur die onkruid te saai, wat die goeie saad verstik (Matteus 13:39), en deur die saad van die woord uit die menslike hart weg te ruk voordat dit ‘n ingang kan kry (Markus 4:15; Lukas 8:12).
• Hy gebruik elke slinkse metode (Efesiërs 6:11) en elke plan (2 Korintiërs 2:11) om sy misleiding te bewerkstellig

Jesus het ons geleer om in die Onse Vader teen Hom te bid – verlos ons van die Bose – Matteus 6:13.

Hy is die heerser van hierdie wêreld.

Ek sal nie veel langer met julle praat nie, want die heerser van die wêreld (Satan) kom. En hy het geen aanspraak op My nie [geen mag oor My of enigiets wat hy teen My kan gebruik nie]; (Johannes 14:30). Ook Johannes 12:31,16:11.

Satan se geskiedenis is tragedie – eens groot, nou geval. Sy toekoms is nederlaag.

Satan word beskryf as:  “die kwaadwillige kritikus van die skepping, die slapelose waaksaamheid van die kwaad teen die goeie.”  Hy is lasteraar, bedrieër en teëstander.

Die oorwinning van die heiliges sal sy ondergang wees. Ons keuse vir die ware lewe is sy nederlaag. Ons oorwinning is die Bloed van die Lam. Daar is geen veroordeling vir diegene in Christus nie; daarom het die aanklaer geen mag oor ons nie. (Romeine 8:1)

Hy sal altyd probeer om Christus deur die kerk te benadeel. Toe Paulus wreed vasbeslote was om die volgelinge van Jesus uit te wis, het hy die stem op die pad na Damaskus gehoor. Jesus het hom direk met Sy kerk geïdentifiseer en vir Paulus gevra:

“Saul, Saul, waarom vervolg en onderdruk jy My? (Handelinge 9:4).

Die nederlaag van satan is die oprigting van God se koninkryk op aarde.  Dit is die klip in Daniël 2 wat die laaste vier groot koninkryke verslaan. (2:44). Dit word bevestig deur Jesus se oorwinning oor die dood.

Die draak is die slang van ouds. (Tuin van Eden – Genesis 3:1,14)

Johannes hoor ‘n harde stem – ‘n loflied in Openbaring is gewoonlik die opsomming van ‘n visioen.  Dit interpreteer wat gesien word.  Hier bevestig dit die vestiging van die Koninkryk – ons God en ons broeders.

Die toeskrywing van krag aan Christus weerspieël die woorde van hoofstukke 4 en 5.  Dit word bekendgestel deur die woord NOU.  Dit is nie bloot ‘n afwagting van iets wat gaan kom nie.  Dit is hier. 

Die opstanding is die keerpunt van die hele geskiedenis.   Die dood en opstanding van Jesus het aan al die vereistes van die saligheid-geskiedenis voldoen – vir diegene wat na sy lewe op aarde sowel as diegene wat voor sy lewe op aarde geleef het en leef.  (1 Petrus 3:19; 4:6)

Dit is die gevolg van die beslissende oorwinning van Jesus – Ons SAL oorwin – deur die Bloed van die Lam en die woord van ons getuienis.  Satan kan teen ons liggame veg, maar hy het vir altyd die stryd om ons siele verloor.  Lyding in Christene is ‘n teken van die oorwinning van die heiliges, nie ‘n teken van hul nederlaag nie.  Alle gelowiges het oorwin en sal oorwin.

Die heiliges beveel die hele hemel om bly te wees. (12:12) Hulle woon in die hemel – die Koninkryk.  Die groot toorn van die nederlaag van die duiwel laat hy op die aarde los. 

‘n Kort tydjie – die voleinding van die Koninkryk en die finale nederlaag van die bose.  Dit dui op ‘n beperkte tyd net soos Daniël se tye en die 42 maande ens.  Dit is figuurlik en stem ooreen met “min” tyd in 6:11.  Die duiwel het beperkte mag – toegesluit in die afgrond – simbolies van die beperking op sy mag. Hy kan nie die siele van die verseëlde heiliges skade berokken nie. (20:1-6) Sy oorlog met die Kerk sal op niks uitloop nie – dit het ‘n hemelse identifikasie.

In die derde jaar van Kores, die koning van Persië, is ‘n boodskap aan Daniël geopenbaar, wie se naam Beltsasar genoem is. Die boodskap was waar, maar die vasgestelde tyd was lank; en hy het die boodskap verstaan en die visioen verstaan.  (Daniël 10:1).

13En toe die draak sien dat hy neergewerp is op die aarde, het hy die vrou vervolg wat die seuntjie gebaar het;

14maar die twee vlerke van die groot arend is aan die vrou gegee, sodat sy na die woestyn, na haar plek, kon vlieg, waar sy uit die gesig van die slang onderhou word, ‘n tyd en tye en ‘n halwe tyd.

15En die slang het uit sy bek water soos ‘n rivier agter die vrou aan uitgegooi, om haar te laat wegvoer deur die rivier.

16En die aarde het die vrou te hulp gekom, en die aarde het sy mond oopgemaak en die rivier opgesluk, wat die draak uit sy bek uitgegooi het.

17En die draak was vertoornd op die vrou, en hy het weggegaan om oorlog te voer teen haar ander nakomelinge wat die gebooie van God bewaar en die getuienis van Jesus Christus hou.

Die vrou ontsnap met arende se vlerke. 

Julle het gesien wat Ek aan die Egiptenaars gedoen het, en hoe Ek julle op arendsvlerke gedra het en julle na My toe gebring het. (Eksodus 19:4).

Die beeld van arende se vlerke was nog altyd ‘n geestelike steunpilaar.

Soos ‘n arend wat sy kleintjies uit die nes uitskop, oor hulle fladder en hulle vang op sy vlerke wat hy oopsprei, soos ‘n arend wat sy kuikens op sy vlerke dra, so het die Here, net Hy alleen, sy volk gelei;

daar was nie ‘n ander god by Hom nie. (Deuteronomium 32:11-12)

maar dié wat op die Here vertrou, kry nuwe krag.

Hulle vlieg met arendsvlerke,

hulle hardloop en word nie moeg nie,

hulle loop en raak nie afgemat nie.  (Jesaja 40:31).

Die vlerke van ‘n arend word gesimboliseer in die uitgestrekte arms van Jesus aan die kruis. Dit is altyd inklusief en verwelkomend vir almal.

Die slang is woedend oor die ontsnapping van die vrou. Hy roep die vloed aan om te vernietig, maar die waters sal nie die vrou vernietig nie. Die aarde gaan oop om die rivier in te sluk. In God se hande word die natuur gebruik om te red, eerder as om te vernietig. Water in Klein-Asië het dikwels ondergronds gegaan om later weer te verskyn.

Die belofte aan die heiliges staan vas. God beheer die vloed. (Psalm 42:7, 124:4, 32:6.)

Wanneer jy deur die waters gaan, sal Ek by jou wees;

En deur die riviere sal hulle jou nie oorweldig nie.

As jy deur vuur loop, sal jy nie verskroei word nie,

Die vlam sal jou ook nie verbrand nie. (Jesaja 43:2).

God belowe dat die vloed nie oor jou sal seëvier nie. Jy sal seëvier.

So sal hulle die Naam van die Here uit die weste vrees en sy heerlikheid van die opgang van die son; Wanneer die vyand soos ‘n vloed inkom, sal die Gees van die Here ‘n vaandel teen hom ophef. (Jesaja 59:19).

Daniël noem ‘n oorwinnende vyand ‘n vloed. (11:10,22,26,40)

Dawid beskryf die stryd teen Saul:  Die pyne van die dood het my omring, en die vloede van goddeloosheid het my bang gemaak.  (Psalm 18:4).

Steek jou hand van bo uit; Red my en verlos my uit groot waters, uit die hand van vreemdelinge,

 wie se mond leuenagtige woorde spreek, en wie se regterhand ‘n regterhand van leuens is.  (Psalm 144:7,8)

Die Rooi See was die waters wat Israel se ontsnapping verhinder het.  Johannes sinspeel op die Eksodus sowel as op Daniël 9:26.

Die woestyn is ‘n plek van beskerming en voorsiening teen die duiwel se pogings om die Kerk van binne (misleiding) en van buite (vervolging) te vernietig.

Die vloed is ingesluk net soos Farao deur die see ingesluk is.  Die wonderwerk het ten gunste van Israel en teen hulle vyande gewerk.

Psalm 74:13-14 die Leviatan verteenwoordig Farao.  Ook Jesaja 51:9-10 en Esegiël 29:3; 32:2-3 identifiseer Farao as die see-draak of -slang.

Die versperring van die see is verwyder.

Die nageslag van die vrou is die menigte individuele gelowiges wat onder die draak ly.  Hy is woedend omdat hy hulle nie kan oorkom nie.  Hy kan aanval, maar nie verslaan nie.  Hulle siele is veilig by God.

Die kerk bewaar die getuienis van Jesus – gegee aan die Kerk en verkondig deur die Kerk. Wanneer die vervolging, misleiding en kompromie weerstaan word, word die duiwel verslaan. (Romeine 16:17-20).

Die einde word op die begin geskoei. Die strategie teen Eva was misleiding en die versoeking om ‘n kompromie aan te gaan. Die gees van profesie is die getuienis van Jesus. (Openbaring 19: 10)  Dit is net met kennis van die Woord (die getuienis van Jesus) wat ons die misleiding kan weerstaan.

Die toorngloed van die Here sal nie afgewend word nie, totdat Hy uitgevoer en tot stand gebring het die raadslae van sy hart; aan die einde van die dae sal julle dit verstaan.  (Jeremia 30:24, OAB).

Hier is die skakel na die Audio op Spotify: