125. Geheime krag vir die lewe.

“Vra, en vir julle sal gegee word; soek, en julle sal kry; klop, en vir julle sal oopgemaak word,

 want elkeen wat vra, ontvang; en elkeen wat soek, kry; en vir elkeen wat klop, sal oopgemaak word. (Matteus 7:7,8)

 The divinely targeted life seeks the way of the Lord revealed by the Spirit in prayer and obeys the will of the Lord as revealed in His Word. Jack Hayford.

Gebed is ‘n leefstyl.

As jy dit het, het jy alles. As jy dit nie het nie, maak dit nie eintlik saak wat jy het nie.

 

Andrew Murray stel dit so:

It is fellowship with the Unseen most holy One. The powers of the eternal world have been placed at its [prayer’s] disposal. It is:

the very essence of true religion,

the channel of all blessings,

the secret of power and life.

Not only for us, but also for others, for the church, for the world, it is to prayer that God has given the right to take hold of Him and His strength.

Vra, Soek, Klop – drie woorde van Jesus self. Hy leer in die tradisionele wyse van ou Hebreeus. Die beginsel word gestel en daarna effens anders herhaal. Die meeste mense het nie toegang tot skryfware gehad nie, meeste kon nie lees of skryf nie en die wat wel kon, het nie toegang tot die skrifte gehad nie. Die boekrolle waarop die antieke woorde van lig en lewe geskryf is, is sorgvuldig deur die Fariseërs en Skrifgeleerdes in die Tempel bewaar. Die gewone mense het geheel en al op hulle leierskap staatgemaak om hulle geestelike lewe en ganse godsdiensbeoefening te bepaal. Die leiers het nie teleurgestel nie – hulle het voorgeskryf én die mate van toewyding geoordeel.

Jesus is gebore uit ‘n volk, wat uitermate lief was vir gebed. Geen ander nasie op aarde was so toegewy aan gebed soos die mense van Judea nie. Gebed is as die hoogste goed in die samewleing gereken.

Sekere formaliteite en hartelose praktyke het egter menige gebedsambisies oorheers. Dit kon toegeskryf word aan nalatigheid, eerder as valse toewyding. Gebed was formeel en onbuigsaam. Natuurlik was daar baie wat die voorgeskrewe gebed met harte van aanbidding en liefde herhaal het, maar daar was baie wat net deur die formaliteit gebrabbel het.

Ons Christene kan nie eintlik oordeel nie. Menige tafelgebede word daagliks as ‘n vinnige formaliteit afgerammel, sodat die ete en gesprek kan begin. ‘n Tafelgebed is ‘n wonderlike geleentheid om dankbaarheid vir voorsieining uit te spreek en ‘n oomblik van stil aanbidding waarin Jesus onthou word, in besige dae in te werk.

Herhaling, sonder bewuste denke of bedoeling, word ‘n bygelowige, nikseggende formule.

Joodse liturgie het ‘n gebed vir elke moontlike geleentheid voorgeskryf. Daar was skaars ‘n gebeurtenis, waarvoor daar nie ‘n formele gebed was nie. Daar was gebed voor en na elke maaltyd, gebede vir die lig, vuur, weerlig, die nuwe maan, reën, storms, wanneer mens die see sien, mere, riviere, wanneer mens goeie nuus ontvang, nuwe meubels gebruik en in en uit ‘n stad gaan. Elke moontlik lewensgebeure het ‘n gebed gehad.

Daar is iets wonderbaar in sulke voorskrifte. Hulle wou God deel van elke detail van hulle lewe maak. Dikwels egter, het die hele stelsel net formaliteit geword en die fokus op die regte gebed vir die regte geleentheid geplaas, eerder as ‘n opregte hart-uitroep.

Die Jode van Judea het vasgestelde tye vir gebed gehad, presies op die derde, sesde en negende ure van die dag, wat min of meer op 9vm,12nm en 3nm uitgewerk het. Waarookal ‘n mens homself bevind het; hy was verplig om te bid. Dit was moeilik om te oordeel of so ‘n gebed gebid is met die doel om formeel sy verpligting na te kom, of ‘n ware kommunikasie met die Here was.

Die Jode het gestaan en bid, met hulle hande uitgestrek, handpalms na bo en kop gebuig, net daar op die straat of pad waar almal kan sien.

Dit is aan hierdie mense wat Jesus in Matteus 6 en 7 oor gebed leer.

Ons leef in die die dispensasie na die Kruis en weet dat satan deur die opstanding verslaan is. Jesus het aan Sy dissipels ‘n gebed geleer wat in parktyk hulle hele teologie geskud het en gebed op ‘n nuwe fondament geplaas het.

Vir die Jode van daardie tyd was God ‘n onbereikbare, veraf en onaantasbare, streng figuur was hulle skaars by naam kon aanspreek. Hulle het gebid omdat dit so voorgeskryf is en hulle bang was om die reëls te oortree. God se naam is met konsonante alleen geskryf; al die vokale is respekvol uitgelaat.

Nie in hulle wildste drome sou hulle kon dink om hulle skepper-God pappa te noem nie. Jesus sê as hulle Hom gesien het, het hulle die Vader gesien. Hy was die ewige Vader, lewend by hulle.

As julle My ken, sal julle my Vader ook ken. En van nou af ken julle Hom en sien julle Hom.” (Johannes 14:7)

Jesus WAS God die Vader in lewend lywe. Die drie-eenheid is baie meer een as wat dit drie is. God het Sy hart uit Sy binneste geskeur en dit in mensvorm op aarde laat leef en ly.

Jesus het hulle die Onse Vader geleer. Die gebed is oor eeue in die donkerste en moeilikste omstandighede gebid en ten spyte van soveel misbruik en bespotting, het niks van die krag van daardie woorde ooit verlore gegaan nie.

Ons Maker is ons Pappa, die warmste, mees liefdevolle figuur wat jy jou kan voorstel, meer as wat jy jou ooit kan verbeel.

Jesus said, “Why do you question me about what’s good? God is the One who is good. If you want to enter the life of God, just do what he tells you.” (Matthew 19:17, The Message)

 

Volgende keer: Gebed in die geheim

124. Hy is goed, goed, goed – altyd.

Wat sien jy as jy aan God die Vader dink? Kan jy ‘n prentjie vorm van Hom? Dink jy Hy en Jesus is soort van apart? Hoe sal jy die leer van die Drie-eenheid waarmee ons teologie ons Godheidskonsep bepaal, illustreer?

Kom ons bly in die laaste hoofstukke van Exodus in een van die mees dramatiese tonele van alle eeue wat ons gebed vir toekomstige geslagte sal bepaal.

Moses is in gesprek met God. Die Here sê dat Hy nie saam na die beloofde land sal gaan nie, met ‘n verwytende en teleurgestelde houding – amper vreemd vir die God van wonderwerkende genade waarmee hulle dusver te doen het.

“Trek nou hiervandaan af weg, jy en die volk wat jy uit Egipte laat wegtrek het…

Julle is so ‘n moedswillige volk dat Ek nie sal saamtrek na hierdie land wat oorloop van melk en heuning nie, want dan verdelg Ek julle op pad daarheen.” (Exodus 33:1,3)

Nou is die volk skielik Moses se volk. Hoe het dit gebeur? Die Here weet goed wat Moses kan dra. Hy is God se goeie vriend – onthou?

Die Here het direk met Moses gepraat soos ‘n man met sy vriend. (Exodus 33:11)

God is alwetend en staan buite tyd. Hy weet wat Sy verwyt in Moses se hart sal opwek sodat Moses vir die volk pleit met sy eie lewe op die spel.

Vergewe tog hulle sonde. As dit nie kan nie, moet U my naam maar uitvee uit die boek wat U geskrywe het.” (Exodus 32:32)

Moses tree op as ‘n ware profeet. Hy stel homself op tussen die volk en God. Wat ‘n ellendige gemors bring die gevolge van hulle sonde. God lyk teleurgesteld en kwaad op hierdie punt.

Moses reageer sonder vrees. Hy pleit vir die mense met die volle besef van God se woede en heiligheid. Hy gaan selfs sover om God te herinner dat hulle Sy kinders is en nie aan hom wat Moses is behoort nie.

Hy slaan sy tent buite die kamp op – ‘n simboliese skeiding van die sonde en boosheid van die kamp en die mense. Die mense wat genade soek, het ‘n geleentheid om hulleself van die sonde te onderskei. Waar Moses daar in die tent sit, is die wolkkolom oor die deur as ‘n teken van God se teenwoordigheid.

As U my dan goedgesind is, maak my u wil bekend, sodat ek U kan leer ken en kan doen wat U verwag. Onthou tog hierdie nasie is u volk.” (Exodus 33:13)

Selfs te midde van groot sonde en teleurstelling, is God daar by Sy mense. Sy teenwoordigheid is daar sodat almal die geleentheid het om te kom regmaak wat verkeerd is.

Hy is daar waar ‘n hart hom in opregtheid soek, om elke uitroep met guns en genade te antwoord.

GEBED: Wys my U genade sodat ek U ken en guns in U oë vind.

BEGINSEL vir ‘n lewe van uitnemendheid: Moses vorm vir die mense die beeld van God soos wat hulle dit moet onthou.

Hulle het God se teleurstelling en die gevolg van hulle sonde ervaar. Die goud van die kalf wat hulle gedrink het, is simbolies van die dodelike gevolge van ons dade.

God weet wat om hulle van Sy karakter te wys, wanneer Hy Homself aan Moses vertoon.

Maar die Here sê: “Ek sal al my voortreflikheid voor jou laat verbykom en Ek sal die Naam ‘die Here’ vir jou uitroep, want Ek betoon genade aan wie Ek genade wil betoon en Ek ontferm My oor wie Ek My wil ontferm. (Exodus 33:19)

In hierdie oomblik van groot verwarring en hartseer, wys God sy goedheid.

God openbaar Homself en verklaar oor Homself:

Terwyl Hy by Moses verbygaan, roep die Here: “Ek, die Here, is die barmhartige en genadige God, lankmoedig, vol liefde en trou. (Exodus 34:6)

Hierdie uitspraak kan opgesom word in die Hebreeuse woord , wat elke moontlik aspek van die verbondsbeloftes omvat. Toe die mense Moses vra hoe God “lyk”, toe antwoord hy met hierdie woord. Moses het God se karakter gesien, nie die uiterlike vorm nie.

Hy is die Bron van alles wat goed en waar is. Uit Sy karakter spruit Sy dade.

Hoe kan ons dan bid om in die teenwoordigheid van die Almagtige God te kan ingaan?

GEBED: As die regverdiges om hulp roep, hoor die Here hulle en red Hy hulle uit al hulle benoudhede. Die Here is naby die gebrokenes, Hy help die moedeloses. (Psalm 34:18,19)

BEGINSEL vir ‘n lewe van uitnemendheid: Dit is net ‘n eenmalige oomblik – nie ‘n lewe van voortdurende skuld nie; eintlik die teenoorgestelde. Bely en stap aan in oorwinning. Belydenis is ‘n stap vorentoe, nie ‘n volgehoue bewussyn van skuld en onwaardigheid nie.

In gebed sal die glorie van God se goedheid jou bewussyn oorweldig. Jou lewe word bepaal deur die volle impak van Sy liefde vir jou.

Dit is die beeld van die Vader. “Sien” die pa van die verlore seun wat uitkyk vir jou tuiskoms en jou tegemoet storm met uitgestrekte arms…