200. Terug by die sluitsteen.

Soms vlieg die tyd net so dat ek waarlik voel ek hou nie by nie.  Skrif wat vir my uitstaan en ‘n groot impak in my lewe maak, word soos ou bekende vriende waar ek weer en weer kuier.  Die gedeelte in Sagaria 4 is een van hulle – diep in my hart en maklik op my tong.  Daaroor het ek reeds in 2014 ‘n reeks oor Sluitsteenwoorde geskryf: Bodemklippe 43-45.

Argitektuur en omgewing het nog altyd ‘n groot rol in my lewe gespeel.  Ek kan nie werk of kreatief wees as die kamer, die huis en ek self nie aan sekere vereistes voldoen nie.  Meestal is die hoogste eis ordelikheid, maar ek moet erken mooi is vir my baie belangrik.  Dit is seker die rede dat ek Sagaria 4 lees en die sluitsteen in ‘n pragtige gedagtebeeld geniet – absoluut elke keer as ek dit lees.  Ek kan ook nie sê dat daardie beeld elke keer dieselfde is nie.  Soms sien ek ‘n geboude boog in ‘n tuinmuur wat lei na ‘n afgesonderde en dig begroeide ruigte waar ‘n mens in privaatheid en stilte kan vertoef.  Ander kere is die boog deel van die ingang van ‘n droommooi huis – dalk ‘n rooibaksteen tradisionele styl of met Frans provinsiale rofheid of Italiaanse klassieke verwaarloosde oud-wêreldsheid.  Ons verbeelding is onbeperk en ek geniet die vryheid van beelde wat die mooiste van ons wêreld in my kop kan opdis.  Ons verbeelding is onder beheer van die Heilige Gees om in die onsienlike te “sien” en ons geloofsprentjie geestelik tasbaar te maak.

Die werklikheid is dalk baie ver van die gedagte-prentjie.  Dit is juis waarom die kuier in my kop so ‘n heerlike instrument van plesier is, waarmee ek vir myself ‘n hele wêreld kan voorstel .  Ek maak altyd prentjies as ek lees; net so as ek die Bybel lees.  Dit is nie moeilik om met die argeologiese herstrukturering in die antieke tyd in te “kyk” en ‘n redelike voorstel te maak van die reuse taak van die terugkerende bannelinge in Esra en Nehemia.

Die land het na sewentig jaar nog steeds die littekens van verwoesting gedra en die stad Jerusalem se heel belangrikste elemente: die muur en die Tempel was ‘n skerp herinnering aan ‘n wrede beleg en ‘n bloedige nederlaag teen Nebukadneser, die Babiloniër. Soos ons gesien het in die reeksie oor Nehemia, het die Persiese heerser, Kores, met uitsonderlike en wonderbare goedgesindheid, Nehemia toegelaat om die muur te herbou.  Die magtige Babilonië is deur die Mede en Perse oorwin. Na die Meed, Darius (onthou die storie van Daniël in die leeukuil) heers Kores nou oor die uitgebreide ryk.  Die muur is in ‘n rekordtyd van 54 dae herbou.

Die volgende taak was die Tempel.  Die struktuur wat deur Nebukadneser verwoes is, was die Tempel van Salomo.  Die gebou was een van die wonders van die antieke wêreld. Die weelde, prag en praal was alombekend.  Musikante het vier en twintig uur van elke dag die Here aanbid.  Dit was die kulminasie van die visionêre uitkoms en opheffing van ‘n slawevolk na die hoogtepunt van die Hebreeuse beskawing.

Die bannelinge het hierdie triomfantelike geskiedenis van uitkoms uit Egipte en die historiese begeerte om hulle God te vereer met die beste moontlik in hulle harte bewaar met die hoop om die grootse glans en magtige oorheersing van die Hebreeuse volk te herstel.

Die mense en materiaal tot hulle beskikking in die verwoeste Jerusalem is genoeg om enigeen moedeloos te maak.  Met die glansryke vertellinge van die Tempel van Salomo voel hulle dat daar geen manier was om die eertydse glorie te herstel.

Wat is dan die oplossing as ‘n taak so onmoontlik en hopeloos lyk?

Die antwoord is in die mond van die profeet.  Sagaria en sy visioene word deur die Here opgerig om die bannelinge in hulle taak te bemoedig.

Net so vandag is ons gemeenskap in die greep van verwoesting.  Daar is geen morele maatstaf of filter nie.  Daar is selfs nie eers meer ‘n ordentlikheids-filter nie. Enigeen spoeg sy woede en haat op die banaalste manier ooit uit.  Die openbare domein is ‘n speelveld vir die grootste boelies met woord en daad. Plakkate in optogte en byeenkomste spel die  magtelose woede van ‘n reeks brandende geskille uit.

Lees maar die hoofopskrifte van enige nuuskanaal en jy sal ervaar hoe die weerloosheid van die individu jou gees bedruk.  Die slegte nuus is net te veel; die vernietiging van mens, dier, omgewing en waardes net te groot.  Christenwaardes is veral onder skerp aanval.  Waar Christene nie fisies wreed vir hulle geloof vervolg word nie, word alles waarvoor Jesus geleef en gesterf het, afgebreek en afgemaak.

Hoe sal ons weerstand bied en waar sal ons hulp vandaan kom?

Presies soos Serubbabel en die bannelinge moes hoor om nie die dag van klein begin te minag nie, moet ons dit aangryp vandag (Sagaria 4:10).  Ons uitkoms is in die woorde van die profeet in ons midde.  Ons het die Woord van God in ons hand.  Luister en leef:

Toe sê hy vir my: “Hier is die boodskap van die Here aan Serubbabel: Nie met mag en krag sal jy slaag nie, maar deur my Gees, sê die Here die Almagtige

 Toe antwoord hy en sê vir my: Dit is die woord van die HERE aan Serubbábel, naamlik: Nie deur krag of deur geweld nie, maar deur my Gees, sê die HERE van die leërskare.  (Sagaria 4:6, OAB)

Dit is nie woorde van geweld nie, nie groot missiele en oorlogskepe of  grootmond openbare figure wat elke nou en dan die aftog moet blaas in ongerealiseerde ideale wat die stryd om behoud van ons gemeenskap sal wen nie. Dit is die krag van die Heilige Gees binne-in elke kind van God in die onsigbare koninkryk van Jesus in hierdie gebroke wêreld.

Hoe sal ons weet dit is die oplossing?  Die woorde is gewaarborg in die mond van die spreker – die Here van die leërskare, die Here die Almagtige.

Dit is Hy wat in Jesaja 52:6 sê:

Daarom sal my volk my Naam leer ken; daarom sal hulle weet op dié dag dat dit Ek is wat spreek: Hier is Ek!

Die waarborg is in sy NAAM.  Ons weet met wie ons te doen het.  Ons weet alles is oop en bloot voor hom met wie ons te doen het.

God means what he says. What he says goes. His powerful Word is sharp as a surgeon’s scalpel, cutting through everything, whether doubt or defense, laying us open to listen and obey. Nothing and no one is impervious to God’s Word. We can’t get away from it—no matter what.  (Hebrews 4:12-13, The Message)

Hy is die enigste Regter, die wonderbare Raadsman, die Prins van Vrede in die oorlogsone van skandelike buitensporigheid en vyandskap in ons gemeenskap.

In Jesus kan ons die aanslag van woede-woorde in die moderne katterige kultuur afweer en antwoord met liefde en genade.

Dit is die krag van die sluitsteen-woorde: Genade, genade.

Teen-intuitief  en in kontras met alles om ons, sal ons marsjeer onder die kenteken: Genade!

Genade is nie passief nie.  Genade is aktiewe inspirasie wat opbou en aanspoor.   Dit is ‘n lewe wat gerig is op volle oorgawe aan die kragtige beginsels van die Heilige Gees.  Hy sal ons herinner aan alles wat Jesus gesê en gedoen het, sodat ons die Tempel van aanbidding in ons gemeenskap herbou.

Die woord genade spreek van guns, onverdiende simpatie en liefdevolle aksie tot voordeel van ander. Genade bring mense tot bekering en belydenis (Sagaria 12:10).

Die Heilige Gees word genoem die Gees van Genade (Hebreërs 10:29).

Dit is ons krag vir alles in alles.

199. Praat met die berg!

Ek het gedink ek weet wat genade is.  Ek het al daaroor geskryf.  Ek kan verwys na ‘n reeksie oor die Sluitsteen in Bodemklippe nommer 43-45. Dit was so ‘n pragtige konsep toe ek dit bestudeer.  Die sluitsteen wat die finale steen in ‘n pragtige ronde boog is, waarop die woord: genade uitgemessel is.  Dit is die opskrif, ‘n blywende kenmerk van ‘n lewensboog.  Ek onthou hoe ek myself ‘n pragtige klip-geboude boog oor ‘n deur voorgestel het en geweet het dat almal wat by my lewensdeur inkom, die woord: genade daarop moet sien en beleef.

Een ding het ek al van die Woord van God geleer.  ‘n Mens kan nooit die vele fasette of die mooi woord: veelkantigheid, van die Skrif onderskat nie.  Daar is altyd iets nuut om te leer.  In die afgelope weke het die Skrif in Sagaria 4 weer onder my aandag gekom in ‘n splinternuwe aspek wat my so inspireer.  Kom ons lees.

Toe antwoord hy en sê vir my: Dit is die woord van die HERE aan Serubábel, naamlik: Nie deur krag of deur geweld nie, maar deur my Gees, sê die HERE van die leërskare.

 Wie is jy, groot berg? Voor Serubábel sal jy tot ’n gelykte word! En hy sal die sluitsteen te voorskyn bring onder uitroepe van: Genade, genade oor hom! (Sagaria 4:6,7, OAB)

Dit is belangrik om hierdie gedeelte in die Ou Afrikaanse Bybel te lees want die ganse betekenis en simboliek is verlore in die Nuwe Afrikaans Bybel. “Genade” is ‘n woord wat ryk aan betekenisnuanse is.  Dit word in die NAB met “mooi” vertaal en ek veronderstel dit is om die konsep van tevredenheid met die groot taak wat voltooi is uit te druk.

Serubabel het ‘n reuse taak gehad om die Tempel te herbou nadat die bannelinge uit Babilon teruggekeer het.  Dit is pragtig hoe die aanmoediging vir die reuse taak in die tiende versie verwoord word:

Moenie die dag van klein dingetjies gering ag nie.

Enige reuse projek begin klein, miskien op ‘n papier met ‘n plan, lysies en die volgorde van projekbestuur voordat ‘n klip beweeg word. Jerusalem lêin puin.  Dit is die hartseer van Nehemia en die wonderwerk van die Persiese koning wat aan Nehemia die toestemming en toerusting gee om die muur van Jerusalem te herbou.  Nehemia sit die altaar weer in plek om die aanbidding te herstel, maar die Tempel om die altaar lêsteeds vervalle en vernietig.  Dit is die toestand nadat Nehemia se projek om die muur te herbou in ‘n rekordtyd van 54 dae voltooi is.

Volgende was die Tempel.  Die Tempel van Salomo was oral in die antieke wêreld bekend as ‘n ‘n wonder van argitektuur en weelde.  Dit was bykans onmoontlik om die prag en praal van die oorspronklike Tempel te herstel en die projek sneuwel amper by die blote gedagte aan die grootsheid van die taak.

Sagaria word deur die Here geroep om die tempelbouers te inspireer met die profetiese Woord van God.  Dit is presies waar mens vandag nog moed en uitkoms kry.  Sagaria se pragtige visioene is insig in die onsienlike realm om die grootheid van God te beskryf sodat die probleem in die sienlike realm in die perspektief van God se krag gereduseer word tot hemelse proporsies. Niks is onmoontlik as mens kyk hoe God kyk.  Dit is die perspektief wat die profeet bring.

Die Brenton Septuagint Vertaling het ‘n interessante variasie op Sagaria 4:7.

[Die Septuagint is die vertaling van die Ou Testamentiese Joodse geskrifte uit Hebreeus na Grieks wat in die derde en tweede eeue voor Christus deur Joodse geleerdes vir die Grieke gedoen is en later, na Jesus, deur die Griekse Christene as die Ou Testament aanvaar is.  Sir Lancelot Charles L Brenton het die Septuagint in 1844 in Engels vertaal.]

Who art thou, the great mountain before Zorobabel, that thou shouldest prosper? whereas I will bring out the stone of the inheritance, the grace of it the equal of my grace.

Op daardie sluitsteen staan ons erfenis geskryf – genade wat met God se genade beskryf word. Dit is kragtige woorde.

Hoe kan ons dan weet dat genade ‘n krag is wat in ons guns werk?

 Die apostels het kragdadig getuig dat die Here Jesus uit die dood opgestaan het, en die genade van God was groot oor hulle almal. (Handelinge 4:33)

God se genade het die apostels kragtig gemaak.  Die realm waarin hulle die grootste taak van die ganse geskiedenis van die mensdom moes aanpak, is deur genade gekenmerk.  Die wankelrige begin van die Christendom in die handelinge van die handjievol volgelinge wat op Pinksterdag deur die uitstorting van die Heilige Gees bemagtig en bekragtig is, was in enige menslike terme heeltemal onmoontlik. Die kern van hierdie stelling is natuurlik dat die vestiging van die Christendom nooit in menslike terme beskryf kan word nie.

Die Heilige Gees is die hoofspeler in hierdie verhaal.  Sy werking maak al die verskil.  Die Heilige Gees is die krag van die genade van God.  Hy is die onsigbare aandrywingsmag wat die onmoontlike moontlik maak; wat die berg voor Serubabel ‘n plein maak.

‘n Mens kan nooit die krag van die werking  van die Heilige Gees in ‘n lewe of ‘n situasie onderskat of minag nie.  Die Heilige Gees skuif die berg in die onsienlike realm SONDER dat jy sien.  Hy is die asem van God, die lewegewende wind.  ‘n Mens sien nie asem nie,  Die gebrek daarvan is dood.  ‘n Mens sien ook nie wind nie – net die effek daarvan.  Dit is die punt van die onsienlike realm.  Daar gebeur die dinge wat jou lewe direk impakteer en wat al die verskil tot jou voordeel maak, sonder dat jy sien of selfs weet presies hoe dit uitwerk.

God is goed en Hy wil goeie dinge vir jou doen – alles dinge wat tot jou voordeel sal uitwerk op maniere waarvan jy nooit eers sou kon droom nie.  Dit is sy karakter soos beskryf in Exodus 34: 6:

Ek, die Here, is die barmhartige en genadige God, lankmoedig, vol liefde en trou.

God is liefde – jy het dit al baie gehoor.  Hy doen niks behalwe uit die bron van liefde.  Dit is sy karakter en wese.  Hy is die bron van alles wat goed is.

Glo dit  – al voel dit nie so nie.  Die Heilige Gees is nie ‘n gevoel nie.  Hy werk kragtiglik en op grond van ‘n verhewe plan sonder dat jy dit “voel”.

Dit is hoe CS Lewis dit stel:

It is quite right that you should feel that “something terrific” has happened to you (It has) and be “all glowy.”  Accept these sensations with thankfulness as birthday cards from God, but remember that they are only greetings, not the real gift.  I mean, it is not the sensations that are the real thing.  The real thing is the gift of the Holy Spirit which can’t usually be—perhaps not ever—experienced as a sensation or emotion. The sensations are merely the response of your nervous system.  Don’t depend on them.  Otherwise when they go and you are once more emotionally flat (as you certainly will be quite soon), you might think that the real thing had gone too.  But it won’t. It will be there when you can’t feel it.  May even be most operative when you can feel it least.

 

CS Lewis: Words to live by. [My beklemtoning]