123. Gered, gedoop en … o jitte, die woestyn?

Ken jy die storie? ‘n Drama van drome, ontvoering, slawerny, tronkstraf, nog drome en dan die paleis van die antieke Egiptiese beskawing op sy hoogtepunt. Geen wonder Andrew Lloyd Webber het ‘n suksesvolle musiekblyspel daaroor geskryf. Die Here verlos Jakob en sy familie van hongersnood en gee hulle en hulle nasate ‘n voorspoedige lewe in Egipte onder die Farao,

Die familie is vooruitstrewend en vermeerder oor ‘n tydperk van 400 jaar. Meerdere Farao’s kom en gaan en Josef en sy drome is lankal vergete. Daar is ‘n nuwe Farao wat hom nie geken het nie; ook nie wat hy vir Egipte gedoen het nie. Die volk van Israel word verdruk en in slawerny ingedwing. Hulle roep na God word verhoor in die persoon van Moses wat hulle na vele rampe, drama en dood uit Egipte uitlei met ‘n verstommende wonderwerk wat die Rooi See kloof en die Egiptiese weermag vernietig.

Veertig jaar leer hulle om God te vertrou en Sy teenwoordigheid en voorsiening te beleef in die wolkkolom in die dag en die vuurkolom in die nag. Manna uit die hemel sowel as klere en skoene wat nie verslyt nie, moes ‘n onwrikbare vertroue in hulle gekweek het.

Teen die einde van die veertig jaar laat Moses die mense in die sorg van die hoë priester, sy broer Aäron en klim die berg Sinai om die tien gebooie van God te ontvang. Terwyl Moses op die berg in God se teenwoordigheid verkeer, oortuig die volk Aäron om op hulle eie  God te aanbid, omdat Moses te lank wegbly.

In ‘n poging om goed te doen en iets aanvaarbaar voor die Here te bring, maak Aäron ‘n goue kalf uit die kosbaarhede wat die volk uit eie geledere versamel.

Hy het dit van hulle ontvang, dit verwerk en daarvan ‘n beeld in die vorm van ‘n bulkalf gemaak.

Toe sê die volk: “Hier is jou God wat jou uit Egipte bevry het, Israel!”

(Exodus 32:4)

Die Here waarsku Moses om te gaan kyk wat die volk aanvang. Die fees is wild, luid en vleeslik soos dit altyd is in afgodaanbidding. God spreek sy woede teenoor Moses uit en verklaar dat Hy hulle alleen in die beloofde land sal inlaat, sonder Sy teenwoordigheid.

God trek nooit ‘n belofte terug nie – Romeine 11:29.

Die storie is bekend. Moses reageer in woede, gooi die kliptafels stukkend en vra Aäron wat hom besiel het om so iets aan te vang.

Aäron se antwoord kom amper komies oor, as mens nie besef hoe fundamenteel die les in hierdie gedeelte is nie.

Maar Aäron antwoord: “U moenie kwaad wees nie. U weet self hoe sleg die volk is. Hulle het vir my gesê: ‘Maak vir ons ‘n god dat hy ons kan lei. Hierdie Moses het nou wel vir ons uit Egipte laat wegtrek, maar ons weet nie wat van hom geword het nie.’ Toe sê ek vir hulle: ‘Dié wat goud aan hulle het, moet dit afhaal en vir my gee.’ Ek het dit in die vuur gegooi, en hierdie bulkalf het daaruit gekom.” (Exodus 32:22-24)

Dis doodslag en rampspoed in die kamp wanneer die Leviete links en regs doodmaak en Moses die kalf se goud maal en in die drinkwater gooi.

Die punt van ons storie is Moses se pleidooi vir die volk.

Hy kon hom nie voorstel om die beloofde land in te gaan sonder die Here nie. Liewer die woestyn saam met God as die beste van die wêreld sonder God. Net so vandag, is dit wat ons van die wêreld en georganiseerde godsdiens onderskei. Ware Christendom is diegene wat die teenwoordigheid van God soek en daaraan onderwerp, in so ‘n mate om Sy hartklop te hoor.

Hoe sal ons dan ‘n lewe van oorwinning ly?

Toe het Moses vir Hom gesê: “As U nie self saamgaan nie, moet U ons nie van hier af laat wegtrek nie. Hoe sal die mense weet dat ek en u volk u goedgesindheid geniet as U nie saam met ons gaan nie? Dit is juis deurdat U met ons saamgaan dat ons, ek en u volk, anders is as al die ander volke op die aarde.” (Exodus 33:15,16)

GEBED: Toe sê Moses: “Laat ek tog net u magtige verskyning sien!”

Please, show me Your glory.” (Exodus 33:18)

Beginsel vir ‘n lewe van uitnemendheid:

Die Here het vir Moses geantwoord: “Ook wat jy nou gevra het, sal Ek doen. Ek is jou goedgesind en Ek ken jou op jou naam.” Die Here het verder gesê: “Maar hier by My is ‘n plek waar jy op die rots kan staan. As Ek in my magtige verskyning verbykom, sal Ek jou eers in ‘n rotsskeur sit en jou met my hande toemaak totdat Ek verby is.

(Exodus 33:17,21,22)

Op ons pad met die Here voel dit soms soos ‘n woestyn dwaling. Ons ken die Here en begeer om Hom te dien. Leer uit hierdie storie. Ons kan dit nie op ons eie manier doen nie. God se juk is sag en Sy las is lig. Daardeur leer ons van Hom.

“Kom na My toe, almal wat uitgeput en oorlaai is,

en Ek sal julle rus gee.

Neem my juk op julle en leer van My, want Ek is sagmoedig en nederig van hart, en julle sal rus kry vir julle gemoed. My juk is sag en my las is lig.” (Matteus 11:28-30)

In die woestyn smag ons na verligting van ons laste en bekommernisse, sonder om te besef hoe kosbaar die proses is, ‘n groter wonder as die beloofde land. Ons veraner op ‘n diep valk. Ons eie agenda en planne verdwyn sodat ons kan onderwerp aan God se meesterplan, groter en beter as wat ons ooit kan bid of dink.

(Efesiërs 3)

Weet jy hoe om op die rots on die Hand van God te leef?

My gedagtes is nie julle gedagtes nie, en julle optrede nie soos Myne nie, sê die Here; soos die hemel hoër is as die aarde, so is my optrede verhewe bo julle optrede en my gedagtes bo julle gedagtes. (Jesaja 55:8,9)

Kyk met ander oë na die woestyn, wag vir die belofte.

Maar soos daar geskrywe staan:

“Wat die oog nie gesien

en die oor nie gehoor het nie,”

en wat in die hart van ‘n mens nie opgekom het nie,

dit het God gereed gemaak vir dié wat Hom liefhet.

 (1 Korintiërs 2:9)

 

 

50. Gawes en talente – geen fout!

 

Na aanleiding van ons gesprek oor dankbaarheid en ‘n spesiale insig in die genade van God oor ons lewe, kom ons juig saam oor dit wat gegee is en dit wat beloon word.

Ek staan daagliks verstom oor die verskeidenheid van hierdie wêreld. Die skeppingsdinamiek wat ons omgewing met soveel onderskeidende kenmerke en unieke, individuele eienskappe toerus, is ‘n heerlike wonder van ons Vader. As ons net vir ‘n oomblik aan die verskeidenheid binne ons familie en vriende dink, staan ons verbaas. Ek is verslae oor die verskeidenheid binne een gesin.

Hierdie individualisme is gevestig in die eerste mens. Adam was God se vriend, ‘n geselsgenoot, ‘n wonderlike, vrye wese wat kon kies of hy met God in kontak bly of sy eie gang gaan. Binne hierdie roekelose vryheid, is die krag van liefde en verhouding vir ewig vasgelê. Dink maar aan die dodelike dinamiek van die eerste gesin – Kain, Abel en Set en die drama van die gebeure wat vir ons opgeteken is – rebellie, moord en herstel.

Die talente en gawes van die mens het deur al die eeue sy omgewing bepaal. Die filosofie en wetenskap het met die volle spektrum van intelligente denke die wêreld ontdek, opgeteken en verander. Die behoefte van die mens na beter lewensomstandighede, luukshede en effektiewe wapens is deur die verskeidenheid van talente en gawes aangespreek en beantwoord. Dit weet ons uit die lang, lang storie van ons geskiedenis op aarde.

Dit bring ons by ons tydvak op aarde, wat in hierdie spesifieke ontwikkelingsstadium verkeer. Net soos al die groot historiese figure en die mense om hulle, het ons ons eie spesiale stel gawes gekry om ons geskiedenis mee te skryf. Sommige skryf oorlog en uitroei binne die haat, rassisme en selfsug van volke en individue, sommige skryf vordering en uitkoms binne ‘n drang na verbetering en ontwikkeling, wat die uitroep na verligting van lyding en pyn beantwoord.

En hier is ek – binne my eie stel uniekheid. Wat is ek?

In Matteus 25 vertel Jesus ‘n storie van ‘n man wat op reis gaan. Hy het sy slawe bymekaargeroep en sy besittings aan hulle uitgedeel. Net soos in al Jesus se stories is daar ‘n les vir die aanhoorders, sowel as ‘n reeks lesse vir die eeue wat op Sy tydvak op aarde volg. Dit is merkwaardig dat ‘n man sy besittings aan slawe uitdeel. Bates het meestal aan kinders vererf. ‘n Mens sou dink dat Hy slegs Sy eie kinders se wysheid en oordeel sou vertrou, maar Hy deel aan almal uit. Slawe was mense met die heel minste eiewaarde. Slawe het wel ‘n belangrike rol in die samelewing vervul. Griekse slawe was verantwoordelik vir die verspreiding van die Griekse taal en filosofie en het die Romeinse ryk op ‘n diep vlak beinvloed. Daar was ook geleerde slawe wie die kinders moes onderrig en slawe met opleiding om sekere spesialiteitswerk te doen. Die man in die storie vertrou sy slawe met sy besittings toe en verwag inisiatief en kreatiwiteit.

Talente was nie aanvanklik geldstukke nie, eerder waarde in gewig. Talente was gewoonlik goud, silwer of brons. Later is ‘n waarde aan ‘n goud- of silwerstuk geheg, wat verskeie vertalers in moderne geldwaarde omskakel. Die NIV* praat van: five bags of gold, to another two bags, and to another one bag, each according to his ability.

Die nuwe Afrikaanse vertaling praat van vyf, twee en een goue muntstuk, wat nie altyd die oorvloedige element in die uitdeelproses so goed weergee nie. Die Argeologiese Bybel reken die waarde van een talent op 34kg. Dit was in goud, silwer of brons ‘n waardevolle hoeveelheid. In die antieke tyd het talente geldwaarde gehad, maar na aanleiding van hierdie gelykenis, het die gebruik van die woord ontwikkel om geestestalente en gawes te beteken.

Die beginsel in die uitdeel van die talente is net so direk van toepassing vandag. Die eienaar het uitgedeel. Hy was die bron van die welvaart. Hy het nie aan almal dieselfde gegee nie. Hy het spesifiek onderskeid in die waarde gemaak. Dit klink onregverdig, maar in die lig van ons Vader, is dit eintlik heeltemal regverdig. Hy maak nooit ‘n fout nie. As Hy uitdeel is dit die perefekte hoeveelheid om jou lewe ‘n skitterende sukses te maak. Hy weet presies wat jy kan doen. Hy gee aan jou AL die talente om jou volle potensiaal te bereik. Dis net vrees wat jou terughou.

Frustrasie en mislukking vreet geloof en hoop. Mens dink so gou dat ‘n situasie onmoontlik is. Terugslae en probleme, met die selfveroordeling van ontoereikenheid, steel sukses. Dit maak nie saak wat jou omstandighede is nie – God maak nie ‘n fout nie. Jy het wat jy nodig het. Hy is ‘n goeie God en Hy wil hê jy moet ‘n sukses wees. Geen gemors wat jy sover in jou lewe aangevang het nie, is vir Hom onmoontlik om reg te maak nie. Sy herstel na mislukking en tragedie is altyd beter as wat dit voorheen was.

Die geloof in God se beloning is fundamenteel in ons benadering tot alle aspekte van ons lewe. Hy belowe Sy goedheid as deel van Sy karakter. Laat my toe om net ‘n paar van die pilaarskrifte waarop ek so kragtiglik steun [weer!] te herhaal. Dit is die beloftes van God se hulp – sonder verwyt oor sonde en ongehoorsaamheid – met een voorwaarde: totale oorgawe en onderwerping aan Sy Woord.

Exodus 34:6 NIV

And he passed in front of Moses, proclaiming, “The Lord, the Lord, the compassionate and gracious God, slow to anger, abounding in love and faithfulness,  maintaining love to thousands, and forgiving wickedness, rebellion and sin.

Detoronomium 33:26-29 Ampl

There is none like God, O Jeshurun [Israel], Who rides through the heavens to your help and in His majestic glory through the skies.

The eternal God is your refuge and dwelling place, and underneath are the everlasting arms; He drove the enemy before you and thrust them out, saying, Destroy!  

And Israel dwells in safety, the fountain of Jacob alone in a land of grain and new wine; yes, His heavens drop dew.

Happy are you, O Israel, and blessing is yours! Who is like you, a people saved by the Lord, the Shield of your help, the Sword that exalts you! Your enemies shall come fawning and cringing, and submit feigned obedience to you, and you shall march on their high places.

Nehemia 13:2

….yet our God turned the curse into a blessing.

Die Psalms is propvol bemoediging en lofliedere wat geloof bou.

Niemand kan sonder Efesiërs 3 in The Message vertaling en Hebreërs 13:5 in die Amplified vertaling leef nie.

God can do anything, you know—far more than you could ever imagine or guess or request in your wildest dreams! He does it not by pushing us around but by working within us, his Spirit deeply and gently within us.

Ek gee nie die hele verwysing nie. Lees die hele hoofstuk vir die volle impak van hierdie belofte.

Hebreërs 13 se belofte is geskryf na aanleiding van geldkommer. Gee oor en glo:

…..for He [God] Himself has said, I will not in any way fail you nor give you up nor leave you without support. I will not, I will not, I will not in any degree leave you helpless nor forsake nor let you down, relax My hold on you! Assuredly not!

So we take comfort and are encouraged and confidently and boldly say, The Lord is my Helper; I will not be seized with alarm, I will not fear or dread or be terrified. What can man do to me?

Die storie eindig nie met uitdeel nie. Jesus gee die indruk dat die eienaar weggaan en die slawe op hulle eie gelaat word. Miskien voel jou toekoms net so onseker soos daardie slawe wat moes woeker met wat hulle ontvang het. Die toekoms is altyd onseker. Sukses verg meestal dapper, vreeslose, soms gewaagde, sterk optrede. Dit impliseer nie gewetenlose en roekelose optrede nie. Dit beteken optrede met geloof en hoop wat nie terugdeins nie. Geloof wat die verwagting van beloning brandend hou.

Hoe kry jy geloof wat jou eie hoop op beloning nie teleurstel nie?

Romeine 10:17

Consequently, faith comes from hearing the message, and the message is heard through the word about Christ.

Geloof kom deur die Woord van God te “hoor” en ek bedoel waarlik te hoor. Die geproke Woord [rhema-woord], die stem van God, wat met ons “praat” deur die geskrewe Woord (Bybel) brand die geloof in ons gemoed, sodat twyfel uitvlug. Jesaja 52:6

Therefore My people shall know what My name is and what it means; therefore they shall know in that day that I am He who speaks; behold, I Am!

Ons God onderskei Homself as ‘n god wat praat. Daarom kan Hy Sy teenwoordigheid en wysheid belowe om al die blanko ruimte van ons toekoms in te vul. Hy weet wat jou kapasiteit is. Met Sy beloftes en wysheid, leef jy Sy plan. Jou unieke gawes is jou stempel, ware verskeidenheid en kreatiwiteit. Natuurlik is daar onsekerheid en risiko. Dit is juis die omgewing waar jou unieke gawe geld. Daar vind jy verstommende, onverwagte moontlikhede. Dit is volwassenheid. Dit is vryheid. Dis nie maklik nie.

Dit is die optimistiese geloofshoop-pakket teenoor die vreesbevange, mislukkingsverwagting. Dit is die talent wat vrot en vuil opgegrawe word teenoor die blink lewe van sukses en goddellike goedkeuring.

Die skrikwekkende kant van hierdie lewenskeuse is dat die bietjie wat jy het, die een ou talentjie, ook verlore is. Vrees steel alles.

Maar – net een stap verder word beloon. Die storie is oor die aksie wat geneem word, die stap verder, die vrymoedigheidheid – noem dit maar positiewe astrantheid. Die risiko om nie te glo nie is groter as die gevolge van ‘n blinde verwagting dat God sal voorsien.

Die man wat weggaan is nie ‘n aanduiding dat God jou alleen laat nie. Dis eerder ‘n goddellike verwagting van die kantlyn af, vir die aksie wat jy gaan neem, ‘n uitdaging tot geloof sonder vrees.

Die storie waarborg beloning. Enige geloofsaksie word beloon. Jy het die ewige arms van die wonderwerkende Skeppergod onder jou.

VRA – HOOR – WERK!

 

 

* NIV = New International Version.

41. Vra enigiets – wat wil jy hê?

Net vir ‘n oomblik – sit stil, maak toe jou oë en antwoord die vraag – wat wil jy hê?

Spreek dit uit ….of beter nog – skryf dit neer, met die datum. Beste – stop die video en dink. Soos die Psalmis sê – SELA pause and calmly think about it.

Dis eintlik ‘n moeilike vraag. Moeilik – omdat dit jou diepste wese ontbloot. Wat is vir jou die maat van sukses, oorwinning, die beste? Wat wil jy vir jou kinders hê? Ons kinders van die Here is nie dobberend op die lewensee van koue ambisie en wrede waardes en weelde nie. Ons is welvarend en suksesvol met ‘n doel! Ken jy die doel? Weet jy waarheen jy oppad is? Waarvoor werk jy?

Kom ons praat oor die toppunt van sukses – by die gebrek aan ‘n beter uitdrukking – jou ultimate. Ek kan nie regtig ultimate vertaal nie, want dit het in die Engelse idioom so ‘n ietwat groter betekenisnuanse as net die “uiteindelike” waarmee dit vertaal word. Ek praat nie van die einde van jou lewe nie. Ek praat van NOU.

Stap saam met my verder in die boek Samuel – ‘n belangrike hoofstuk en ‘n ou bekende storie – een wat jy as kind in die Sondagskool gehoor het. Mense wat skaars die Bybel ken, ken hierdie storie. Die storie van Dawid en Goliat ……… praat van sukses!

1 Samuel 17.

Dawid is reeds gesalf as die volgende koning, maar hy werk nog steeds vir sy pa as skaapwagter. Samuel se besoek aan Dawid se gesin word baie mooi vertel in die 16e hoofstuk. Hy is baie beindruk met Isai se seuns en dis vir hom duidelik waarom die Here hierdie gesin gekies het, maar God spreek hom aan in die 7e versie:

For the Lord does not see as man sees; for man looks at the outward appearance, but the Lord looks at the heart.

So verskyn Isai se seuns een vir een voor Samuel en die Here kies nie een van hulle nie. Dawid word uit die veld geroep en voor sy gesin as die volgende koning van Israel gesalf. Hoewel hy uitgesonder word, is Saul nog koning en gaan alles maar net so voort, asof niks verander het.

Die ewige doring in die vlees van Israel se bestaan, die Filistyne, trek op teen Israel. Saul stel sy weermag by die vallei van Elah op sodat die twee weermagte aan beide kante van die vallei mekaar kan sien en bedreig. Die Filistyne het ‘n kampioenvegter, ‘n soort middelman, wat die uitslag van die oorlog moet bepaal. Daar is dikwels in die antieke tyd van hierdie metode gebruik gemaak. Daar is volop voorbeelde in die Griekse mitologie ook. Achilles was so ‘n kampioen.

Die uitdaging word gestel – indien enigiemand hierdie reus kan oorwin, dan gee die Filistyne oor en Israel word as oorwinnaar verklaar.

Die wapenrusting van hierdie krygsman word fyn beskryf. Dis nie genoeg dat hy buitengewoon groot van postuur is nie, hy het die beste wat die antieke oorloguitrusting in terme van beskerming kan bied, aangetrek. Die figuur van Goliat is intimiderend en vreesaanjaend en met sy woorde van uitdaging weet mens hy is baie bewus van die vrees wat hy inboesem. Dis deel van die strategie – breek die gees, speel op die emosies, laat die oë van die Israeliete die boodskap van vernedering goed in hulle gemoed invryf.

Die strategie werk. Hulle is stilgeskrik, geen beweging en geen plan kom uit die Israeliese weermag nie. Drie van Dawid se broers is soldate in die weermag van Saul en sal deel in die heerlike oorwinning, maar hulle sit saam met die res in ‘n skoktoestand van hopeloosheid – 40 dae lank. Dis ongeveer 6 weke en mens kan amper dink die Israeliete is al gewoond aan hierdie dreigpraat. Al hulle kreatiwiteit en oorspronlikheid word lamgelê deur vrees.

Dawid kom vars op die toneel. Na so ‘n lang tyd het hulle pa seker bekommerd geraak oor voorrade en besluit om Dawid by die skape weg te kry en oorlogsveld toe te stuur. Hy arriveer op die toneel en hoor die woorde van Goliat wat Israel se weermag uitdaag. Hy ervaar die effek daarvan op die Israeliete en staan verstom toe hulle wegvlug van die dreigement.

Onder die Isrealiete is die groot beloning wat Saul bekend gemaak het vir die oorwinning van die reus, groot nuus. Die beloning is lewenslange voordeel – die koning se dogter, groot rykdom en vrystelling van belasting vir sy pa. Lewenssukses is gewaarborg in die beloning van die koning vir die man wat die reus oorwin. (v 25)

Dawid vra daarna in vers 26. Hy staan nie ongaangeraak deur die beloning nie en voeg sommer by:

For who is this uncircumcised Philistine that he should defy the armies of the living God?

Sy broer is sommer woedend en sien dit as ‘n belediging vir die soldate van Israel. Hy trap Dawid uit en in sy woorde van tipiese broerbaklei, vertel hy vir Dawid goed wat sy plek is en dat hy hoogstens ‘n toeskouer kan wees. Dawid is na alles net die kleinboet, nog nie eers as soldaat uitgestuur saam met die weermag nie. Dawid se uitdagende houding word aan Saul gerapporteer en Saul roep hom.

Voor Saul, offer Dawid om die reus te veg. Daarvoor is Saul glad nie te vinde nie en soos enige verantwoordelike persoon in daardie posisie wil hy vir Dawid ontmoedig. Maar Dawid steun op sy eie getuienis en vertel van sy noue ontkomings met wilde diere in die veld by die skape. Hy is gewoond om op die Here te vertrou, maar weet ook dat hierdie situasie ernstiger is as wat hy dusver ervaar het.

Ons het almal ons Goliat. Een of ander tyd moet hy gekonfronteer word. Soms is dit ‘n situasie buite onsself – moelike kollegas of werksomstandighede, kinders se dinge, verhoudings, maar dikwels is dit iets binne onsself – vrees, obsessionele gedagtes of bekommernis, onsekerheid, ongeloof, wantroue, woede, siekte van watter aard ookal, bitterheid en verwonding. Goliat staan en daag jou uit, praat jou negatief en moedeloos, breek jou geloof af totdat jy nie meer in staat is om die Almag van die lewende God te sien nie. Jy het ‘n vars perspektief nodig, ‘n nuwe fokus, bewuste optrede. Dis ‘n tree oor die afgrond, ‘n oefening in vertroue en geloof, ‘n vasgryp aan dit wat jy weet die Here kan doen, ‘n opvulling van die Heilige Gees wat nuwe woorde in jou mond sit.

Saul doen wat enige ouer vir sy kind wil doen. Trek vir hom sy eie wapenrusting aan. Hy het die ondervinding. Hy weet wat werk in oorlog. Sy wapenrusting het die toets van die tyd weerstaan. Wat kan nou beter wees as die koning se wapens! Enige ouer sal op enige gegewe tyd van ‘n jong kind se lewe, voel hy is nie naastenby toegerus vir die lewe wat hy moet ingaan nie. Tog kan hy nie ‘n tree verder kom in jou wapenrusting nie. Jou wapentrusting wat die Here oor jare vir jou aantrek, is nie vir iemand anders nie. Dawid het Goliat tegemoet gegaan met sy eie karige wapens.

Stel jou vir ‘n oomblik hierdie toneel voor met die kinematografie van die hedendaagse Hollywood. Hier stap die figuur van Dawid af in die vallei. Ek kan my voostel dat die Israeliese weermag doodstil word soos die nuus versprei dat Dawid na die reus oppad is. Die Filistyne wat sien iets is aan die gang, kom nader en staar ongelowig na die figuurtjie – miskien is hy net die boodskapper wat die oorgawe kommunikeer. Hy is duidelik nie ‘n soldaat nie.

Dan kniel Dawid. Hy moet kniel om die klippies vir sy slingervel op te tel. Hy lyk besonder blootgestel in hierdie omgewing, onbeskermd (sonder ‘n wapendraer soos Goliat het), heeltemal alleen in die vallei wat oor weke ‘n heksebroeisel van vrees en arrogansie geword het. Hy kniel tussen twee reuse – Goliat en Saul (onthou Saul het uitgestaan onder die volk). Hy ignoreer die woud van spiese en skilde wat aan beide kante wag. Op die oomblik wat hy daar kniel is die realiteit van die vyand onderworpe aan die dominansie van sy persepsie van sy God. In Dawid se gemoed (en noem dit verbeelding) is God groter as enige reus wat die wêreld vir hom opdis. Op sy knieë is hy besig om Heilige Gees wapens te kry, en in die oë van almal, teen-intuitief vir enige soldaat wat die gevaar van die oomblik onderskei, weerloos en ‘n oop teiken.

In die oë van die mense is dit dieselfde denkpatroon wat van Goliat ‘n reus maak, wat van Dawid ‘n klein onindrukwekkende figuutjie maak. Hulle sien nie soos God nie. Hulle kyk na die uiterlike. Daaruit maak hulle die afleiding van nederlaag en hulle is almal verkeerd.

In die veld by die skape is Dawid se bewustheid van God gevorm. Hy het Sy Teenwoordigheid ervaar, Sy uitkoms. Hy het met sy lier die grootheid en Almag van sy God besing. In sy verbeelding was God die reus en Goliat klein. Hy kon nie verstaan dat almal wat die lewende God dien, dit nie besef nie.

In daardie oomblik van bizarre omgekeerde magspel, kry Goliat se grootheidswaan ‘n ernstige knou. Toe hy besef Dawid maak gereed om te veg, kon hy sy oë nie glo nie. Hy vaar uit en beledig Dawid dat hy dink hy kom ‘n hond veg met stokkies. Hy vervloek hom en die Filistyne spot en lag en vertel hom hoe hulle sy lyf vir die voëls en die wilde diere sal voer.

Dawid se woorde is die onsigbare swaard wat hy optel, wat geen Filistyn ooit, antiek of modern, kan hoop om te sien nie. Die Naam van die Here. Sy uitdagende houding is Heilige Gees inspirasie wat profeties die nederlaag van die Filistyn uitspel. Dawid besef hy is in ‘n oomblik om die Almag van God sonder wapen te bewys. Dis God se oorlog, God se geveg, God gaan wen – nie Dawid nie. Sy mond is vol van die groot dade van God en die fokus is totaal van aardse wapens afgehaal……for the Lord does not save with sword or spear, for the battle is the Lord’s and He will give you into our hands. (vers 47)

Hy haal die klippie uit, swaai die slingervel en die klippie sink in die reus se voorkop in. Soos die kinderliedjie sê: Net een skoot en die reus was dood. In vers 50 van die hoofstuk staan interessante woorde:

So David prevailed over the Philistine with a sling and a stone, and struck the Philistine and killed him, but there was no sword in the hand of David.

Ek wil amper uitroep – ja, die swaard was in sy mond en natuurlik in God se hand.

Die gevolg – pandemonium. Ons is nog steeds in ons Hollywood-toneel. Die Filistyne se skok, hulle paniek-vlug, die Israeliete se vreugde-skok, oorwinningskrete en buitversameling. Ek dink dis veilig om te sê dat daardie dag nie verloop het, soos enigeen in daardie twee kampe verwag het nie. Dis ‘n Goddellike ingrepe – iets nuut, onverwags, onbekend. Die vrouens sing.

Dawid keer terug na Jerusalem met Goliat se kop as die simbool van sy oorwinning. Die voëls en wilde diere het sekerlik sy lyf opgevreet, net soos hy voorspel het met Dawid gaan gebeur.

Hierdie oorwinning is triomf op meer as een vlak. Dit het ‘n effek op die ganse volk. Israel was op die punt om sy identiteit as God se volk en sy wonderwerk-geskiedenis prys te gee. Dawid se sukses het invloed in die publieke sfeer gehad, net soos ons eie sukses, privaat sowel as publiek invloed uitoefen.

Ter afsluiting – wat wil jy hê? Oorwinning oor Goliat en die buit, plus die beloning en glorie wat daarmee gepaard gaan. Alles saam die waarborg van lewenssukses.

Kies nou – hemel en aarde word as getuie geroep – kies die lewe, kies die Woord, kies jou getuienis van oorwinning, versamel jou bodemklippe…..